ΑΛΕΠΟΥ
Η δικιά μου αλεπού
δε γυρεύει στο παζάρι
φύκια για μεταξωτές κορδέλες
αρωματισμένη
κουνώντας την ουρά της
στ’ αρσενικά πλήθη.
Η δικιά μου αλεπού
σούρνεται όλη μέρα με τις πιτζάμες στο σπίτι
περιφέροντας λευκές κόλλες
επικαλείται τη Μούσα-Πούλιτζερ
αφήνει νηστικά τ’ αλεπουδάκια
θέλει να τη φωνάζουμε Λουίζ.
Η δικιά μου αλεπού
γλίτωσε από τους κυνηγούς
από τις κρύες νύχτες του δάσους
δε ζεσταίνει τις κοσμικές κυρίες
στο δόκανο της ποίησης πιάστηκε
και αφέθηκε αμετάκλητα.
*******
«ΑΥΛΟΣ», ΑΘΗΝΑΙ, 1968
Ήταν μοναχοπαίδι επαρχίας
αστικής,όμως, οικογένειας
πολλούς φίλους δεν είχε
ο πατέρας στρατιωτικός
μέχρι το γυμνάσιο είχε καταπιεί
την οκτάτομη δερματόδετη σειρά
Αριστουργήματα Παγκοσμίου Λογοτεχνίας
ξεχασμένη από την αδερφή της μητέρας
γεροντοκόρη που την έσερναν μαζί τους
σ’ όλες τις μετακομίσεις μαζί με τις δόσεις
από τον πανούργο αριστερό πλασιέ
που πούλαγε έρωτα και γνώσεις.
«Θεια, τι θυμάσαι από την εγκυκλοπαίδεια;»
τη ρώτησε σε προχωρημένη ηλικία
«Τζων Στάιμπεκ τόμος 1 δρχ. 160
τα Στανταλικά κοκκινόμαυρα μάτια του
αχώνευτος ο Μπεν Χουρ
μύριζε ορφάνια το χαρτί σαν την Τζέιν
Καπούτ ο έρωτας α λα Μαλαπάρτε
όταν του ψιθύρισα με τον τρόπο του Χέμινγουεϊ
ερωτικά στο αυτί: ‘‘Άρλεκιν διαβάζετε;’’».
*******
ΜΥΡΤΙΛΟΣ
Αγαπημένη μου
Μου γράφεις στις ακτές του πελάγους
κάτω από τη σκιά του Πάρνωνα
ότι μπορώ να σ’ απαλλάξω
από τον ταράξιππο εφιάλτη
να με βλέπεις συνεχώς μπροστά σου
που έθρεψα τα πατρικά σου άλογα
και χτένισα μια ντουζίνα αποκομμένα κεφάλια
με την κατάρα των Ατρειδών.
Δυστυχισμένη μου
Συμφωνώ
είναι θλιβερό να ζεις έτσι
αλλά δε θα σ’ απαλλάξω
και δε λυπάμαι
είναι κολακευτικό μια Βασίλισσα
να μην μπορεί να πάρει τα μάτια της
από έναν υποτακτικό Σταβλίτη
σε ουρανό και θάλασσα.
********************************
Η φλόγα αναδύεται πάνω από σελίδες βιβλίων στο πέρασμα των αιώνων με στόχο τη μέθεξη. Εκπέμπει σήματα καπνού κατά κύματα συνυφαίνοντας ένα χαρμάνι ετερόκλητων εντυπώσεων και εικόνων στραμμένα στο αόρατο κέντρο του υποσυνειδήτου. Δραπετεύει από τόπο σε τόπο, απελευθερώνει τον ρυθμό και το μέτρο της πραγματικότητας, απολαμβάνει τις υπαρξιακές χασμωδίες της ζωής. Στις Άρρηκτες φρυκτωρίες μύθοι, ιστορικά πρόσωπα, λογοτεχνικοί ήρωες συν-διαλέγονται με ανατρεπτική διάθεση και συν-δομούν το σύν-χρονο γίγνεσθαι.
*****************************************************************************
Ο Γιάννης Ξέστερνος ζει στην Αθήνα. Απόφοιτος του τμήματος Φιλοσοφίας – Παιδαγωγικής – Ψυχολογίας της Φιλοσοφικής Σχολής του Πανεπιστημίου Ιωαννίνων. Σπουδάζει Δημιουργική Γραφή στο Διιδρυματικό Πρόγραμμα Μεταπτυχιακών Σπουδών του Πανεπιστημίου Δυτικής Μακεδονίας. Συνιδρυτής του fanzine εντύπου Αστυδρόμος. Διάκριση σε πανελλήνιο λογοτεχνικό διαγωνισμό, συμμετοχή σε συλλογικό βιβλίο, ποιήματά του έχουν δημοσιευτεί σε ηλεκτρονικά λογοτεχνικά περιοδικά. Οι Άρρηκτες φρυκτωρίες είναι η πρώτη του ποιητική συλλογή.
