The last simphony
(ανάκλαση)
Άννα,
Φρόντιζε για μένα,
Χτένισε μου τα μαλλιά με τα λεπτά σου δάχτυλα,
Γιατί έχω γράψει έναν ύμνο για σένα.
Έλα, για τελευταία φορά να με λούσεις.
Και αγάπη μου…. Συγχώρεσέ με,
Όπως συγχωράς τη βροχή που ρίχνει τα φύλλα στη γη.
Στο συρτάρι υπάρχει ένα τετράδιο,
Άνοιξε το στην τελευταία σελίδα και διάβασε το από μέσα σου…
Δέξου το σαν δώρο.
Και μετά πες μου αν κάτι της λείπει,
για να είναι τέλειο.
Άννα…,
Στο πιάτο , ένα μήλο περιμένει να κοπεί.
Απόλαυσε το εσύ !
Στο βάζο , το λουλούδι διψά για νερό. Πότισε το εσύ!
Το άσπρο φουλάρι, που έχει δυο εποχές να φορεθεί,
φόρεσε το εσύ!
Και τώρα άνοιξε το παράθυρο αγάπη μου,
Να γευτώ τη μελωδία του δάσους , που γυμνώνεται αυτή την εποχή.
Αχ, στο κεφάλι μου υπάρχει μονό η σιωπή.
Αισθάνεσαι το παλμό του αέρα;
Είναι του θεού η αναπνοή.
Το πρόσωπο σου, είναι η παρομοίωση Του!
Ήμουν χαμένος χωρίς εσένα, Άννα.
Δυστυχισμένος και σιωπηλός.
Άννα….
Ο σκύλος θρηνεί.
Διαισθάνεται την αποδημία της ψυχής.
Μα τι υπάρχει πέρα από το δάσος Άννα…;
Για την δεκαοχτάχρονη Αννέτα
Αννέτα, μη μεγαλώσεις πια,
Χαμένα τα’ χει η μάνα σου,
Σαν βλέπει τα στήθη σου σαν μπουμπούκια
έτοιμα να πετάνε κάτω από το φουστάνι,
και τη λάμψη των ματιών σου, την ερωτική.
«Πιάσε το φουστάνι, Αννέτα, κρύψε τα βραχάκια σου»!
Πως άνθησες έτσι ξαφνικά!
Μη, Αννέτα, μη μεγαλώσεις πια.
Σε θυμάμαι μικρή σαν χθες, Αννέτα,
Με τα σορτς επάνω στο ποδήλατο
Ξένοιαστο παιδί του αέρα, ζωή γεμάτο
Και τη φωνή της μάνας σου «Μη πέσεις παιδάκι μου»!
Σαν μεγάλωσες Αννέτα.
Το βλέπω στα διψασμένα μάτια των αγοριών
που κυνηγάνε τον τρελό αέρα που αφήνει πίσω
το φτερούγισμα των φτερών σου,
Όμορφη Αννέτα.
Μικρούλα μου Αννέτα,
Σαν περνούσες το πρωί κάτω από το παραθύρι μου,
Το μελαγχολικό αέρα της μοναξιάς μου ταρακούνησες
Με το κρότο των ψηλών τακουνιών σου
Που χτύπησε την πόρτα της πονεμένης μνήμης της ψυχούλας μου,
και ράγισα…ζήλεψα την νιότη σου.
Ήμουν κι’ εγώ μικρούλα, σαν εσένα, και όμορφη, Αννέτα
Γεμάτη ζωή και όνειρα, αχ, με όνειρα μόνο
Που εσύ δεν μπορείς να καταλάβεις, τα σκλαβωμένα μου όνειρα.
Εκεί στην Αλβανία που γεννήθηκα και μεγάλωσα,
Τότε στα χρόνια των φυλακισμένων ψυχών.
Νιότη μου ονειρεμένη, Αννέτα εσύ.
Άντονι
Άντονι, μην πεθάνεις αυτό το φθινόπωρο
Γιατί αυτή την κοκκινωπή θλίψη της φύσης
Πρέπει να την νιώσεις στα κόκαλα,
Και το απόβραδο
όταν κολλήσει το πρόσωπο του στο παραθύρι σκεπασμένο με πάχνη
Αχ, νιώσε και την σιωπηλή μοναξιά της γκρίζας λίμνης, χωρίς γλάρους.
Γιατί κανένα φθινόπωρο δεν είναι ίδιο,
Ούτε οι έρωτες.
