Βάθη άβατα και άπατα, απύθμενα και απίθανα. Μαύρη χοάνη και ερεβώδης οπή. Δεν ξέρει κανείς αν βγαίνει από την άλλη. Την άλλη πλευρά. Την άγνωστη. Τη γνωστή. Του εαυτού σου. Μη σκάψεις τον στίχο τόσο πολύ. Δεν ξέρεις πού θα βρεθείς. Σε ποιο σκαλοπάτι της εξέλιξης. Ή μάλλον ξέρεις. Και το φοβάσαι. Τι έχουμε μέσα μας. Μπορεί να είναι η ομορφιά της φρίκης.
Λέξεις. Όταν τις αναποδογυρίσεις, είναι χορταριασμένες. Λεκέδες αίματος από παλιές θυσίες. Κανένα όστρακο, κανένα οστούν. Κανένα λίθινο μαχαίρι. Οι λέξεις ριζώνουν στους ήχους. Στη βροχή, στην κραυγή. Στο τέλος γίνονται γραφή. Μάρμαρο και πάπυρος, περγαμηνή και χαρτί. Ο λόγος ο ζωντανός, λόγος τεθνεώς. Η γραφή ως πράξη κηδείας. Τάφοι τα βιβλία, οι τίτλοι σταυροί. Νεκροταφεία λέξεων, γλωσσικά κοιμητήρια.
Δεμένα με σκληρή είσοδο και έξοδο. Εξόδιο και έξωση.
Στα βάθη της ψυχής οι λέξεις χάνονται. Στον πάτο του πηγαδιού τα μονοκύτταρα. Πάνω στο χώμα, πάνω στην πέτρα. Μην την ξεχνάς την επιφάνεια του φωτός. Τη διαύγεια του νοός. Τη δύναμη της σκέψης. Αυτή σε πήγε στην ανασκαφή. Στην αγγείωση των ριζών, στα σπλάχνα των οργανισμών. Οι θησαυροί της αρχής είναι άνθραξ, άζωτο και οξυγόνο. Φτηνά υλικά. Κι όμως μ’ αυτά ποίηση γίνεται.
Η ποίηση είναι η μικρή αδελφή της εξέλιξης. Πολύ μικρή. Κι όμως σ’ αυτήν είναι η δύναμη. Στην ομορφιά του απλού. Όχι στους νεκρούς ναούς της εκζήτησης. Όχι στο δέος του γιγαντιαίου. Ούτε στα ρεκόρ της ταχύτητας. Ούτε στα επιτεύγματα της ακριβολογίας. Το Δέντρο του Λόγου έχει και ξηραμένα κλαδιά. Ρίζες που έχουν σαπίσει. Κλαδεύουν οι ποιητές, αλλά κόβουν και χλωρά. Οι ξυλοκόποι θα είναι το τέλος του πολιτισμού. Τα ηλεκτρικά πριόνια διευκολύνουν την ευθανασία.
***********************
ΠΕΡΙΕΧΟΜΕΝΑ (ενδεικτικά)
5. Ο ΒΑΘΥΣ ΕΙΧΕ
6. ΚΑΤΑ ΒΑΘΟΣ
7. ΒΑΘΥΓΑΛΑΝΟΣ
12. ΣΤΟ ΒΑΘΟΣ ΤΗΣ ΣΥΝΕΙΔΗΣΗΣ
13. ΣΤΟ ΒΑΘΟΣ ΤΗΣ ΟΜΙΧΛΗΣ
14. ΣΤΟ ΒΑΘΟΣ ΚΗΠΟΣ
15. ΤΟ ΒΑΘΟΣ ΤΟΥ ΜΕΤΑΞΩΤΟΥ
16. ΣΤΟ ΒΑΘΟΣ ΤΗΣ ΑΛΑΝΑΣ
19. ΤΟ ΒΑΘΟΣ ΤΗΣ ΧΡΟΝΙΑΣ
20. ΤΟ ΒΑΘΟΥΛΩΜΑ
21. ΕΙΣ ΒΑΘΟΣ
24. ΜΙΑ ΕΞΟΜΟΛΟΓΗΣΗ ΕΚ ΒΑΘΕΩΝ
25. ΤΑ ΒΑΘΗ ΤΩΝ ΔΥΝΑΤΟΤΗΤΩΝ
