Η Ηφαίστου με τρεις διαβάτες.
Ένας μαρμάρινος κορμός
ακέφαλος
με πολύπτυχο χιτώνα
με καθηλώνει σε φλογερή απιστία.

Οι δρόμοι που παίζει
παραδίπλα ο μπουζουξής
κι αυτοί ερημικοί,
ιδανικοί για τυχαίες συναντήσεις με σκοπούς
μελωδίες και κίνητρα χαμένων παρτίδων
Πλασμένοι με όλα τα υλικά της ευθιξίας ,
κομμένες κεφαλές του κερδώου Ερμή
στεφανωμένες με φτερά μόρτιδων.
«Κάτω απ΄ το πουκάμισό μου η καρδιά μου σβήνει.»

Μόλις πέρασε ανάμεσα απ΄ τα κάγκελα,
πατώντας με γυμνές ρόδες τα ερείπια,
το τελευταίο τραίνο.
Στρώνω χιτώνα τον ίσκιο μου
απέναντι απ΄ του Ηφαίστου τον ναό,
στις πατημασιές του Άγιου Στέφανου.

Οι ταξιδιωτικοί οδηγοί για μονάχους μονομάχους
με συμπεριλαμβάνουν στα μνημεία .
Δραπετεύεις διαγωνίως από τις αμαρτίες των γονέων,
περπατάς όλο ευθεία τον μονόδρομο
με τα συμμετρικά κομμένα πάρε, δώσε
στρίβεις το νόμισμα και το πετάς στον αέρα.
Από όποια πλευρά κι αν με δεις
είμαι χαρακτηρισμένος:
ρεμπέτης και Ιουδαίος απλανής.

Το επιτύμβιο έγραφε εξαρχής:
Στοά Απώτερου
Τάφος παιχνιδιών.
Με αναστημένη την αγωνία.
Στο κοριτσάκι με τα σπίρτα
λογο-δοσμένος.

Το επίσημο αίμα

Μην ανάψεις το φώς
σου είπα ένα βράδυ,
και θα χαθούν τα μυστικά μας,
Μα άκουγες μόνο τη φωνή σου.
Τα δάκρυα πάνω στο λατρεμένο πρόσωπο
εγείρουν το θυμό του αυτοδίδακτου εραστή,
κι΄οι σκέψεις οι προστατευμένες
κατατρώνε την ψυχή.
Μνήμες απλωμένες μεσ’ το τεράστιο
κυλάνε αργά πρός τα νερά
με τον βαθύ πόθο του περιπατητή της ερήμου
να εξαργυρώση την ψυχή του
με λίγα μέτρα υγρασίας.
Λέξεις που φτώχυναν με τα χρόνια,
κι άλλες που χάθηκαν,
κι άλλες που ξέφυγαν και βγήκαν στους δρόμους
μισοφαγωμένες, σημαδεμένες
απ ΄τ άγρια δόντια,στων Κυκλώπων τα γεύματα.
Το επίσημο αίμα
το ακριβό αλκοόλ,
ο κύκλος του γνωστού

ΑΝ ΤΟ ΗΞΕΡΕ…

-Κάνε μου ένα καφέ…
– Σήκω και κάνʼ το μόνος σου,
πάω με την Καίτη θάλασσα…
Κι εγώ είχα ξυπνήσει μεσάνυχτα.
Πήρα….
Άσπρο
Μπλε
Γαλάζιο
Tουρκουάζ,
φορτώθηκα και ένα σακί αλάτι.
Φρεσκάρισα τα νερά με χρώματα
τα αλμύρισα.
Για να κολυμπήσει με τη φίλη της.
Αν το ήξερε
είμαι σίγουρος
ένα καφεδάκι
θα μου άφηνε στο κομοδίνο.

 Rua da bella vista
Ακούστε το τραγούδι ΕΔΩ
Μια νύχτα καλοκαιρινή, υγρή στη Λισσαβόνα,
ονειροπόλος ποιητής χαϊδεύει τη σιωπή·
-ο φόρος της διάνοιας πληρώνεται μ’ αγρύπνια-
αγρίμι είναι που κρύβεται σε σώμα λογιστή.

Απ’ τ’ ανοιχτό παράθυρο κοιτά τους άδειους δρόμους.
Τη μέρα ειν’ ένα τίποτα. Το βράδυ ειν’ «εγώ»,
που κάθεται καρτερικά στην έρημη αποβάθρα,
να πάρει την κλινάμαξα που πάει στην άβυσσο.

Ανακαλεί τη θλίψη του, την αστραπή της γνώσης,
για κάθε του παρόρμηση που άφησε κρυφή
κι απ’ το βιβλίο του Ιώβ χειροκροτά τη φράση:
«Κουράστηκε η ψυχή μου απ’ τη ζωή».

Γλυκά θ’ ανοίξει η κλειδαριά της πόρτας για το Σύμπαν,
ο υπάλληλος Πεσόα θ’ αφήσει τις σκιές
και μένα, που ξαγρύπνησα, με πιάνει η ανησυχία,
αν είναι οι αναμνήσεις μου ψεύτικες ή σωστές.

The last simphony
(ανάκλαση)
Άννα,
Φρόντιζε για μένα,
Χτένισε μου τα μαλλιά με τα λεπτά σου δάχτυλα,
Γιατί έχω γράψει έναν ύμνο για σένα.
Έλα, για τελευταία φορά να με λούσεις.
Και αγάπη μου…. Συγχώρεσέ με,
Όπως συγχωράς τη βροχή που ρίχνει τα φύλλα στη γη.
Στο συρτάρι υπάρχει ένα τετράδιο,
Άνοιξε το στην τελευταία σελίδα και διάβασε το από μέσα σου…
Δέξου το σαν δώρο.
Και μετά πες μου αν κάτι της λείπει,
για να είναι τέλειο.
Άννα…,
Στο πιάτο , ένα μήλο περιμένει να κοπεί.
Απόλαυσε το εσύ !
Στο βάζο , το λουλούδι διψά για νερό. Πότισε το εσύ!
Το άσπρο φουλάρι, που έχει δυο εποχές να φορεθεί,
φόρεσε το εσύ!
Και τώρα άνοιξε το παράθυρο αγάπη μου,
Να γευτώ τη μελωδία του δάσους , που γυμνώνεται αυτή την εποχή.
Αχ, στο κεφάλι μου υπάρχει μονό η σιωπή.
Αισθάνεσαι το παλμό του αέρα;
Είναι του θεού η αναπνοή.
Το πρόσωπο σου, είναι η παρομοίωση Του!
Ήμουν χαμένος χωρίς εσένα, Άννα.
Δυστυχισμένος και σιωπηλός.
Άννα….
Ο σκύλος θρηνεί.
Διαισθάνεται την αποδημία της ψυχής.
Μα τι υπάρχει πέρα από το δάσος Άννα…;