Επιθεώρηση Ποιητικής Τέχνης

Κατηγορία

Ακαδημία Ποιείν

Ακαδημία Ποιείν

Ακαδημία Ποιείν, Ραδιόφωνο- Ταινιοθήκη- Θεάτρο Ποιείν

Αναστασία Κόκκινου, Δύο παιδικά τραγούδια από την ανέκδοτη ποιητική συλλογή «Άστρα και σύννεφα» (τραγούδια και ποιήματα για μικρά και μεγάλα παιδιά).

Το νέι

 

Το νέι τι λέει

ανανούριστο κλαίει

το παιδί που το νέι καλεί

και λέει προσευχή,

το νέι τι λέει;

 

Ο Δαβίδ, η Ραχήλ,

η Φατμέ, ο Ισμαήλ

τι ζητούν απ’ τη μέρα να φέρει;

Με τραγούδι πικρό

κάνουν κύκλο μισό

να, θαρρώ πως μ’ απλώνουν το χέρι

στο παιχνίδι να μπω

με φλογέρα κι εγώ

σαν το νέι το σκοπό που θα ξέρει.

 

Σ’ άγιους τόπους το νέι

όλο λέει προσευχή,

ανανούριστο κλαίει

το παιδί που το νέι καλεί

και λέει προσευχή

 

προσευχή για ειρήνη…

 

Διαβάστε περισσότερα
Ακαδημία Ποιείν

Βάλτερ Πούχνερ, «βάθη», εκδ. Νίκας, 2023

Βάθη άβατα και άπατα, απύθμενα και απίθανα. Μαύρη χοάνη και ερεβώδης οπή. Δεν ξέρει κανείς αν βγαίνει από την άλλη. Την άλλη πλευρά. Την άγνωστη. Τη γνωστή. Του εαυτού σου. Μη σκάψεις τον στίχο τόσο πολύ. Δεν ξέρεις πού θα βρεθείς. Σε ποιο σκαλοπάτι της εξέλιξης. Ή μάλλον ξέρεις. Και το φοβάσαι. Τι έχουμε μέσα μας. Μπορεί να είναι η ομορφιά της φρίκης.
Λέξεις. Όταν τις αναποδογυρίσεις, είναι χορταριασμένες. Λεκέδες αίματος από παλιές θυσίες. Κανένα όστρακο, κανένα οστούν. Κανένα λίθινο μαχαίρι. Οι λέξεις ριζώνουν στους ήχους. Στη βροχή, στην κραυγή. Στο τέλος γίνονται γραφή. Μάρμαρο και πάπυρος, περγαμηνή και χαρτί. Ο λόγος ο ζωντανός, λόγος τεθνεώς. Η γραφή ως πράξη κηδείας. Τάφοι τα βιβλία, οι τίτλοι σταυροί. Νεκροταφεία λέξεων, γλωσσικά κοιμητήρια.
Δεμένα με σκληρή είσοδο και έξοδο. Εξόδιο και έξωση.
Στα βάθη της ψυχής οι λέξεις χάνονται. Στον πάτο του πηγαδιού τα μονοκύτταρα. Πάνω στο χώμα, πάνω στην πέτρα. Μην την ξεχνάς την επιφάνεια του φωτός. Τη διαύγεια του νοός. Τη δύναμη της σκέψης. Αυτή σε πήγε στην ανασκαφή. Στην αγγείωση των ριζών, στα σπλάχνα των οργανισμών. Οι θησαυροί της αρχής είναι άνθραξ, άζωτο και οξυγόνο. Φτηνά υλικά. Κι όμως μ’ αυτά ποίηση γίνεται.
Η ποίηση είναι η μικρή αδελφή της εξέλιξης. Πολύ μικρή. Κι όμως σ’ αυτήν είναι η δύναμη. Στην ομορφιά του απλού. Όχι στους νεκρούς ναούς της εκζήτησης. Όχι στο δέος του γιγαντιαίου. Ούτε στα ρεκόρ της ταχύτητας. Ούτε στα επιτεύγματα της ακριβολογίας. Το Δέντρο του Λόγου έχει και ξηραμένα κλαδιά. Ρίζες που έχουν σαπίσει. Κλαδεύουν οι ποιητές, αλλά κόβουν και χλωρά. Οι ξυλοκόποι θα είναι το τέλος του πολιτισμού. Τα ηλεκτρικά πριόνια διευκολύνουν την ευθανασία.