26. ΒΥΘΙΣΗ ΣΤΟ ΒΑΘΟΣ
27. ΒΑΘΙΑ Η ΣΥΝΔΕΣΗ ΤΟΥ ΚΟΣΜΟΥ
28. ΤΟ ΒΑΘΟΣ ΤΗΣ ΝΥΧΤΑΣ ΑΒΑΤΟ
29. ΣΤΑ ΒΑΘΗ ΤΟΥ ΕΓΚΕΦΑΛΟΥ
30. ΣΤΑ ΒΑΘΗ ΤΟΥ ΒΙΟΥ
31. ΤΟ ΒΑΘΟΣ ΤΗΣ ΜΗΤΕΡΑΣ
33. ΣΤΟ ΒΑΘΟΣ ΤΟΥ ΕΓΚΕΦΑΛΟΥ
34. ΣΤΑ ΒΑΘΗ ΤΗΣ ΙΣΤΟΡΙΑΣ
35. ΤΑ ΒΑΘΗ ΤΩΝ ΒΙΩΜΑΤΩΝ
36. ΤΟ ΒΑΘΥ ΓΡΑΨΙΜΟ
37. ΤΟ ΒΑΘΟΣ ΤΩΝ ΕΙΚΟΝΩΝ
38. ΤΟ ΒΑΘΟΣ ΤΗΣ ΕΥΧΗΣ
39. ΤΟ ΒΑΘΟΣ ΒΑΘΑΙΝΕΙ
40. ΤΟ ΒΑΘΟΣ ΤΩΝ ΠΡΑΓΜΑΤΩΝ
41. ΒΑΘΗ ΔΙΧΩΣ ΒΑΡΗ
42. ΤΟ ΒΑΘΟΣ ΤΗΣ ΑΥΓΗΣ
44. ΤΟ ΒΑΘΟΣ ΤΟΥ ΝΑΟΥ
45. ΕΣΤΙΑΚΟ ΒΑΘΟΣ
46. ΤΑ ΒΑΘΗ ΤΟΥ ΣΧΟΛΕΙΟΥ
49. ΑΠΑΤΗΤΑ ΥΨΗ, ΑΠΑΤΑ ΒΑΘΗ
****************************************************************************************************
Ο Βάλτερ Πούχνερ γεννήθηκε στη Βιέννη. Σπούδασε Επιστήμη του Θεάτρου (Θεατρολογία) στο Πανεπιστήμιο της Βιέννης και το 1972 απέκτησε τον τίτλο του διδάκτορα της Φιλοσοφικής Σχολής, με μια εργασία για το νεοελληνικό θέατρο σκιών. Το 1977 ανακηρύχθηκε υφηγητής, στο ίδιο Πανεπιστήμιο, με μια διατριβή για τη γέννηση του θεάτρου στον ελληνικό λαϊκό πολιτισμό. Από τότε έχει εγκατασταθεί μόνιμα στην Ελλάδα. Δίδαξε επί δώδεκα χρόνια Ιστορία θεάτρου στη Φιλοσοφική Σχολή του Πανεπιστημίου Κρήτης. Από το 1989 διδάσκει στο Πανεπιστήμιο Αθηνών, στην αρχή στο Τμήμα Φιλολογίας και από το 1991 στο Τμήμα Θεατρικών Σπουδών, του οποίου διατελούσε για δύο δεκαετίες (αντι)πρόεδρος. Παράλληλα, εξακολουθούσε να διδάσκει Θεατρολογία στο Πανεπιστήμιο της Βιέννης και έχει μετακληθεί πολλές φορές ως επισκέπτης καθηγητής σε ευρωπαϊκά και αμερικανικά πανεπιστήμια. Το 1994 εξελέγη αντεπιστέλλον μέλος της Αυστριακής Ακαδημίας Επιστημών και το 2001 παρασημοφορήθηκε για τις επιστημονικές του επιδόσεις με τον Αυστριακό Σταυρό Τιμής για την Επιστήμη και την Τέχνη. Το 2018 ανακηρύχθηκε επίτιμος διδάκτορας του Πανεπιστημίου Αθηνών και το 2019 επίτιμος διδάκτορας του Δημοκρίτειου Πανεπιστημίου Θράκης. Έχει δημοσιεύσει 125 βιβλία και 550 μελετήματα για θέματα του ελληνικού και βαλκανικού θεάτρου, της συγκριτικής λαογραφίας, των βυζαντινών και νεοελληνικών σπουδών εν γένει, καθώς και της θεωρίας του θεάτρου και του δράματος.
