αναλογισμός

Κουτσό δεν έμαθα ποτέ
Είχα δυο πόδια
Και άλλα δύο τα δικά σου
Ένα τετράποδο ίσον
Ήσσον

Με διαλύει αυτή η γλώσσα

*

Θυμός

Αν ήξερες ότι ήμουν γυάλινη
δεν θα με πετούσες στον τοίχο
Θα περίμενες να μεγαλώσω
Και αν ήξερα ότι θα πεθάνεις
θα σου έπλενα τα πόδια κάθε μέρα
Αλλά αν σου έπλενα τα πόδια κάθε μέρα
δεν θα πέθαινες. Θα ήσουν στο διπλανό δωμάτιο
Δεν φανταζόμουν ότι χωράς σε μια πλαστική λεκάνη
Σε μια πράσινη πλαστική λεκάνη
Δεν φανταζόσουν ότι θα πλύνω το κρανίο σου
στο νεροχύτη με τη λαστιχένια βρύση χωρίς να κλάψω

Έχουν αγριέψει οι άνθρωποι, τα πουλιά, οι σερβιτόροι

Και εσύ σʼ ένα μεταλλικό κουτί τι να μου κάνεις
Και εγώ με δυο πόδια όρθια τι να σου κάνω και σένα

Μινιμαλιστική Αισθητική

| οι μέρες κυλάνε σε μορφή
όπως ανακυκλώνει η λειτουργία τους
το πρωινό και σήμερα γκρίζο
όπως το πρωινό με συνηθίζει
απόγευμα μετά
ένα δροσερό απόγευμα
αυτό χρειάζεται να λειτουργεί
να κυλάνε οι μέρες ανθίζοντας
τα κλαδιά με τα δέντρα τους
στα κλαδιά των δέντρων

*

Χειμώνας Στο Μπαλκόνι

– Απόγευμα το αγόρασα
–
– Άσπρο
–
– Κυκλάμινο στο μπαλκόνι μου
–
– Μαύρο δε θʼ αγόραζα ποτέ
–
– Τώρα ποτίζω
–
– Να μη χαλάσει
–
– Φιλοδοξώ και πάλι
–
– Αργότερα
–
– Να δροσίζει κι άλλο τον καφέ μας

Με την ευγενική χορηγία του Ιδρύματος με την επωνυμία «Κληροδότημα Δημητρίου και Λιλίκας Μωραιτη-Άνδρου»- Καϊρειος Βιβλιοθήκη [επιμέλεια έκδοσης Άγρα]

Μετάφραση-Εισαγωγή: Γιάννης Γκούμας

COMPLETION OF A CARGO STEAMER

The calm of her eyes was disturbed like the waters of a jury but her recovered sight finally prevailed and flew to the transluscence of her vaulted dream as a fly flies from the nose of a sleeping child to the whirl of a glimmering silence. Then the assembled law observers decided to do away with silence once and for all and raise at the very spot a statue of the calm of her eyes because the young woman held in her hands her recovered sight like a miraculous snake.

*

SUCKLING OF MARES

Starting off in a circle the gun’s morsels arrived even earlier than the stroke of light. A young lady stood up in the dark and was at once replaced by another young lady who offered nuptial coaching in correlative flashes of twenty-thousandfold centuries. But the demand of lilies was not met because the gardener’s slap exposed the snow-white skin of the new day and animated the glow of her immaculate breast word for word and almost diagonally.

WAVES (Canada), Vol. 4, No. 2, Winter 1976.

*

LIGHT ON A WHALE

The initial form of woman was the interweaving of two dinosaur necks. Times changed after that and woman too changed shape. She became much smaller more fluid more adjusted to the two-masted (in some countries three-masted) ships that sail above the misfortunes of life’s struggles. Woman herself floats on the scales of a cylinder-carrying dove of long trajectory. Times change and in our time woman resembles the chasm of a fuse.

PLATFORM (UK), 5, 1972.
CONTEMPORARY LITERATURE IN TRANSLATION (Canada), No. 14, Fall/Winter 72/73.
HELLENIC QUARTERLY (Greece), No. 10, November 2001.

