Η Ηφαίστου με τρεις διαβάτες.
Ένας μαρμάρινος κορμός
ακέφαλος
με πολύπτυχο χιτώνα
με καθηλώνει σε φλογερή απιστία.
Οι δρόμοι που παίζει
παραδίπλα ο μπουζουξής
κι αυτοί ερημικοί,
ιδανικοί για τυχαίες συναντήσεις με σκοπούς
μελωδίες και κίνητρα χαμένων παρτίδων
Πλασμένοι με όλα τα υλικά της ευθιξίας ,
κομμένες κεφαλές του κερδώου Ερμή
στεφανωμένες με φτερά μόρτιδων.
«Κάτω απ΄ το πουκάμισό μου η καρδιά μου σβήνει.»
Μόλις πέρασε ανάμεσα απ΄ τα κάγκελα,
πατώντας με γυμνές ρόδες τα ερείπια,
το τελευταίο τραίνο.
Στρώνω χιτώνα τον ίσκιο μου
απέναντι απ΄ του Ηφαίστου τον ναό,
στις πατημασιές του Άγιου Στέφανου.
Οι ταξιδιωτικοί οδηγοί για μονάχους μονομάχους
με συμπεριλαμβάνουν στα μνημεία .
Δραπετεύεις διαγωνίως από τις αμαρτίες των γονέων,
περπατάς όλο ευθεία τον μονόδρομο
με τα συμμετρικά κομμένα πάρε, δώσε
στρίβεις το νόμισμα και το πετάς στον αέρα.
Από όποια πλευρά κι αν με δεις
είμαι χαρακτηρισμένος:
ρεμπέτης και Ιουδαίος απλανής.
Το επιτύμβιο έγραφε εξαρχής:
Στοά Απώτερου
Τάφος παιχνιδιών.
Με αναστημένη την αγωνία.
Στο κοριτσάκι με τα σπίρτα
λογο-δοσμένος.
Οι δρόμοι των αντιφάσεων, κοινωνίας και τέχνης, αποκαλυπτικά διασχίζουν το ποίημα -που ανέκδοτο πια δεν είναι.
“: ιδανικοί για τυχαίες συναντήσεις με σκοπούς
μελωδίες και κίνητρα χαμένων παρτίδων”.
Κι ακόμα θα πρόσθετα “στόχους ερέβους, άσματα εμβατήρια άδεια μυαλά πιο άδειες τσέπες και καταλόγους χαμένων πατρίδων ένδον”.
Ευχές σε όλους τους φίλους του κόμβου αισθημάτων ΠΟΙΕΙΝ!
“Στοα του απωτερου
Ταφος Παιχνιδιων
Με αναστημενη την αγωνια”
….με διαρκη την τραγωδια..
Με τέτοιες παρέες αντέχω χιλιάδες χιλιόμετρα ακόμα. Γιατί όμως μόνο ένα;
Ευχαριστούμε Ποιείν και Ισαάκ Σούση, και αναμένουμε τα υπόλοιπα.
Ο ΑΜΑΘΗΣ (εμένα δε μ’ αρέσει)
Αρες μαρες Κουκουμάρες.
Βαζει ο καθεις τα λεκτικά του κομψοτεχνήματα μπροστά (που σημμειωτέον δε πιάνουν μπαζα μπροστά στις δαντέλες που έπλεκε η Γιαγιά μου) και τις ονομάζει ποίηση. Εσεις βέβαια σεβαστοί ποιητές όλοι το καταλάβατε το ποίημα τούτο και θα σπέυσετε να μειδιάσετε προς ένα αφελή και άμαθο αναγνώστη που σαφώς δεν είναι μυημένος στα μεγάλα μυστικά που κρύβουν οι επιμελώς στολισμένες με τόμους βιβλίων κάμαρες σας.
Το ποίημα αυτό είναι χάλια γιατί όπως αρχίζει έτσι τελειώνει με τις ατομικές σκέψεις που δε καταλήγουν σε κάτι συλλογικό, κατι που να λεει και σε μένα κάτι, να μου αποκαλύπτει κάτι που δε το είχα δει.
