ΕΡΩΤΙΚΑ ΠΑΙΧΝΙΔΙΑ

Τη ρώτησε αν ξεπερνούν τον αριθμό της ρουλέτας
Ήταν αυτή μια αγωνία να συγκριθεί
Ή να ξαπλώσει από πάνω με ασφάλεια
(Σκήπτρα δεν θα διεκδικούσε)
Του είπε πως είχε μια λίστα κουκίδες και κάποιες ουλές
Οδηγώντας την μπάλα αντί όχημα
Εκεί που δεν ήξερε μʼ αψεγάδιαστα γόνατα να φτάσει

Ακατανόητο· πάμε πάλι, λέει εκείνος:
Τη ρώτησε αν ξεπερνούν τον αριθμό της ρουλέτας
Ήταν αυτή μια αγωνία να συγκριθεί;
Να ξαπλώσει από πάνω με ασφάλεια;
Όχι βέβαια!
(Δεν ήταν και κανένας παίκτης ανασφαλής ο ίδιος!
Ούτε κι εκείνη ανυποψίαστο θύμα του)

Δεν ξέρω τι λέτε εσείς!
Εγώ ρίχτηκα όλη στον έρωτα και βγήκα μόνη
Με γόνατα παιδιού σκισμένα, λέει εκείνη

Έτσι! Στα γόνατα θα σέρνεσαι και θα ματώνεις, λέει εκείνος

Όχι! Αυτό που γράφω εγώ είναι πως
Αναμφισβήτητα υπάρχει άλλος τρόπος
Για να φτάσω, λέει εκείνη, απλώς δεν
Πήρα όχημα αλλά ένα παιχνίδι στα χέρια

(Όμως άλλες οι νίκες που παίζουμε
Κι άλλες εκείνες που ζούμε).

ἀπόσπασμα 1

– Ἐδῶ πού ἦλθες δέ θά βγεῖς
Φόβο μέ λένε, κι ὅσοι
Παλέψανε μʼ ἐμένα
Μές στό σκοτάδι πᾶνʼ χαμένοι.
Κι ἄλλοι πού ξεφύγανε
(Νομίζανε ὅτι εἴχανε ξεφύγει)
Σέ σκλαβιές πού ʼχει ἡ ζωή
Ξεπέσανε καί πᾶνε:

Ἡ πρώτη πίστη ὀνομάζεται
Τή δεύτερη, ἐλπίδα τήνε λένε
Τῆς Σφίγγας ἄρρητο μυστικό καί
Αἴνιγμα, ἡ τρίτη παραμένει.

Ἄν μέ νικήσεις, τίποτα ἄλλο
Στόν κόσμο αὐτόν δέ θά γυρέψεις.
Ὅλα σοῦ δίνονται μέ μιᾶς
Στόν ἄφοβο ὅλα ὑπακούουν
Καί ζῶα καί πουλιά,
Τυφλή ὑποταγή: ἀγρίμια
Ἄνθρωποι, φυτά
Ὅλη ἡ γῆ προσκυνημένη.

Στά λεξικά μέ ἀναφέρουνε
Γιό τῆς Ἀφροδίτης καί τοῦ Ἄρη
(Ποιός ξέρει ἀπʼ τά θεϊκά;
Ἀνθρώπων ποταπές ἐπινοήσεις)
Λοιπόν, θά ʼρθεις νά μέ νικήσεις;

Κακοκαιρία την ημέρα της Κρίσεως

Μια κι έξω θα σβηστούν οι φωταψίες
την ώρα που η ψυχή θα αντανακλάται
σ’ ένα μπουμπουνητό βραχύ, μα οξυμμένο
σαν το αδέκαστο κριτήριο
των ανύπαρκτων και γι’ αυτό μισημένων θεών.
Σε τέτοιες ώρες σπαραγμού,
τώρα που διεκδικεί η ματαιότης την πρωτιά
το νήμα κόβοντας του χρόνου με ευκολία,
μοιάζει των εκλιπόντων η ψυχή
κουφέτο ασημοκέντητο στης νύχτας την παλάμη.
Και η Δευτέρα Παρουσία
μια τσαγκαροδευτέρα όπου ο καθείς
τις οφειλές του τις αμύθητες
με πίκρα αυγατίζει, προτού
τον πασπαλίσει η γαλήνη με θνητότητα.
Κι ως γύρω από τα οστά τα σαραβαλιασμένα
της ανέλπιστης μαίνεται καταιγίδας ο ζήλος,
από την τελευταία κατοικία τους σηκώνονται οι νεκροί.
Αναρωτιούνται
αν το μπουμπουνητό του τρίτου στίχου ήτανε
απόδειξη για τη στερνή μετά θάνατον Κρίση
ή ένα καπρίτσιο του ποιητή, καθώς ανταγωνίζεται
του κεραυνού και της βροντής τους κραταιούς θορύβους
με τη δεινότητα της γλώσσας του που αρκείται
στου είναι της τη μεταφορική χρήση.

Βύσσινο

Βυσσινί το αίμα μου που έδωσα για εσένα ,
Γλυκιά δωρεά σε πόλεμο πολλών ληπτών.
Ποτίζει τις καρδιές των γυναικών
Μα το μυαλό μονάχα εκείνης.
Το σχήμα αλλάζει των χεριών
Του αγγίγματος η πρόθεση.
Τώρα η νάρκωση έγινε ευθανασία
Και το άγγιγμά σου όπιο,
Στο οποίο μαθαίνω να είμαι ανθεκτικός.
Μα στην ρωγμή της ψυχοσύνθεσής μου
η βλάβη σου βαλτώνει.

*

Η ιστορία των θεριστών

Απληστία ύπαρξης να ψάχνω τον άνθρωπο που με κάνει να μην νιώθω δειλός
ή ειλικρινής ανάγκη επιβίωσης σε αυτήν την διάσταση ;
Από όλους τους θεριστές που πέρασαν από την ζωή μου
Μόνο εσύ –θέλω να πιστεύω- ξέχασες σπέρματα από την φωτιά σου.
Για αυτό και σιγοκαίγομαι σαν φρεσκοβγαλμένος ανθός
που κόβεται από χέρι.

Εσύ τώρα αγιάζεις την ψυχή σου
κι εγώ μυρίζω κεριά αρωματικά που φέρνουν στο δέρμα σου.
Έτσι το θέλησε ο κοινός σκοπός μας: ένας για τους δύο, ένας για τον ίδιο.

Μονάχα την αφετηρία θα στοχεύω πλέον
γιατί το τέρμα της καρδιάς, η λογική ανερμάτιστα τερματίζει.

Φύγε πλεον, είναι δέον, τον εαυτό μου να αγαπήσω.
Κι αν μείνω μόνος, θα ο είμαι μόνος, που δεν θα έχω να σβήσω.