Βερονίκη Δαλακούρα, Μικρό Ανθολόγιο, Επιμέλεια: Νίκος Λέκκας και Σωτήρης Παστάκας

ΦΑΝΤΑΣΜΑΤΑ

1

Τώρα που ονειρεύτηκα τον αγαπημένο
Να κοιτά το άπειρο ξασπρισμένο
Σαν τα δικά του κόκαλα
Επιβεβαιώθηκε η νοθεία του αισθήματος.

Σπαθί του είναι τα μυτερά δόντια
Κι όταν το χέρι απλώνω στο συγχυσμένο
Κεφάλι
Αιχμαλωτίζει η μέγκενη των αστραφτερών
Κυνοδόντων.

Πατέρα απάλλαξε απ’ αυτόν το πόνο
Συγγενικό με το δικό σου χαμό.

Όμορφη μέρα της νύχτας
Η καρδιά νομοθετεί
Εισδύει με το στόμα μισάνοιχτο
Έτοιμη να δαγκώσει
Ερημική συνέχεια.

ΣΠΑΣΜΕΝΑ ΑΓΑΛΜΑΤΑ

Τ ώρα το ξέρω
Πρέπει ν’ αγαπήσω τη ζωή
Ανάμεσα απ’ τα συντρίμμια
Που βρίσκονται μπροστά μου
Πρέπει να αγαπήσω ξανά
Κάθε μικρό κομμάτι
Κι ένα ένα να τα βάλω στη σειρά
Όμορφα δεν είναι μόνο
Τα απείραχτα πράγματα
Και τα σπασμένα αγάλματα
Έχουν τη δική τους τη χάρη
Και ίσως είναι αυτά
Που πιο πολύ μας μοιάζουν.

Η ΣΕΛΗΝΑΚΑΤΟΣ ΣΤΗΝ ΕΠΑΡΧΙΑ

Θυμάμαι κάτι σκαλοπάτια και καθόμουνα
συνήθως Ιούλιο με απόλυτη φαντασία
φεύγοντας στις αχανείς εκτάσεις
ενός δικού μου στερεώματος.

Εδώ δε με βλέπει κανείς
κι είναι ωραία για λίγο.

Τις μέρες εκείνες
Ο άνθρωπος πάτησε το φεγγάρι
και τον είδανε όλοι.
Το έδειξε η τηλεόραση
Τα επίκαιρα στο σινεμά
Το συζητούσαν οι γειτόνισσες
που σκούπιζαν σκαλιά
κι οι περιβολαραίοι
Που πότιζαν ντομάτες.

Κάμποσες μέρες τα παιδιά
Φτιάχνανε χάρτινους πυραύλους
Που δεν πετάξανε ποτέ.