Ασε που έχει και λάθη. ” Μόλις πέρασε ανάμεσα απ΄ τα κάγκελα,
πατώντας με γυμνές ρόδες τα ερείπια,
το τελευταίο τραίνο”
Έπρεπε να γράφει “στα ερείπια”και το Μολις δεν έπρεπε να υπάρχει. Ποίημα έιναι αυτό ή δημοσιογραφικό ρεπορτάζ.
Έχει κι άλλά πολλά αλλά δεν έχω χρόνο τώρα.
Η ουσία είναι μιά. Ποίηση δε βλέπω κι ούτε ποιητές.
Εδώ γίνονται κοσμοιστορικά πράγματα γύρω μας κι όποιος θέλει να λέγεται ποιητής ας μην ονειρεύεται τα Νομπελ που χαριζουν τα Μασωνάτα αλλα ας κατσει κάτω να σκεφτεί να γράψει κανα στίχο που να κυκλοφορήσει στόμα στόμα στα χείλια των ανθρώπων να στάξει λίγο φως στις Ψυχές μας γιατί κοντεύει οχι ο Διάολος να τις πάρει αλλά να τον παρακαλάμε να τις πάρει
Κάποτε έτσι έκανε η ποίηση, και η ευθύνη για όποιον θέλει να λέγεται ποιητής είναι μεγάλη.
Κινδυνεύευται να γίνεται χειρότερο Μασωνάτο, οταν το μονο που σας αφορά είναι το πώς θα εκφράσετε καλύτερα τον χρυσοποίκιλτο ατομικισμό σας χωρίς να σας ενδιαφέρει το συλλογικό.
Ο ποιητής είναι ο φορέας της ιδέας και ο εφευρέτης νέων και τώρα σας χρειαζόμαστε.
Αυτούς τους λίγους που είστε.
Δεν είναι η πρόθεση μου να επιτεθώ στον κυριο Σούση δεν είναι αυτό το πρόβλημα ίσα ίσα που ξέρω και ανααγνωρίζω την αξία και το ταλέντο του.
Ειμαι ένας εραστής της ποίησης μαγεμένος απο μικρός και μυημένος μυστικά στα μυστικά της.
Εγώ αγοράζω τα βιβλία σας, εγώ διαβάζω τα blog σας κι εγώ τα πήρα στο κρανίο (και τη πληρώνει ο κ Σούσης) για να σας πω πως η ευθύνη σας είναι μεγαλύτερη απ’ αυτή που φαντάζεστε.
Αλλάξτε ρώτα κι εγκταλείψτε τον ατομισμό σας.
_ Η ποίηση πιό ευτελής τέχνη σα μιαν χούφτα ΄χώμα, γι αυτό και η πιό σημαντική.
Το κόσμο τον έχει υποδουλώσει το Μασωνάτο και το Μπλαβασκέικο και όσοι χαμογελάτε ξανασκεφτήτε το, η ποίηση πρέπει να τοποθετηθεί ο ποιητής είναι αυτός κατορθώνει να βρεί μες τη ψυχή του το τρόπο να ενωθεί με τις ψυχές όλων των ανθρώπων.
Αλλοιώς χαμένοι πάνε οι κόποι του
χαμένη κι η ψυχή του μέσα στις ιαχές της συντεχνίας.
Βαγγέλης Βλάχάκης
Υ.Γ.
Άλλοι μέν δια τέχνης άλλοι δια συνηθείας !!!!
K. Βλαχάκη δεν θα σας αποκαλέσω αγαπητό γιατί αποστρέφομαι την διπλωματία αυτού του είδους και δεν συνηθίζω να καλοπιάνω παραληρούντες ψυχωσικούς.
Για μένα είναι ρουτίνα να ανακαλύπτω πίσω από μεγαλοιδεατικές δηλώσεις σαν αυτές που παραθέτετε τα ταπεινότερα κίνητρα, αυτό το συλλογικό έτσι και όπως το διατυμπανίζετε ουδέποτε υπήρξε παρά μόνο σαν επιβεβλημένο εξουσιαστικά ιδεολογικό σχήμα.
