Της Νύφης
Με τις δαντέλες και τα διαλεχτά, φανταχτερά αινίγματα. Αστράφτει από την χαραμάδα το σεντούκι, και στην μέση του οντά παραταγμένο το σόι τέσσερεις γενιές˙ στο χέρι ο καθένας ένα φλουρί ή ένα μπογαλάκι. Η μιλημένη χήρα ένα μπακίρι, της καίει την παλάμη˙ κάποια θεία πιο μακρυνή, αγχιστείας, ίσως ένα γράμμα με χρυσόβουλο.
Στην αυλή πάντα τα όργανα, από τον Πολυπόταμο, και τα κουστούμια τους υγρά, που διέσχισαν ξημέρωμα το δάσος. Βαράνε έξη ώρες τώρα τον ίδιο σκοπό, και κάθε τόσο χάσκει λίγο παραπάνω το σεντούκι.
Ανάμεσα στέκει, βουβός, ο γαμπρός˙ χωρίς έδνο, κι ορφανεμένος στα δεκατέσσερα. Τα μονοπάτια όλα καμένα, από ασκέρι της φατρίας, επήλυδες. Βρύα αργά προς την κοίτη του ποταμού κι ο παπάς ακολουθεί τη ροή με το ποδήλατο και κάθε τόσο σταματά για τσιγάρο ή για να κάνει τον σταυρό του.
Εμένα με στείλαν στην πόλη, στου δάσκαλου, κι αυτή είναι η παρακαταθήκη που μου παράγγειλαν, και τα γράφω όπως έγιναν, ασφαλής, στο πατάρι με την γκαζόλαμπα, δικτυωτή δαντέλα ζεσταίνει τα πόδια μου.
*
Δυναμίτες
Κάθε που πεθαίνω, ο σταλαγμίτης αόρατα μεγαλώνει στο βάθος του σπήλαιου, που κατεβαίνω με δροσερές καινούριες στάλες, να δείξω τους κρυστάλλους που λάμπεις χίλια πρόσωπα, Μικρέ Σκαντζόχοιρε, σαν σκοτεινή όραση εντόμου. Οι θάνατοί μου, έτσι που πάει τώρα τελευταία, έρχονται κάθε δυο-τρεις μήνες, σταθεροί σαν οδοντίατροι, και με διαπιστευτήρια πως θα επιστρέψουν, ευχαριστώντας για την φιλοξενία. Μα οι γεωλογικές ταχύτητες στις σπηλιές στάζουν χιλιάδες δάκρυα, τήκονται άλατα απʼ τους αιώνες.
Πόσο φτωχοί είστε, θάνατοί μου. Στις σχολικές εκδρομές χέρια σας κρύβουνε στην τσέπη για ενθύμιο, μένετε σταγόνες πίσω, απʼ την αρχή πεθαίνοντας ολοένα.
Πόσο φτωχοί είστε, πόσο λίγοι. Δεν ακούτε, στην άκρη του σπήλαιου με τα στάσιμα νερά, που σκάνε στους βυθούς υπόκωφα οι δυναμίτες, κι απʼ έξω η σειρήνα του σχολικού, με τραγούδια, με κασσέτες, με άει στο διάολο κωλόπαιδα, θα μας πάει φυλακή η σπηλαιολογική εταιρεία.
*
Το Ηλεκτρικό Κορίτσι στο Φεγγάρι
Τόσα σουʼ χω πει και τα μοιράστηκες με όλους
πήρες το φώς μου κι άναψες σαν ιδέα σε κόμικ
για τότε με το Νίκο, γυμνή στους ώμους
για το παιδί στην παραλία, τον Πολωνό,
κι ακόμη για το αρχινισμένο γιαπί, τον σπα-
σμένον αντίχειρα˙ το κατοικίδιο Σάββατο.
Τις ιστορίες μου κέντησα χωρίς πια
δεύτερη φορά να πιαστώ από σένα και
την προοπτική που πείθει τα αγόρια
πως θα ʽμαι απολαυστική κι ολόφωτη καιρό.
Γιʼ αυτό σου γράφω. Δε μου στάθηκες.
Εδώ δε στέκεις τʼ ουρανού: μισόλογα όλο
κι ημίφωτα, και μόνο για βραδιές τού
δίνεσαι ολόκληρο, και τότε ακόμη
ετερόφωτο, λαμπτήρας απʼ αυτούς
που καίγονται σαν παίξεις λίγο
με τους διακόπτες, ή όταν πέφτει
η ασφάλεια. Ψιθυρίζοντας: «θα φύγω».
*
Αγκίστρι
Στην Ελλάδα η στάθμη του αυτονόητου
Χαμηλώνει στο βάρος κάθε μέρας
(τι ωραίες οι θάλασσες)
Αυτόφωτος, σαν ψάρι της αβύσσου
Γυροφέρνει λέξεις βαρίδια
Μολύβι στο λαρύγγι του βάθους
Κάλυκας προσευχή ανεβαίνει
από τον αναπνευστήρα
Μήνυμα ας φτάσει στο βυθό
κι ας το βαστά αγκίστρι.