Χωρίς αίμα Άντονι…χωρίς αίμα θέλει αυτή η ζωή
Στο κάτω-κάτω Άντονι
Αυτή είναι η ζωή,
ο ίδιος ήλιος ανατέλλει
ο ίδιος δύει.
Η μοίρα μας δεν είναι ίδια.
Και σαν ξυπνήσεις αύριο το πρωί
Έλα και πες μου αίθριος τις ιστορίες σου.
Την απογοήτευση σου με την κύρια Μίνα
Και για εκείνη την νύχτα του χωρισμού
Που τσακωθήκατε άσχημα.
Πες μου για εκείνο το Σάββατο που αποπειράθηκες να αυτοκτονήσεις
Τα πάντα να μου πεις….
Θεέ μου πόσο σε πονώ.
Που να σε πάρει….μοιάζουμε τόσο πολύ.
Ονομάζομαι Αρντίτα Ιατρού (Ardita Jatru) και γεννήθηκα στα Τίρανα το 1972. Βρέθηκα στην Ελλάδα (Θεσσαλονίκη) το 1990. Έχω εκδώσει δυο βιβλία με ποιήματα και τώρα ετοιμάζω μια τρίτη ποιητική συλλογή και ένα μυθιστόρημα. Για πρώτη φορά μετέφρασα ποιήματά μου στα ελληνικά.
Μη βία είναι τα ποιήματα της κ. Ardita Jatru (αναφορά στην προηγούμενη ανάρτηση). Θα συμφωνήσω με τον κ. Μίχο και θα προσθέσω πως θα ήταν ωραίο να ακούγαμε τα ποιήματα (podcast) απ΄ την ποιήτρια τόσο στα ελληνικά, όσο και στη γλώσσα που γράφτηκαν. Θα ήθελα να δω τα “μετρήματα” στον πρωτότυπο λόγο.
Εξακολουθούν να παραμένουν στα κρατητήρια της αστυνομικής Διεύθυνσης Χίου, οι 18 υπό απέλαση πρόσφυγες, Τουρκικής, Ιρανικής και Ιρανικής υπηκοότητας. Από αυτούς 2 Τούρκοι υπήκοοι έχουν υποβάλει αίτημα πολιτικού ασύλου. Ανάμεσα στους υπόλοιπους 16, βρίσκονται ακόμη και πρόσφυγες «εντολής» (δηλ. με αναγνωρισμένο καθεστώς πρόσφυγα από την Υπατη Αρμοστεία).
http://www.aplotaria.gr/2010/11/18refugeesnews/
Ναι σε όλα Πέτρο, ειδικά για το πόντκαστ…το χρεώνεσαι…Χθες είχαμε την ευτυχία στο δεύτερο όροφο ν’ ακούσουμε στα ρούσικα τον Βλαδήμηρο Μαγιακόφσκι από τον Δημήτρη Τριανταφυλλίδη:))
και μια διόρθωση (άδικη ίσως, για κάποιους….), η κατηγορία νέοι ποιητές σηκώνει ποιητές έως τα 35 τους…Όσοι τα συμπληρώνουν περνάν αυτόματα στην Ακαδημία….(κάποιοι άνω των 35 τρίβουν ήδη τα χέρια τους, γιατί κατ’ αυτόν τον τρόπο είναι υποψήφιοι για Κρατικό Βραβείο), μιας κι είναι γνωστόν πλέον πως όσοι μπαίνουν στην Ακαδημία μας, παίρνουν και το βραβείο…:))
Ποίηση αισθαντική, γειωμένη, με εσωτερικό ρυθμό, αεράκι δροσερό στη καταφιασίλα των λιγοθυμικών αχ βαχ.
Κάποιοι όμως (κυρίως κυρίες) θα προτιμούσαν την Ακαδημία της Νεότητας :))
Καλή σας ημέρα!
Όσο για αυτά τα ποιήματα θα έλεγα ότι έχουν μια όμορφη αύρα και προκαλούν αναμονή
Τι θα δούμε πέρα από το δάσος; Μήπως την Άννα;
ειμαι αφωνος!!!ειναι φανταστικα.
Κα Ιατρού η ποιησή σας κατά την γνώμη μου
μεστή βιώματος, έχει το ιδιαίτερο χάρισμα να δημιουργεί ψυχική ανάταση.
είναι πηγαία από πολύτιμο κοίτασμα ορμώμενη….