Σας παραπέμπω στο στίχο του Γκάτσου απ΄το Ρεμπέτικο “Τα ψεύτικα τα λόγια τα μεγάλα” γιατί θεωρώ δυσανάλογο προς τις πεποιθήσεις σας και τον τρόπο που τις εκφράζετε να σας παραπέμψω σε μεγάλους ποιητές. Είστε ακόμα στα πρώτα στάδια κατανόησης της ποίησης ή στα πρόθυρα της παραίτησης; Δικό σας θέμα.
¨Οσο για τα “λάθη” μου και τις “διορθώσεις” σας αποδεικνύουν τον ιδιοσυγκρασιακό σας τρόπο να ενώνεστε με το συλλογικό, φορώντας παρωπίδες και γάντια ίσως και κουκούλα.
Χαίρομαι ωστόσο που ένα έμμεσο ποίημα σας σας ενεργοποίησε μια άμεση μήνιν, αλλά δεν το παίρνω και να με συμπαθάτε , ιδιαίτερα σοβαρά, θα με κολάκευε ιδιαίτερα κάτι τέτοιο. Καλή χρονιά σε όλους και από την άποψη του ενδιαφέροντος όλα δείχνουν πως θα ειναι
Και τώρα, κλείστε ερμητικά τις θύρες. Τελειώσαν
όλα. Να φύγουν κι’ οι στερνοί, να μείνω μοναχή μου.
Όλα δικά μου ήταν εδώ μέσα κι’ όλα μου λείψαν
κ’ έμεινε τόσο απίστευτα μοναχική η ψυχή μου.
Να φύγουν όλοι! Ακάλεστοι κι’ ας ήρθανε με δώρα.
Τίποτα δεν εταίριασε στην εξαίσια γυμνότη
που με τριγύριζε λαμπρή. Μεγαλειώδεις πλάνες
που εμπρός τους με ταπείνωσαν ικέτη και δεσμώτη.
Τώρα προφητικά σημαίνει η μυστική καμπάνα
του «Δείπνου». Ο Μέγας Φίλος μου μηνά τη θέλησή του
ναρθή. Κι’ αν πάντοτε έλειπεν, όμως μεσ’ στην καρδιά του
άξια της πίστης μου έφεγγε τρισάξια η θύμησή του.
Για τη μεγάλη αναμονήν ετοιμασία θ’ αρχίσω.
Ζωντάνεψε στις φλέβες μου η ευγενική γενιά μου.
Τα χέρια μου της προσευχής, έτοιμα να συντρίψουν.
Φραγγέλιο η ασυμβίβαστη, περήφανη απονιά μου.
Κ’ έτσι θα νοιώσω, με σεμνά χαμηλωμένα μάτια,
να πέφτη από το βάθρο του κ’ ένας θεός ωραίος
που εύκολα με ψαλμούς λατρειάς βασίλεψε και μένει
ακόμα λαμπροστέφανος κι’ ανύποπτα μοιραίος.
Έρχεται! Ακούω που χτυπά πιο βιαστικά η καμπάνα.
Είμαι έτοιμη. Μονάχη της το τέλος αντικρύζει
πιο γρήγορο, στον πόθο της η τραγική ψυχή μου,
αμφίβολη αν τη πίστεψεν Αυτός που τη γνωρίζει.
Μαρία Πολυδούρη. «Ηχώ στο Χάος»
Κύριε Σούσση
Πράγματι το κείμενο μου γράφτηκε “εν θερμώ”, δεν με αντιπροσωπεύει.
Δυστυχώς όλοι έχουμε ένα κακό εαυτό και καλό είναι
όταν αυτός βγαίνει στην επιφάνεια
να μη βρισκόμαστε μπροστά σε υπολογιστές (ή άλλα αιχμηρά αντικείμενα)
Όπως και νάναι αισθάνομαι οτι οφείλω μια συγγνώμη και σε σας
και στους δημιουργούς και συνεργάτες του poiein.
Mea coulpa.
Όσον αφορά στην ατυχώς εκφρασμένη μου άποψη περί ποιήσεως, καλύτερα να δώσω
αυτή την εκδοχή, που αποτελεί μια απ’ τις προσωπικές ποιητικές προσπάθειες.
