Κατηγορία
O σωσίας
Ποιος έζησε την ζωή μου
τις ώρες που βραδιάζει,
ενώ βιαζόμουν να μπω στο σπίτι
για να κλάψω
Ποιος έπαιξε στη θέση μου
το παιχνίδι των άστρων
κι έχασα την ζωή μου
Κανείς
δεν γνωρίζει τίποτε
για το αίνιγμα
της ανθρώπινης σιωπής.
Διαβάστε περισσότερα
ΔΙΚΟΠΗ ΛΑΛΙΑ
Στον Μάρκο Μέσκο
Η πατρίδα μου γλώσσα δεν έχει∙
λουλούδια άχρωμα, δέντρα άοσμα,
πέτρες που μουλιάζουν στον καιρό,
στην υγρασία των αιώνων.
Μια δίκοπη λαλιά,
ένας γενναιόδωρος αντικατοπτρισμός
την πόρτα θ’ άνοιγε στο φως της ιστορίας.
Η άνοιξη, ανυπόμονη,
θα ‘βαζε στην τράπεζα των συναλλαγών και των υποτιμήσεων
την ανιδιοτελή της ανθοφορία,
το βλέμμα περιμένοντας
και το χέρι που θα διέτρεχε τον κυματισμό του ενθουσιασμού.
Η γλώσσα μου πατρίδα δεν έχει∙
με κουπιά λιμνάζει σπασμένα,
με τα όνειρα δεμένα πλαγιάζει.
Σημείωση: Σήμερα στις 20.30 στο «Γκρι καφέ» στα Εξάρχεια ο Βασίλης Λαλιώτης μαζί με τουν Αλέξανδρο Ίσαρη θα διαβάσουν ποιήματά τους και ο Δημήτρης Πουλικάκος και η Ζυράννα Ζατέλη θα διαβάσουν ποιήματα του Αργύρη Χιόνη και όλοι μαζί θα συζητήσουν με το κοινό για την ανάγκη αντίστασης στη ασχήμια που μας περιζώνει. Όλα αυτά με φόντο ποιητικές κινηματογραφικές εικόνες και Μουσική Επιμέλεια της Θέκλας Τσελέπη. (Οργάνωση: Bibliotheque-ClipartRadio)
Μάσενκα, πέντε
Nikolai Myaskovsky Cello Concerto Op. 66 in C minor
Η ευτυχία έχει μια θλίψη από παιδιού
που έμεινε ξαφνικά μοναχό μ’ όλα τ’ αστέρια
κι όσο από την ομορφιά μένει αμοίραστο
κυλάει αίμα τοξικό γλυκά στη φλέβα…
Ακούω ακόμα τη φωνή σου: Βάσια, Βάσια
όπως σου φέρνουν μιαν εκπλήρωση επιθυμίας
κι ύστερα: Τί είναι; Τίποτα, τίποτα.
Είναι πολλά τα λόγια που χωράει ένα τίποτα
λίγο πριν φτάσει το τρένο στο σταθμό
που να πονάνε κιόλας σαν ανάμνηση.
Πως σου φυσάω τα μάτια να μην κλάψεις; Έτσι.
Διαβάστε περισσότερα
1.
προτρεπτικό
εκεί που δεν υψώνονται
ας πάψουμε να βλέπουμε βουνά
γιατί στις κορυφές τους
καθώς λένε
κατοικούν οι θεοί
και οι θεοί θέλουνε το κακό μας
2.
πλανόδιο
κέρματα να ʼχα για φωνήεντα
με σύμφωνο τον ήχο
απʼ του σκουφιού μου το ζητιάνεμα
να κέρναγα τον στίχο
3.
θα μπεις απʼ το παράθυρο σαν κλέφτης
η πραγματικότητα
απαντάει μʼ ένα δωμάτιο σχεδόν σαν σκοτεινό
μʼ όλα τα φύλλα της κλειστά
ανέστιος παράμερα στέκεις
πλησίασε, ανοίγουνε αργά
αυτό που νομίζεις βλέπεις
όπως όλοι
4.
* “Δε θα μπορέσω να έρθω, δε θα μπορέσω. Πρέπει να καθίσω συντροφιά με τις ονειροφαντασίες μου, τουλάχιστο για σήμερα και αύριο και ύστερα”
το βάρος των ονείρων
ίντσα την ίντσα σήκωνα με μια τριχιά, σαν φίδι ζωντανό, απʼ τα σκοτάδια του ονειροπήγαδου το απίθανο, να βγει στο φως, υφήλιο να γίνει κι αυτό, μεράδι να βρει πραγματικότητας, διάλλειμα σύντομης αλήθειας.
μα η τριχιά του με λυπήθηκε
ανάποδά, λέει, δεν σε κρεμάω
εσένα δεν σʼ αξίζει σταυρόκομπος βρόχος λαιμού
γιʼ αυτό στο πατοπήγαδο βαθιά σε ρίχνω
με τόσο βάρος που πήγες να σηκώσεις
έτσι σαν όνειρο νʼ αναληφθείς
***********************
* Η προμετωπίδα στο ποίημα είναι απόσπασμα από επιστολή του Διονύσιου Σολωμού προς τον Γεώργιο Δε Ρώσση, γραμμένη στην Ζάκυνθο τον Αύγουστο του 1824 (στο πρωτότυπο στα Ιταλικά, η δε μετάφραση του Λίνου Πολίτη, ο οποίος ως «ονειροφαντασίες» μεταφράζει την λέξη «chimere»)
Διαβάστε περισσότερα
«Όπως το δάκρυ έτσι έρχεται το ποίημα
μέσα από τις βαθιές χαραγματιές
του σώματος μου…»
«Αφήστε με να πω τι είναι ποίηση
αφήστε με να απαντήσω τι είναι ποίηση
κύριοι
ένα καντήλι που καίει αίμα
το αίμα μου…»
Στέφανος Μπεκατώρος
ΠΟΙΗΣΗ
Ποίηση είναι
Το ηδονικό παιγνίδι των λέξεων
Που συνευρίσκονται στις ακρογιαλιές του ονείρου
Ποίηση είναι
Η αντίσταση του Λόγου
Στην τάξη της Λογικής
Το πήδημα του Αλόγου
Η εκσφενδόνιση του σπέρματος
Στο σώμα του φεγγαριού
Ποίηση είναι
Η έκρηξη μολότοφ
Στα μούτρα του Ορθολογισμού
Ποίηση είναι
Η Εμπειρίκειος στύση των λέξεων
Η συνουσία των Κυκλάδων
Στο κρεβάτι του Ελύτη
Ποίηση είναι
Η νικηφόρος ρομφαία της Επιθυμίας