Διαβάστε περισσότερα
Ακαδημία Ποιείν, Αφίξεις

Γιάννης Ξέστερνος, «Άρρηκτες φρυκτωρίες», εκδ. Ιωλκός, 2023

ΑΛΕΠΟΥ

 

Η δικιά μου αλεπού

δε γυρεύει στο παζάρι

φύκια για μεταξωτές κορδέλες

αρωματισμένη

κουνώντας την ουρά της

στ’ αρσενικά πλήθη.

 

Η δικιά μου αλεπού

σούρνεται όλη μέρα με τις πιτζάμες στο σπίτι

περιφέροντας λευκές κόλλες

επικαλείται τη Μούσα-Πούλιτζερ

αφήνει νηστικά τ’ αλεπουδάκια

θέλει να τη φωνάζουμε Λουίζ.

 

Η δικιά μου αλεπού

γλίτωσε από τους κυνηγούς

από τις κρύες νύχτες του δάσους

δε ζεσταίνει τις κοσμικές κυρίες

στο δόκανο της ποίησης πιάστηκε

και αφέθηκε αμετάκλητα.

Διαβάστε περισσότερα
Ακαδημία Ποιείν, Ραδιόφωνο- Ταινιοθήκη- Θεάτρο Ποιείν

Σπύρος Αραβανής, Επτά μελοποιημένοι στίχοι

 

ΣΤΗΝ ΑΦΗ ΤΩΝ ΑΙΣΘΗΜΑΤΩΝ

(μουσική -ερμηνεία: Γιώργος Ανδρέου)

 

Είχα στα χέρια ερημιά
Δάκτυλα σκουριασμένα
Λόγια, αισθήματα, φιλιά
Απ΄τον καρπό κομμένα

Κάποτε άκουσα ευχή
«Να μαθητεύεις στην αφή
Των αισθημάτων»
Τώρα κατάλαβα γιατί
Πως είναι ο δρόμος στη ζωή
Δρόμος σωμάτων

Είχα στα χέρια ερημιά
Τα μάτια φυλαγμένα
Ένα τετράστιχο η καρδιά
Σε φύλλα σκορπισμένα

Κάποτε άκουσα ευχή
«Να μαθητεύεις στη γιορτή
Των αισθημάτων»
Τώρα κατάλαβα γιατί
Πως είναι ο χρόνος στη ζωή
Χρόνος σωμάτων

Μη μου μιλάς για ιδανικά
Δίχως στο στόμα τα φιλιά
Σαν καρφωμένα
Τώρα γνωρίζω πια καλά
Πως είναι οι μέρες τελικά
Χάδια σωσμένα

 

Διαβάστε περισσότερα
Ακαδημία Ποιείν

Γιάννης Νικολαΐδης, Ποιήματα

ΜΗΝ ΑΝΗΣΥΧΕΙΣ

Μην ανησυχείς.
Θα σου δώσω σήμερα
ένα τόσο τρυφερό μήνυμα
που τα δάκρυα όλου του κόσμου θα στερέψουνε.

Μην ανησυχείς.
Αύριο όλα θα πάνε καλύτερα.
Θα σ’ αγαπάω ακόμα πιο πολύ και θα σε νοιάζομαι.

Μόνο να μην ανησυχείς.
Τα δάκρυα της χτεσινής σου θλίψης θα βρούνε διέξοδο
στο τρυφερό μου χάδι.
Θα γίνουν αστεράκια λαμπυρίζοντα στα μάγουλά σου.

Μην ανησυχείς.
Θα σου φέρω ολόλευκα τριαντάφυλλα,
από τον κήπο της καρδιάς μου,
που θα κρατούν ακόμα το αρχέγονο άρωμά τους.

Μην ανησυχείς.
Σου υπόσχομαι μέρες φωτός
μέσα από νύχτες που μας ζώνουν ψυχοφθόρες.

Γι’ αυτό να μην ανησυχείς
κι ούτε να ξανακλάψεις πια για τίποτα και για κανέναν.

Μην ανησυχείς.
Στον κόσμο των εκπλήξεων θα ταξιδέψουμε παρέα.
Κράτα το χέρι μου, και μην ανησυχείς.
Θα είμαι πλάι σου να σε προσέχω
μέχρι να δυναμώσουν τα φτερά σου…

Σου λέω να μην ανησυχείς καρδιά μου.
Είσαι ένας άγγελος κι εσύ, μα δεν το ξέρεις!

Γι’ αυτό να μην ανησυχείς.
Εντάξει;

Διαβάστε περισσότερα