Νεροσυρμή ζωής, που δεν σιγάς ποτέ!
Τα μάτια σου φωτίζοντας ανηλεώς,
βυθομετρούν την άνοιξη που τους προσφέρεται.
Ο χρόνος στην ευκαμψία σου την λαγνεία του εξαντλεί
σμιλεύοντας! Αιχμές υπερθεματίζουν την παρουσία σου,
η καρδιά σου ξιφουλκεί!
Νηνεμία που την αντάρα ακολουθεί!
Η ευλυγισία σου σκιρτά,
όταν τους κλυδωνισμούς δεν μάχεται;
***
Εκδοχή
Σύννεφα, οιωνούς εγείρουν,
όταν ο ήλιος αποκαρώνει
και η ευδία ιδιάζοντας,
μιάν άλλη αισθητική προβάλλει.
Μαντήλι στο κενό φουσκώνει λιγερά το βλέμμα,
που, απλανώς, κοιτούσες.
***
Την αναχώρηση ψαύοντας, ενώ ο Ανδρέας από την Λευκωσία, με καρπούς Ποίησης, ευφραίνοντας, την τιθάσευσε.
Στων δεινών τη βοή με ρίξαν, δίχως να ερωτηθώ.
Παιδί ευπόρων σε ευμάρεια τριγούσα κλώνους εύκαρπους,
μα η θάλπη έλειπε!
Πέρασαν χρόνια στης μοναξιάς το περιθώριο,
διαβάζοντας, γράφοντας, κολυμπώντας.
Ανθρώπους εγνώρισα, που, οι μισοί με πλησίασαν,
νομίζοντας, ότι χρήματα διέθετα,
ενώ οι άλλοι μισοί με απέφυγαν,
βλέποντας, ότι χρήματα δεν είχα.
Κάποτε, γυναίκα που τρόφιμα στους ανθρώπους εμοίραζε, αντάμωσα.
Από την αύρα που διέχεε, κατάλαβα, πως είναι το κορίτσι, που, τα λιογέρματα γεμάτα γάρμπο διακριτικά ονειρεύονται να ερωτευθούν!
«Βασιλεία είσαι αγέρας, Βασιλεία είσαι κύμα, είσαι δείλι, αυγή, της γαλήνης αφή, Βασιλεία είσαι ποίημα!».
Πρώτη φορά δεν γύρεψα, δεν ζήτησα!
Τι να ζητήσεις απ’ το ηλιοβασίλεμα, απ’ τη λυκαυγή, από του φλοίσβου τον ψίθυρο; Δίνουν τα πάντα μόνο που υπάρχουν!
«Βασιλεία είσαι αγέρας, Βασιλεία είσαι κύμα, είσαι δείλι, αυγή, της γαλήνης αφή, Βασιλεία είσαι ποίημα!».
Θα ήταν ωφέλιμο διά την ανθρωπότητα ο πλούσιος να πεθάνει! Να πεθάνει μέσα στην ναρκωμένη συνείδηση των ανθρώπων! Μέσα στο διαστροφικό αγοραίο φαντασιακό τους!
Ο πλούσιος που εξοντώνει, υποδουλώνοντας, τους άλλους, καταστρέφοντας την φύση, αφού, πρώτα, για να είναι σε θέση, να πράξει όλα αυτά, έχει εξοντώσει τον εαυτό του, δυστυχέστατος ων!!!!
Γι’ αυτό θα ήταν ωφέλιμο ο πλούσιος να αποθάνει, και ο υλικός πλούτος να αποτελεί έκφανση τής συλλογικής προσπάθειας των ανθρώπων —–μέσα σε συνθήκες συνεργασίας – αλληλεγγύης—– και όχι να εκδηλώνεται ως ατομικό έγκλημα εις βάρος των άλλων ( εις βάρος του κοινωνικού συνόλου, εις βάρος της ανθρωπότητος ).
Η εκλέπτυνση του υλικού πλούτου, καθώς, και η έννοια του πλούτου γενικότερα καταλήγουν στην αυτάρκεια, στην πληρότητα του αυτογεμούς, εξαρτώντας τον πλούτο από την ποιότητα, και, ουχί από την χυδαιότητα τής — κοινωνίας τής αφθονίας — που οδηγεί σε εξαρτήσεις – ψευδαισθήσεις αναγκών πλασματικών, στερώντας από τούς εξαρτημένους ανθρώπους χώρο και χρόνο διά την αγωγήν τής ψυχής – του πνεύματος.
Κυρία Φιλιππίδου γεια σας, καλή χρονιά, και καλοτάξιδο το πόνημά σας. Κυρία Φιλιππίδου θυμάστε, τον Μάρτιο ή Απρίλιο του 2017, στο γνωστό κουλτουρόμπαρο τής Θεσσαλονίκης —- Ντεφάκτο —- επί της Παύλου Μελά, στο κέντρο τής πόλεώς, στα τραπέζια έξω,
θύμαστε, που, όταν άφησα το βιβλίο τής αυτοεκδομένης ποιητικής συλλογής μου στο τραπέζι σας ( με αυτόν τον τρόπο διακίνησα τίς μέχρι τώρα πέντε ποιητικές συλλογές μου, τόσο στην Θεσσαλονίκη, όσο και στα Εξάρχεια ), θυμάστε κυρία Φιλιππίδου, που δεν πρόλαβα, να ρωτήσω, εάν σάς ενδιαφέρει το βιβλίο με τίς ποιητικές απόπειρές μου, και ο συνοδός σας, δείχνοντάς μου, ότι ενοχλώ, με απέπεμψε, λέγοντάς μου ταχύτατα, — δεν μάς ενδιαφέρει —, και όταν του είπα, απευθυνόμενος σε εσάς, — μπορεί να ενδιαφέρει την κυρία —, τότε εσείς με ένα χαμόγελο, μου είπατε — σάς παρακαλώ —, εννοώντας – λέγοντάς μου με το γάντι, ότι θα πρέπει, να αποχωρήσω.
Λεωνίδας Καζάσης
Οι άνθρωποι, και δη οι έλληνες δεν αγγίζονται μεταξύ των, παρά μόνο όταν ματώνει ο ένας τον άλλον, μαχαιρώνοντας