Σονέτο της ψυχής και της ανάγκης…

Ταριχεύοντας την μνήμη και την επιθυμία·
Ανασταίνεται μέσα σε ένα σύννεφο ο ουρανός-
Νομίζω λευκά και θρησκεύω ο δόλιος κατακόκκινα·
Μέσα μου όλες οι νομοτέλειες ετελεύτησαν..

Δαγκώνω το φρούτο το ζουμερό της αμφισβήτησης·
Ο Χρόνος είναι ο κούφιος μάγος και ο λαοπλάνος·
Γυρεύω ανέμους και μου επιστρέφονται άγριες θύελλες-
Ευτυχώς σε όλες τις καταφάσεις κωφεύω..

Πώς μπουρδουκλώθηκε ο βιοπορισμός με τις ανάγκες μου!
Κρατώ τα όσα συμπεράσματα και μόνο για τον εαυτό μου·
Τσίγκλησέ με Στιγμή και αίμα σκοτεινό θα βγάλω-

Ανήκω σε μια Ιστορία που δεν κατανόησαν οι προύχοντες..
Ζω; Ή μήνα είμαι κιόλας ο νεκρός που αναστήθηκε;
Λείπω απ’ τα σονέτα και μοντέρνα ξεκαλούπωσα το χάος!

**

Πορεία νυχτερινή…

Βουβό λοιπόν και άνευ σημασίας το ‘’συμπέρασμα’’
Ανοίξανε οι πύλες και μετάλαβα μυστήρια των ουρανών
Σκλήρυνε τόσο η εποχή
Τώρα ακολουθώ ένα γλάρο αργοπλεύστη και λευκό όπως ο έρωτας
Ποικιλοτρόπως βελάζω

Η νύχτα
φουμάρει τα άοκνα άστρα
Άσεμνα βεβηλώνει τις σκιές η κραταιά πανσέληνος
Αποποιούμαι όλες τις περιουσίες της γης
Κωφεύω

Δες βάρη που με επιφόρτισε ο Ιανουάριος
Σαν ένας άστεγος κοιμάμαι που τα άστρα αγαπά με την ψυχή του
Όταν σεμνύνεται η σιωπή εγώ σεμνύνομαι και μεγαλώνω
Γερνώ μέσα σε πλουραλιστικό λιβάνι και ξεθυμασμένο χόρτο
Γερνώ μυρίζοντας τεκμήρια από παράδεισο…

ΕΦΗΜΕΡΟ ΤΡΑΓΟΥΔΙ

Να γράψω θέλω και να πω
Εφήμερο τραγούδι,
Αδέσποτο σαν χνούδι
Να τριγυρνά στον ουρανό.

Πουλί και σκύλος ναν’ μαζί,
Χαμένη πεταλούδα.
Το χρέος του Ιούδα
Με τόκο να εξοφληθεί,
Το στίγμα του να ξεπλυθεί
Κι απ’ την αρχή να γεννηθεί
Ο κόσμος μας σ’ αυτή τη φλούδα.

Να γράψω θέλω και να πω
Αλλιώτικο τραγούδι,
Σαν άνοιξης λουλούδι
Να ευωδιάζει στον καιρό.

Πουλί και σκύλος ναν’ μαζί
Η μέρα με τη νύχτα.
Στα σκοτεινά σου δίχτυα
Μαζί σου έχω τυλιχτεί,
Το χρέος πώς θα πληρωθεί
Και τ’ όνειρο ν’ αναστηθεί
Μ’ ένα φιλί για καληνύχτα.

Η ΠΟΡΤΑ

Είν’ ένα διάφανο άνοιγμα σαν πόρτα, εκεί στα Τέμπη στην κοιλάδα που περνάει το τρένο της φυλής. Το σούρουπο παίρνει ένα χρώμα από χειμωνιάτικο λουλούδι. Μονάχα το φεγγάρι το διαβαίνει κάθε βράδυ. Από τους άλλους, όποιος το ‘κανε, πίσω δε γύρισε ποτέ να πει τι είδε. Γι’ αυτό και τη σφαλίζουνε την πόρτα οι κλειδούχοι, -μην τύχει και περάσει κάποιος από μέσα-είναι βεβήλωση για τη Σελήνη, το γνωρίζει πια καλά αυτό η φυλή.

*

Ήρθε όμως ένας παλαβός Φλεβάρης μ’ ένα μάτι γυάλινο, το κράταγε στο χέρι.
Ο Κρόνος ήταν τότε φύλαρχος και όρισε κλειδούχο έναν κουλό κι αφέθηκε η πόρτα ανοιχτή όλη τη νύχτα. Το τρένο όρμησε στο άνοιγμα σα λυσσασμένο και το φεγγάρι θύμωσε. Η πόρτα τότε έκλεισε και χάθηκαν τα πάντα. Όσοι την πέρασαν-από το τρένο-δε γύρισαν ποτέ να πουν τι είδαν.
Κάποιους τους έκανε μεμιάς δικούς της η κοιλάδα. Γίνανε κτήμα, αφομοίωμά της.

Όλοι τους όμως είναι ανάμεσα μας κάθε μέρα (γέμισε ο τόπος πεταλούδες).

Πετάνε γύρω μας σα θαλασσιές σκιές μέσα στο χρόνο.

Σαν κάτι να ζητάνε.

Δαίμων καινός

νυκτιοφόρος,ο άγων σε ακολασίες πρωτόγνωρες
Ο ασελγών επί της σεμνότητος
που τόσο πρόθυμα απεκδύθηκα
Οπλές ανηλεείς υπέταξαν σώμα
Γλώσσα ηδεία των Μεγάλων Παλεών
υπέταξε ψυχή και νου
Δαιδάλειος αποπλάνηση
Με μάτια τρομαγμένα ελαφίσια
επί του βωμού σφαδάζω εκστατική
Της δικής σου Λατρείας εσαεί Ιέρεια

1. Διάψευση
Μερικές φορές μ’ αρέσει να παίζω ένα παιχνίδι, προσπαθώντας να μαντέψω τη στάση που θα κατέβουν οι επιβάτες στο λεωφορείο. Απ’ την εμφάνιση, τον τρόπο που κάθονται, αν κοιτάζουν κάθε τόσο την οθόνη με το δρομολόγιο ή πάλι, αν έχουν γείρει στο κάθισμα και μάλλον περιμένουν να φτάσει στο τέρμα.
Δεν είναι πάντα εύκολο. Εκεί που νόμιζες ότι κάποιος λαγοκοιμάται, δίνει μια και τελευταία στιγμή πηδάει έξω, λίγο πριν κλείσει πάλι η πόρτα. Μπορεί εύκολα να ξεγελαστεί κανείς. Μα μήπως μόνο στο λεωφορείο;

2. Μελέτη
Να διαβάσω στο λεωφορείο η να κοιτάω απ’ το παράθυρο; Εξάλλου είναι σχετικά σύντομη η διαδρομή. Ίσως χάσω τη στάση μου, αν αφοσιωθώ στη μελέτη. Όπως και να’χει, αποκλείεται να σε δω να περνάς, έστω και κατά τύχη…