Kύριε Ρακόπουλε ,
Διάβασα τρις τα γραπτά σας από χθες το βράδυ. Προσπαθώ να καταλάβω πίσω από το πολλάκις άτεχνο συνταίριασμα λέξεων και εικόνων , τι θέλετε να πείτε. Ομολογώ πως δεν το καταλαβαίνω. Αυτά τα κείμενα χρειάζονται κι άλλη δουλειά- είναι ίσως το πρόπλασμα για ποιήματα , αλλά δεν έχουν μια τελική μορφή. Ούτε η σύνταξη , ούτε η στίξη , ούτε η αλληλουχία εικόνων και σκέψεων οδηγούν σε μια κορύφωση νοημάτων. Καταλήγουν σε μια πλαδαρότητα , τολμώ να πω , σε μια ”κραυγαλέα” κραυγή χωρίς λόγο που να πείθει. Ένας ναρκισσισμός πλανάται ά-φυλος και αδικαιολόγητος , αν γίνομαι αντιληπτός.
Στοχεύσετε όσο ψηλά θέλετε , αλλά γίνετε και πιο αυστηρός με τον εαυτό σας.
” Στην Ελλάδα το βάρος του αυτονόητου
χαμηλώνει στο βάρος κάθε μέρας”
Το ηλεκτρικό κορίτσι έχει δύναμη – μοιάζει να πηγάζει από αλήθεια. Αλλά εκείνα τα ” ολόκληρο ” και ” ετερόφωτο ” , πού αναφέρονται; Ίσως πάλι να είναι η μέρα που εγώ δεν καταλαβαίνω…
Καλοτάξιδο το βιβλίο σας και καλή συνέχεια!
Τα πράγματα είναι απλά. Αυτοί που διαβάζουν ποίηση θα σταθούν στα ποιηματα, αυτοί που διαβάζουν βιογραφικά θα σταθούν στο βιογραφικο (το οποίο να τονίσω πως ΔΕΝ εστάλη από τον κ. Ρακόπουλο. Ειναι επιλογή του Ποιείν).
Στην ουσία του θέματος, ο κ. Ρακόπουλος βρίσκεται -με βάση τα ποιήματα που παρουσιάζουμε- εν κινήσει υφους και αυτό είναι σημαντικό καθώς δεν «τρώει» από τα «βραβευμένα», βλ. Φαγιουμ, αλλά αναζητά.
Δεν έχω στα χέρια μου το βιβλίο για να εκφέρω πιο εμπεριστατωμένη άποψη.
Ως συνδημιουργός – που είστε – της σελίδας , κύριε Αραβανή , και μετά από μια τέτοια παρέμβαση , δεν νομίζω ότι επιτρέπεται η περαιτέρω κατάθεση άποψης
εκ μέρους μου.
Να είστε καλά.
Βρίσκω άδικη την κριτική που ασκήθηκε στο Θοδωρή Ρακόπουλο με επίκεντρο το βιογραφικό του σημείωμα. Το γεγονός ότι ο Ρακόπουλος δεν υπηρετεί μια μανιέρα θωρακισμένος πίσω από τα βραβεία αλλά αναλαμβάνει ένα ρίκσο με το δεύτερο του βιβλίο σε ένα δύσκολο είδος, το λεγόμενο πεζό ποίημα, παρουσιάζει για μένα ιδiαίτερο ενδιαφέρον. Γενικόλογες διατυπώσεις για ποιητές με μεταπτυχιακά είναι κατά τη γνώμη μου αδικαιολόγητες. Αν επιθυμεί κανείς να κρίνει ένα ποιητή/ποιήτρια ας επικεντρωθεί στο έργο του.
Κάθε δημοσίευση εμπεριέχει το ρίσκο της καλής και κακής κριτικής κ. Βάκη. Πάνω σε αυτό, και πριν από αυτό, θα πρέπει ο ποιητής να σκεφτεί ξανά και ξανά, αν έχει τέλος πάντων κάτι να πει. Το ταίριασμα λέξεων στην ίδια πρόταση δεν είναι δα και τόσο δύσκολο. Ο σκοπός είναι το θέμα. Και δεν ξέρω αν ο κ. Ρακόπουλος βρίσκει κάποια τελεολογική ύπαρξη των κειμένων του.
Αγόρασα την ποιητική συλλογή, διάβασα τα ποιήματα και τα περισσότερα μου άρεσαν. Δεν είναι εύκολη ποίηση, σε ξεβολεύει αλλά καλό είναι να την κρίνετε αφού τα διαβάσετε όλα. Είναι ένα ταξίδι που , αν δεν το κάνεις μέχρι τέλους ίσως να μην καταλάβεις τι ρόλο παίζει ο …μικρός σκατζόχοιρος.
H αυστηρότατη κριτική και αντίθετα η σιωπή για κάτι που βγαίνει στο φως, δεν κάνουν τίποτε άλλο παρά να ενισχύουν… συγχαρητήρια για τα λίγα ποιήματα που διάβασα εδώ. Συγχαρητήρια και στο ΠΟΙΕΙΝ που επέλεξε.
“Σχολή της Φλώρινας” (!!!) ο Μέσκος κι ο Παππάς ;
Μάλλον της Εδεσσας θέλετε να πείτε,κ. Μίχο.
Κακός ο επαρχιωτισμός, δεν λέω, αλλά κακώς κι ο πρωτευουσιανισμός ῀που μπερδέυει τις επαρχιεκές πόλεις ωσάν να είναι όλες ένα (“καπου εκεί στα βόρεια”, που έλεγε και κάποιος)
Ως προς την ουσία του, το σχόλιό σας σωστό.
Ατυχής η ανάρτηση του βιογραφικού (απ΄τη στιγμή μάλιστα που δεν μας το έστειλε ο ίδιος), αναλαμβάνω να ζητήσω συγγνώμην εκ μέρους του συνεργάτη μου κ. Αραβανή, που το ανέβασε με δική του πρωτοβουλία…