ΠΕΖΟΔΡΟΜΙΟ

Πεζοδρόμιο και νύχτα.
Στητός, περήφανος,
έκανε τη βραδινή τουαλέτα του

Καθρέφτης εγώ.

Περιποιόταν το πρόσωπό του
Έστρωνε τα μαλλιά του
Τίναζε το παντελόνι του.
ενώ
Τα μάτια μου
Τύπωναν
αντίγραφό του.

Στην κώχη της βαριάς, κλειστής, εισόδου,
Κουβέρτα κάτω
Κουβέρτα πάνω,
Κουκουλωμένον μ’ αυτές
τον έβρισκε ο ύπνος
απ’ όταν
ολομόναχος
κατηφόριζε το νυχτόημερο

Μόνο τότε παραδινόταν
με την πλάτη στο δρόμο
και στα αυτοκίνητα
που
τρέχοντας σύρριζα  στα στρωσίδια του,
δεν τον πήραν
ούτε μια φορά
μαζί τους

Ο Ιβάν από το Κίεβο

Ο Ιβάν από το Κίεβο στην ξύλινη σοφίτα
ζωγράφιζε λιγνά κορίτσια πράσινα και μοβ
μνήμες μεταλλικές
μαντόνες
παραισθήσεις.

Ζωγράφιζε ζωγράφιζε ο Ιβάν από το Κίεβο
τοπία φαλακρά
του Τσερνομπίλ
ακάνθινα φεγγάρια.

Έβγαιναν από μέσα του χολή τα χρώματα
στοιβάζονταν τριγύρω του
αγριεμένο τείχος οι καμβάδες
στοιβάζονταν και στρίμωχναν τον φουκαρά
Ιβάν από το Κίεβο στην ξύλινη σοφίτα.
(Νέα Υόρκη – Δεύτερη Λεωφόρος, Έβδομη οδός).

«Οι γκαλερίστες λένε good,
oh very good, but no buy»

Τώρα ο Ιβάν λουλούδια ζωγραφίζει
ξέγνοιαστα γαλανά και κίτρινα, κάμπους γεμάτους.
Τρελαίνονται οι Ιάπωνες για μαργαρίτες,
είπε ο Μίστερ Τζόουνς ο Γκαλερίστας.

Κάτι σπαραχτικοί λυγμοί μεσάνυχτα και κάτι
βγαίνουν από του Ιβάν την ξύλινη σοφίτα
καθώς ματαίως ν’ αποσπάσει προσπαθεί
την κεφαλήν του ριζωμένην
επί πίνακι
στον κάμπο με τις μαργαρίτες.

Δειλινά

Στην μεγάλη γλάστρα φύτρωσαν λίγα δειλινά. Ό,τι έμεινε να θυμίζει τα φουντωμένα εκείνα στην αυλή, συχνή κρυψώνα στα παιδικά παιχνίδια.

Πρέπει στο τέλος του φθινοπώρου να κοπούν, γιατί αλλιώς σαπίζουν μέχρι τη ρίζα.

Ύστερα, μόνο από τους σπόρους υπάρχει ελπίδα για τη νέα χρονιά.

Ριζώνουν στριμωγμένα, δυό-τρία μαζί, στην άκρη, σπάνια στο κέντρο, ακόμα κι αν τα’χει κανείς τακτικά τοποθετήσει.

Ούτε υπάρχει εγγύηση για το χρώμα τους – καιρό προσπαθούσα να φυτέψω κατάλευκα… Στο τέλος, έβγαιναν όλα με κόκκινες ρίγες η κηλίδες .

Σκέφτομαι ότι, όσο κι αν τους έχω αδυναμία, καλό είναι να μην προσδοκώ πολλά. Και να’χω το κουράγιο, όταν φυτοζωούν στο κρύο και τις βροχές, να τα κόβω έγκαιρα. Είναι κι αυτό μιά άσκηση για τα υπόλοιπα.

Υποτονθορύζω , θα πει μια περιδίνηση μελλοντικών  φύλλων

που δάκρυζαν  συχνά σε όλους τους πόρους του κορμιού μου

-δίχως να το καταλαβαίνω πάντα-

και στο αχανές φθινοπωρινό Κυριακάτικο απόγευμα

που υπήρξε η εφηβεία μου.

Ξεκινώντας από την οδό  Ζαλόγγου

μ’ ένα κυανόλευκο κασκόλ

να περπατώ/να ίπταμαι ,

κοτσύφι μ’ ένα παμπάλαιο τραύμα

από κείνα που ποτέ δεν τα διεκδικεί

καμία  μνήμη,

στην οδό  Ιερολοχιτών,

μέσα απ’ τους συνωμοτικούς

τριγμούς/ψιθυρισμούς  των σιδηρογραμμών ,

και να ακούω  τους  δισταγμούς μου

σαν πρωτάκουστο τραγούδι.

Από ξένο τόπο κι απ’ αλαργινό/

ήρθε ένα κορίτσι, φως μου, δώδεκα χρονών .

Το ποίημα είναι εμπνευσμένο  από το κεφάλαιο «Τεργέστη» του βιβλίου «Βαλκανευτές» (εκδόσεις Ενύπνιο) του Γιώργου Χατζελένη.

Κορίτσι της Τεργέστης τι να έγινες,

θυμάμαι ακόμα το αιθέριο βάδισμά σου,

την μαύρη σου κοτσίδα, όταν έγερνες,

τη θάλασσα που ανοίγονταν μπροστά σου.

Χόρευε το φουστάνι σου, κουρτίνα που ανέμιζε

πανί πλεούμενου, σε θάλασσα ευφροσύνης,

το στόμα μου ευχές, κατάρες ,ψέλλιζε,

κορίτσι της οδύνης, της σαγήνης.