Από τη συλλογή «Diario Dʼ Algeria», 1947, καρπός της στράτευσής του στον Ελληνο-Ιταλικό πόλεμο και της αιχμαλωσίας του (στις 25 Ιουλίου 1943 στη Σικελία), από τις συμμαχικές δυνάμεις, στην Αλγερία και το Μαρόκο επί δύο χρόνια.

Ιταλός στην Ελλάδα

Πρώτο βράδυ στην Αθήνα, πλατύς αποχαιρετισμός

Των αμαξοστοιχιών που φεύγουν στο χείλος της γεμάτες

Από σπαραγμό στο διάχυτο ημίφως

Σαν λύπη

Άφησα το καλοκαίρι πάνω στις στροφές

Και θάλασσα και έρημος είναι το αύριο

Δίχως εποχές πια.

Ευρώπη ευρώπη που με κοιτάζεις

Να καταβαίνω άοπλος και σκεπτικός σε έναν

Εύθραυστο μύθο μου, με τις στρατιές των βαρβάρων

Είμαι ένα παιδί σου σε φυγή που δεν γνωρίζει

Άλλον εχθρό από τη δική του θλίψη,

Η κάποια αναστημένη τρυφερότητα

Για λίμνες για δάση πίσω από τα χαμένα

Βήματα,

Είμαι ντυμένος με σκόνη και ήλιο

Πηγαίνω να τιμωρηθώ χαμένος στην άμμο για χρόνια

(ΠΕΙΡΑΙΑΣ, Αύγουστος 1942)

Dimitrios

Στην κόρη μου

Πλησιάζει στο αντίσκηνο

Ο μικρός εχθρός Δημήτριος

Και με ξαφνιάζει,

Πουλιού αδύνατο τιτίβισμα

Στο γυάλι του απομεσήμερου.

Η χάρη με την οποία ζητάει ψωμί

Δεν του στρεβλώνει το αγνό στόμα

Δεν σκεπάζει με δάκρυα

Το βλέμμα που πείνα και φόβο

Χαράζει στον παιδικό ουρανό.

Είναι ήδη μακριά

Τετραπέρατος ανεμοστρόβιλος

Που χάνεται στην πνιγερή ατμόσφαιρα

Σε φειδωλές εκτάσεις – ο Δημήτριος

Μόλις αληθινός

Μόλις ζωηρό ανασκίρτημα

Της ζωής μου

Που διστάζει πάνω στη θάλασσα.

(ΠΕΙΡΑΙΑΣ , Αύγουστος 1942)

International Poetry Meeting Sarajevo 2006
A Bitter Loss

A Bitter Loss If I had not lost it I would not have found it
Wlmegen pir O*
If my mother hadnʼt died so young, I wouldnʼt have to call her back to life,
and I wouldnʼt even have noticed my father, if he hadnʼt gone away …
I was born to a house which was there only to be ransacked later,
and thus, under occupation, that accursed abode became our Holy Land.
He who never lost anything will give this a different interpretation,
believing he grasps it all, as if you could comprehend poetry
without hearing it read from the depths of the heart.
As the flapping wings of birds in their flight persist in your eyes,
so does a poem whenever you gaze at the bare branches of trees.
But perhaps I would never have crossed the bounds of my inner self,
if I hadnʼt been exiled from that primordial paradise of poetry.
I now realise that poets glean much goodness from evil deeds,
from being dumb, from watching their possessions being pillaged —
lost for good, for ever, only to be recovered a lot later, as a poem.

Γνωρίσαμε τον Πορτογάλλο ποιητή Ίβο Ματσάδο στη Διεθνή Συνάντηση Ποιητών στο Σεράγεβο (13 με 15 Οκτωβρίου 2006), και ζητούμε να βρούμε έλληνα μεταφραστή από τα πορτογαλλικά. Όποιος ενδιαφέρεται ας επικοινωνήσει μαζί μας.

INTER-VIAGENS
No comboio direcção a Lisboa, uma mulher
— humilde, tem sua idade no rosto de rosa encarnada —
acordou-me para vender Queijadinhas de Coimbra
e Pasteis de Tentúgal. E de repente, de Norte
para o Sul, o que alcanço
não é o que a mulher traz no cesto, o que alcanço
não é o cenário através da janela em movimento,
nem sequer os rumos das grandes questões da Poesia;
não pergunto onde começa ou acaba
a nossa melancolia como Povo, onde principia a viagem
sem saída que sempre me traz dentro de um poema.
O que alcanço é o nada, ou assim me parece
vou em viagem; vou de viagem
atravesso uma espessura de dédalos com ou sem funduras
de melancolia, com ou sem borboletas por entre as pétalas
das rosas abrindo, que pressinto débeis como frágeis
os meus laivos de memória salobra
reflectidos num animal serpenteando-se mais além
— Um réptil carregando o meu espanto
vou em viagem; vou de viagem
sabendo que desembarcando, voltarei de novo a embarcar
imaginando que os poetas
viajam por dentro das rosas encarnadas, na sombra
de uma árvore ou na cauda de um cometa, esperando
que desembarque a mulher fazendo as suas matemáticas
misturadas em perguntas ao coração
Ah, quantas Queijadinhas de Coimbra
e Pasteis de Tentúgal terão cumprido a sua função?

(Inédito)

Διαβάστε περισσότερα

(Tα Ποιήματα θα τα διαβάσει ο Σωτήρης Παστάκας στη Διεθνή Συνάντηση Ποιητών στο Σεράγεβο, το Σάββατο 14 Οκτωβρίου 2006)

ODE AL CAMPARI

A Panos Gourgiotis

Un limone rosso non è ancora

Unʼ arancia. Una fetta di limone resta

Una mezzaluna in un bicchiere di Campari.

Una luna che stilla goccia a goccia

La sua passione direttamente sulla mia lingua.

Una fetta rossa di limone rimane

Quando avremo bevuto dallo stesso bicchiere

La mezzaluna che ci compete

Come vecchi amanti, come angeli decaduti

E tu antica amata che più non celi

Il tuo volto tra le nubi

Nuove monete lʼhanno ormai esiliata

La sua moneta non ha copertura.

Di fronte non brinderemo con i

Nostri bicchieri tintinnandoli: mezzo Campari può

Diventare ancora una luna piena

Una luna rossa, come rosse divennero

Le mie bianche lenzuola nel buio

Quando mi ritrovai insieme a te senza che tu fossi lì

Una fetta di limone giallo

Divenuta rossa come unʼarancia

Giacché versò sangue il mio sperma

Non è casuale il seguito, che mi donasti

Piccola fanciulla amarognola

Come un cetrangolo.