……
Αν η ποίηση γεννιέται μόνο από πόθους
ανικανοποίητους
Αν είναι η ποίηση μια ονείρωξη
δεν τη θέλω
Εγω θέλω τα μάτια της να με κοιτάνε
Τα χέρια της να με χαϊδεύουν
Μυριάδες αναίτια χαμόγελα χάραξαν το πρόσωπο της
και θέλω να της ξαναδώσω την εφηβεία
Θελω να μπώ σα κλέφτης στη κάμαρα της
Να μεταφράσω την ανάσα της όταν κοιμάται,
όπως πολεμούν να μεταφράσουν τη γλώσσα των δελφινιών
Εγω θέλω να καθίσω στα σκαλοπάτια των παιδικών της χρόνων
ποιός δεν έχει σκαλοπάτια να θυμάται
ποιός δεν θέλησε να γνωρίσει ένα Δαίδαλο
να του κολλήσει φτερά στη πλάτη
Κι ύστερα ας αφεθώ στη μοιραία πτώση
κάθε έρωτας μου ήταν κι ένας θάνατος δοξασμένος
Ποιά ποίηση θα με σώσει
απ’ το ολοσκότεινο αιδοίο του σύμπαντος που κουβαλώ μέσα μου,
που κουβαλούμε όλοι
Δε θέλω να λευτερωθώ
Δε θέλω να μην ελπίζω
Δε θέλω να μη φοβάμαι
Θέλω μαζί της να κυλιστώ στη λάσπη
Να μας πετρώσει ο ήλιος του Σεπτέμβρη
Να γίνουμε αιώνιοι
σα βουνά αγκαλιασμένα
Να κάνομε τις στιγμές μας περιδαίρεα
Να γυρνάμαι στο κόσμο και να τα πουλάμε
Για ένα κομμάτι ψωμί
Για μια καράφα κρασί
Για μια κάμαρη ερωτική
Μόνο αν είναι η ποίηση μια αλλοιώτικη
καθάρια ηθική
που πληρώνεται
μ’ ένα Αχ !
Και μ’ ένα βλέμμα
Τότε και μόνο τότε
Ναί
Τη θέλω
(2000, Καλοκαίρι με τις Πριγκήπισσες.)
Καλή και δημιουργική χρονιά.
Κ. Βλαχάκη ποίηση είναι και το αγαπημένο ποίημα της Πολυδούρη και ο Ρίλκε και τα κάντος του Πάουντ και αυτά που πολύ αιχμηρά για κάποιους εντοπίζει η δ. Αιωροκλέους στην ανάρτησή της και η αναίδεια σε σχέση με ότι ενεργοποιεί ο λόγος που διαπράττει ο φορμαλισμός και η κουφόβραση του αδιανόητου στην οποία εγκλιματίζονται οι σουρεαλιστές και πολλά ακόμα.
Στην ταινία “Μίσος” του Κασόβιτς ακούγεται στο τέλος μια αφετηριακή σκέψη ” Προσωπικότητα είναι ότι απομένει μετά τη πρόσκρουκρουσή μας στην πραγματικότα” παραλλάζοντάς την γίνεται επίσης ένας εύστοχος όρισμός “Ποίηση είναι ότι απομένει μετά την σύγκρουσή μας με την πραγματικότητα”. Μα πιο καίριο ακόμα είναι να πεις : ποιήση είναι η δυνατότητα του αναγνώστη να οικοιοποιείται χάσματα.
Είναι μεγαλειώδες να αντιλαμβάνεσαι τους ψαλμούς του Δαυίδ, την κραυγή του Γκίνσμπεργκ. τον βασιλιά της Ασίνης μέσα στα πραγματολογικά τους πλαίσια , είναι σαμανισμός όταν τα πλαίσια αυτά καίγονται και τρίζουν σαν ξερά κούτσουρα στην νύχτα του πλάνητα, δεξιώνοντας τους τόπους και τους τρόπους του εγκλήματος, και σεις να βγάζετε απ΄τη φωτιά τις ψυχές- κάστανα.
…οι δυό μας φεύγαμε αδειανοί
βιτσιά για το ήπιο βλέμμα
φτειασίδι ο νούς, φτειασίδι το αίμα
γυμνοί. γυμνοί , γυμνοί….