ΕΜΒΟΛΙΑ ΠΑΝΤΟΣ

Ἐπιβίωσα σφάλλοντας συνεχῶς.
Μέχρι τό τέλος τῆς ζωῆς μου
ἔνιωθα αὐτοπεποίθηση.
Δέν κάμπτονται οἱ βεβαιότητες
ὅταν σ’ ἔχουν ἀγαπήσει.
Ὑπάρχουν κάποια ἐμβόλια
πού διαρκοῦν γιά πάντα.

ΑΝΑΛΩΣΙΜΟΣ

Ὅσο νόμιζα ὅτι οἱ ἄλλοι
σκέφτονται ὅπως ἐγώ
ἔνιωθα προδομένος.
Ὅταν προσπάθησα νά σκεφτῶ
ὅπως σκέφτονται οἱ ἄλλοι
ἔνιωθα λερωμένος.
Στό τέλος τό πῆρα ἀπόφαση
ὅτι δέν εἶναι λύση νά μείνω
μοναχός.
Ἔφερα στή ζωή μου τούς περαστικούς
ἐπέτρεψα ν’ ἀγαπηθῶ ὡς ἀναλώσιμος.

Ἡ ΕΚΑΛΗ ΤΩΝ ΑΣΤΕΓΩΝ

Στίς ἀποβάθρες ἔκανα πάντοτε
τήν ἴδια σκέψη.
Ἄν γίνω ἄστεγος, ἐδῶ
ἐδῶ θέλω νά μείνω.
Οἱ ἀποβάθρες εἶναι
ἡ Ἐκάλη τῶν ἀστέγων.
Τά τραῖνα, τά ταξίδια πού δέν ἔκαναν.
Οἱ ἐπιβάτες τους
οἱ ἄνθρωποι πού δέ γυρίζουν
οὔτε νά σέ κοιτάξουν.

Στέρηση

Τίποτα δεν ζηλεύω, τίποτα
Καμιά επιθυμία πιο σφοδρή
από τούτη.
Να ρίξω μέσα μου τ’ αγκίστρι
και να βγάλω
έναν στίχο
Πονάει το σώμα μου
από στέρηση
Πρώτη Ιουλίου
Χαράματα
και μόνο ένα τριζόνι
με συντρέχει
Κι ένα σκυλί που ακούγεται μακριά…

Ιος, Ιουλιος 2023

~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~

Χειμώνιασε

Γεύση θανάτου ένα χέρι που αφήνει ένα χέρι
“Κι αν μου λείπεις δεν μου λείπεις”
Ίσως και να ξανανταμώσουμε
Ποιος ξέρει
Σπαρακτικό το γέλιο
στον αέρα
Και μια αγκαλιά από φως που αδειάζει
Χειμώνιασε και φεύγω
Και πιο νωρίς πια τώρα θα βραδιάζει.

~~~~~~~~~~~~~~~~~~~

Πυξίδα

Η πυξίδα δείχνει αμετανόητη κατά τη μεριά του ηλιοβασιλέματος
Κι η απορία ίδια
Πού πήγαν τόσοι αγαπημένοι;

Κι ύστερα ο γκιώνης
που επιμένει σε κάτι ανεξήγητο
Κι εκείνα τα ζωηρά παιδιά
διώξτα
να παν αλλού να παίξουν…

~~~~~~~~~~~~~~~~~~~

Η ΕΣΧΑΤΗ ΕΠΙΘΥΜΙΑ ΤΟΥ

Ποτὲ μὴν θάψετε τὸν Ἥλιο
Τό ’χει κατ’ ἐπανάληψιν δηλώσει
πὼς εἶναι ὑπὲρ τῆς καύσεως τῶν νεκρῶν

Ἡ ἐσχάτη ἐπιθυμία του
στὸ τέλος κάθε ἡμέρας
εἶναι νὰ καίῃ τὸ σῶμα του
προσφέροντας ἁπλόχερα
τὸ θαῦμα καὶ τὴν εὐφρασία
τοῦ ἡλιοβασιλέματος

ΜΙΑΣ ΑΚΟΜΗ ΜΕΡΑΣ

Χάρτινη ἡ σάρκα τ’ οὐρανοῦ

Δὲς τί ἐναίσια ποὺ καίγεται
σʼ αὐτὴν τοῦ ἥλιου τὴν δοξαστική
τελετουργία θανάτου
στὸ κάθε ἡλιοβασίλεμα

Κ’ ἔπειτα τὸ μαῦρο τῆς νυκτός

Ἡ στάχτη καὶ τὸ κάρβουνο
ἀπομεινάρια λυσαλγῆ
μίας ἀκόμη μέρας ἀλγεινῆς
πλὴν ὅμως μέρας μελιχρῆς
νῦν ἀποτεφρωμένης

Νεροσυρμή ζωής, που δεν σιγάς ποτέ!

Τα μάτια σου φωτίζοντας ανηλεώς,

βυθομετρούν την άνοιξη που τους προσφέρεται.

Ο χρόνος στην ευκαμψία σου την λαγνεία του εξαντλεί

σμιλεύοντας! Αιχμές υπερθεματίζουν την παρουσία σου,

η καρδιά σου ξιφουλκεί!

Νηνεμία που την αντάρα ακολουθεί!

Η ευλυγισία σου σκιρτά,

όταν τους κλυδωνισμούς δεν μάχεται;

Παλιό τραγούδι

Δεν χρειάζεται να θυμάσαι,

Εμείς γνωρίζουμε

πως ο θάνατος είναι μια ορεινή νύχτα

κι ένα κομμάτι κρύο ψωμί

κρεμασμένο στον αέρα

Και το γεγονός ότι δεν θα επιστρέψεις ποτέ,

κάνει τη ζωή διαρκώς πιο γλυκιά…