.. μας ταξιδεύει πίσω απο το δάσος με μιά ομορφιά που μόνο με αίμα εξαγοράζεται.
με συγκινήσατε βαθύτατα.
Τα ποιήματα της κας Ιατρού ανοίγουν ένα παράθυρο ελπίδας στην απελπισία της ψυχής που περιορίζει τον ορίζοντα της και φυλακίζεται στο δάσος του πόνου, του φόβου και της μοναξιάς.
Σας ευχαριστώ πολύ που μου δώσατε την ευκαιρία να δημοσιεύετε σε αυτό το αξιόλογο ηλεκτρονικό περιοδικό, τα τρία ποιήματα μου που είναι σίγουρο ότι δεν μπορεί να υπάρχει μια απόλυτη γνώμη περί τις ποίησης μου εφόσον δεν έχει διαβαστεί όλο το έργο μου . Για να είμαι ειλικρινείς, δυσκολεύτηκα πολύ στην μεταφράσει, μέχρι που σκέφτηκα να τα παρατήσω και αυτή τη φορά. Ένιωσα χαμένη που δεν είχα βοήθεια, χωρίς να υπάρχει μια επιμέλεια από κάποιον Έλληνα ποιητή. Που να τους βρω? Διαβάζοντας στα ελληνικά αυτά τα τρία ποιήματα μου, νόμιζα ότι είχα χαθεί στις λέξεις, ότι κάποια άλλη ήμουν, ότι είχα εξαφανιστεί . Αυτό συμβαίνει με όλους πιστεύω, αλλά ξέροντας την ελληνική γλώσσα(αυτό που ξέρω τέλος πάντων), τα πράγματα είναι τελείως διαφορετικά, νιώθεις την ανασφάλεια να σε περιτυλίγει και τον φόβο πώς θα σε κρίνουν η άλλοι που αδυνατούν να διαβάζουν την ψυχή σου εκατό της εκατό. Αυτή που είσαι στα αλήθεια.
Και κάτι άλλο που εύχομαι μέσα μου να μην πέφτω θύμα παρεξηγήσεις . Έχω βαρεθεί πλέον, σε κάθε παρουσίαση βιβλίου που έχω βρεθεί από κάποιον συμπατριώτη μου, οι άνθρωποι που βρίσκονται στο πάνελ, αντί να αναφερθούν στην κριτική, στην ποίηση, στον δημιουργό, αναφέρονται στον μετανάστη, στην δύσκολη ζωή του και τα λοιπά. Και ο κόπος του δημιουργού πάει χαμένος, γιατί όλοι ακούσανε πόσο έχει υποφέρει ο μετανάστης ποιητής(αυτός είναι ο λόγος που ο πόνος ρέει στα ποιήματα του(!), λένε) . Τα λέω όλα αυτά, γιατί πρώτον, δεν το έχω κρύψει ποτέ από πού είμαι και πλέον δεν αισθάνομαι μετανάστρια μετά από 20 χρόνια εδω. Για αυτό ο κάθε μετανάστης ποιητής , πιστεύω ότι πρέπει να εκτιμηθεί κάποια στιγμή για το έργο του. Αυτό ισχύ για μένα προσωπικά. Δεν θέλω να ακουστεί ότι ξαφνικά έγινα ελληνίδα, αλλά εφόσον έχω προσαρμοστεί στην ελληνική νοοτροπία και πραγματικότητα, αισθάνομαι, νιώθω, προβληματίζομαι το ίδιο με εσάς για αυτήν την χώρα.
Και τέλος, ευχαριστώ όλους τους ποιητές και μη, που με διαβάσατε και αφήσατε τα σχόλια σας που τα εκτιμώ πάρα πολύ. Κάποτε, θα μπορέσω να κάνω το όνειρο μου πραγματικότητα, το να δημοσιεύω μια ποιητική συλλογή στα ελληνικά. Θέλει χρόνο και υπομονή εκ μέρους μου. Συγχωρέστε με σε τυχόν εκφραστικά λάθη.
Σας ευχαριστω θερμά
Δεν καταλαβαίνω τίποτα από ποίηση και αναρωτιέμαι : Γιατί όταν βλέπω την θεϊκή ομορφιά σου χαμόγελο , και όταν σε διαβάζω δακρύζω ?
σ ευχαριστώ Ardita για την πρόσκληση, ήταν πολύ ευχάριστη έκπληξη!
συγχαρητήρια και στο site!