ΦΑΝΤΑΖΟΜΟΥΝ
Φανταζόμουν την καρδιά σου
Ένα τεράστιο καρπούζι με άλικο χρώμα
με μικρές χαραγματιές από τις οποίες αναβλύζει το κόκκινο υγρό της ψυχής σου,
Φανταζόμουν τα χέρια σου δύο τσαμπιά σταφύλια
που ο καθένας ήθελε να γευτεί θρυμματίζοντας με τους σιαγόνες του ένα- ένα τα κουκούτσια
Φανταζόμουν τα στήθη σου δύο κοραλλιογενείς υφάλους
που πολλοί θα έτρεμαν να εξερευνήσουν από φόβο.
Αλλά δεν μπορούσα να φανταστώ τη γεύση των χειλιών σου,
το μυαλό μου αδυνατούσε να κατασκευάσει μια α-φάνταστη εικόνα.
Τʼ ολόγιομο φεγγάρι των Νεροκουβαλητών
εμπνευσμένο από το τραγούδι “The Whole of the Moon”
των “The Waterboys”
Τʼ ολόγιομο φεγγάρι των νεροκουβαλητών
εμφανίζεται συχνά στʼ όνειρά μου
πότε σαν άπιαστο «είναι»
που θρυμματίζει την ανολοκλήρωσή του
και πότε σαν ένα «θα μπορούσε να είναι»
που όμως δεν θα γίνει ποτέ.
Τʼ ολόγιομο φεγγάρι των Νεροκουβαλητών
με συντροφεύει στις αφέγγαρες νύχτες
φωτίζοντας ανεξιχνίαστες διαδρομές
που έγιναν βιαστικά και λαθεμένα,
έμειναν άξαφνα στη μέση
ή κατέληξαν σε μυστικά αδιέξοδα.
Οι στίχοι του τραγουδιού λένε πως κάποτε
ένας άντρας έφτιαξε ένα ουράνιο τόξο με απειροελάχιστη ζωή
ίσα-ίσα για να γλιστρήσει στις σχισμές των δακτύλων σου
αλλά αφού περιπλανήθηκε για χρόνια πολλά
ανακάλυψε πως το μυστικό του ουράνιου τόξου
κρυβόταν στʼ ολόγιομο φεγγάρι
που μόνο εσύ μπορούσες
να θαυμάσεις
από τη σοφίτα του σπιτιού
σου
Ενώ εκείνος μπορούσε να δει
μονάχα χιλιάδες μισο-τεταρτο-οκτώ-δεκαξιφέγγαρα
όπου κι αν βρισκόταν.
Τότε ο άντρας αποφάσισε
να τεντώσει την ύπαρξή του στʼ αστέρια
τόσο μακριά
τόσο ψηλά
τόσο σύντομα
μολονότι αυτό ήταν πάντοτε εξαιρετικά επικίνδυνο.
Γρήγορα βέβαια κατάλαβε πως
το πιο μαγικό σημείο της αναπόδραστης πορείας καθόδου
ήταν η πρόσκρουση με τʼ ολόγιομο φεγγάρι.
Τελικά, η αποποίηση της “πεζογραφικής ταυτότητας” είναι για μένα μια εξαιρετικά δύσκολη, σχεδόν αδύνατη, υπόθεση. (Οι αθώες λογοκλοπές συνεχίζουν κατά πως φαίνεται να είναι το φόρτε μου!) Όμως το παρήγορο είναι πως η προσπάθεια συνεχίζεται και πως από αποτυχία σε αποτυχία ίσως κάποτε έλθει μια ανέλπιστη “επιτυχία”. (Από την άλλη, πάντοτε ήμουν υπερβολικά αισιόδοξος!) Σας ευχαριστώ πάντως πολύ για τη γλυκειά κριτική σας.
Καλημέρα!
Χαίρομαι που ανακάλυψα τον ιστότοπο σας αν και πολύ πρόσφατα έχω μυηθεί στον χώρο της ποίησης. Α
Καλησπέρα!
Διάβασα τα ποίηματά σου και μου άρεσαν αν και η γνώμη ενός τόσο ερασιτέχνη αναγνώστη όπως εγώ ίσως δεν έχει και τόση βαρύτητα. Προσπάθησα να γράψω και το πρωί αλλά δυστυχώς το σχόλιο μου δε σώθηκε ολόκληρο. Πάντοτε εκτιμούσα τη δύναμη των συναισθημάτων και να είσαι περήφανος για όσα έντονα έζησες από αυτά.
Εχω όμως μια απορία: γιατί αυτά δε στάθηκαν ικανά να λύσουν “τα μυστικά αδιέξοδα” ή να οδηγήσουν στο “άπιαστο είναι”; Η απογοήτευση είναι η μόνη κινητήριος δύναμη ενός ποιητή;
Με εκτίμηση,
Αλεξανδρή
Δεν πρόκειται για λογοκλοπή αγαπητέ Κωνσταντίνε Μελισσά, αλλά για παράφραση, με σχόλιο. Οπότε σταματήστε να νιώθετε τύψεις για το ότι είστε λογοκλόπος. Κάνετε παράφραση, βάζοντας το προσωπικό σας σχόλιο. Αυτό, χρειάζεται στοιχειώδη επαφή με τη λογοτεχνία, και την ιστορία της λογοτεχνίας, για να το καταλάβει κανείς.