*
TIME

She bared her breast like a fan and bowed at a time when the legends of the darkest towns arise. There was just a rattle of teeth and the present vanished forever. In its old footprints stood something of something else. The night swept away the remaining branches and the root of the tree was strewn with ashes.

SHENANDOAH (USA), Vol. XIX, Autumn 1967, No. 1.
NINE GREEK POETS, Athens Publishing Center, 1968.
HELLENIC QUARTERLY (Greece), No. 10, November 2001.

Πέτρος Γκολίτσης, ποίηση (προδημοσίευση)
Από το υπό δημοσίευση, δεύτερο ποιητικό βιβλίο του Πέτρου Γκολίτση με τίτλο “Το τριβείο του χρόνου” (εκδ. Μανδραγόρας, 2013)

Απʼ την πρώτη ενότητα ΠΟΛΥΑΝΔΡΕΙΟ (ΩΧΡΟΛΕΥΚΑ ΚΑΙ ΑΙΜΑΤΩΠΑ)

Η ΚΗΔΕΙΑ ΤΗΣ ΓΙΑΓΙΑΣ
( Ή ΠΗΓΑΙΝΟΝΤΑΣ ΜΕ ΤΟ ΑΣΤΙΚΟ ΣΤΟ ΝΤΑΧΑΟΥ)

Έχω σφαγή
την πλάθω σαν ψωμί
την περιφέρω
θα φουσκώσει
αζύμωτη
σαν το λευκό χαρτί τσαλακωμένη
γυρνώ στο σπίτι τα μεσάνυχτα
κοιμούνται τα παιδιά
για καληνύχτα τα φιλώ
και τα σκεπάζω
γέρος το πρωί στο λεωφορείο
μια κοπελίτσα με κοιτά
σηκώνεται για να καθίσω
κάθεται δίπλα μου
και μου κρατά το χέρι

σφαγή στο άσπρο κάθομαι
να δεις που θα με θάψουν
κοιτιούνται μεταξύ τους τα παιδιά
οι προπομποί κρατώντας
κοντάρια σύμβολα θρησκευτικά
γυαλίζει το ασήμι
(να έχει η πρώτη η σειρά
σταυρούς και τα τοιαύτα)
άντε να τελειώνουμε γιαγιά
να πάμε να παίξουμε μπάλα

Της Νύφης

Με τις δαντέλες και τα διαλεχτά, φανταχτερά αινίγματα. Αστράφτει από την χαραμάδα το σεντούκι, και στην μέση του οντά παραταγμένο το σόι τέσσερεις γενιές˙ στο χέρι ο καθένας ένα φλουρί ή ένα μπογαλάκι. Η μιλημένη χήρα ένα μπακίρι, της καίει την παλάμη˙ κάποια θεία πιο μακρυνή, αγχιστείας, ίσως ένα γράμμα με χρυσόβουλο.

Στην αυλή πάντα τα όργανα, από τον Πολυπόταμο, και τα κουστούμια τους υγρά, που διέσχισαν ξημέρωμα το δάσος. Βαράνε έξη ώρες τώρα τον ίδιο σκοπό, και κάθε τόσο χάσκει λίγο παραπάνω το σεντούκι.

Ανάμεσα στέκει, βουβός, ο γαμπρός˙ χωρίς έδνο, κι ορφανεμένος στα δεκατέσσερα. Τα μονοπάτια όλα καμένα, από ασκέρι της φατρίας, επήλυδες. Βρύα αργά προς την κοίτη του ποταμού κι ο παπάς ακολουθεί τη ροή με το ποδήλατο και κάθε τόσο σταματά για τσιγάρο ή για να κάνει τον σταυρό του.

Εμένα με στείλαν στην πόλη, στου δάσκαλου, κι αυτή είναι η παρακαταθήκη που μου παράγγειλαν, και τα γράφω όπως έγιναν, ασφαλής, στο πατάρι με την γκαζόλαμπα, δικτυωτή δαντέλα ζεσταίνει τα πόδια μου.