ΕΚΕΙ ΠΟΥ ΚΟΙΜΑΤΑΙ Η ΑΓΑΠΗ

Ήρθα εδώ
στο κρεβάτι όπου κοιμάται η αγάπη
για να οσμιστώ τα ίχνη της
να παρακολουθήσω τον περίπλοκο ομφάλιο λώρο της
ήρθα εδώ
σε αυτό το λίκνο θαυμασμού προς τον άλλον
τον άλλον ως αγαπημένο ολόψυχα
ως επιθυμία διακαή
τον άλλον εννοημένο ως το κέντρο
του στερεώματός μας
για να καταγράψω αφημένα μαλλιά, συνυφασμένα
με την αφθονία της βλάστησης στη ζούγκλα
εκείνη της βαθιάς αγάπης, της αιώνιας αγάπης,
της αδιάκοπης αγάπης
της απλής αγάπης σε όλο της το μεγαλείο
γι’ αυτό ήρθα να σταθώ εδώ
για να βυθιστώ στην επιθυμία
την επιθυμία για τον άλλον
για έναν μονοθεϊστικό θεό
τον άλλον ζώο
θεατή όλων των ημερών της δημιουργίας
του στερεώματός μας
εδώ σε αυτό το κρεβάτι όπου κοιμήθηκε η αγάπη
ξαπλωμένη στις σγουρές της μπούκλες
και σε γενναιόδωρα χαμόγελα
που ξεσηκώνουν πάθη, και υποσχέσεις

ΚΡΕΒΑΤΙ ΑΠΟΥΣΙΑΣ

Τρία μαλλιά πλαγιασμένα στο μαξιλάρι
σημαδεύουν τις απουσίες
τυραννικά
αναζωπυρώνουν κλονισμένες αναμνήσεις
από μακρινές παρουσίες,
σε αυτό το ίδιο κρεβάτι
των χαδιών
Και αυτά τα ίδια χέρια,
μάρτυρες της αναστάτωσης του δέρματος,
μέσα σε ψιθυρίσματα ερωτικά
στο αφτί
μέσα σε μεθυστικούς ατμούς
με γεύση σαμπάνιας
Εκεί καταμετριούνται οι λυτές μπούκλες
σαν προσωπικές δηλώσεις
κρυπτογραφίες σε επινοημένες γλώσσες
σε αυτό το κρεβάτι, λίκνο των σ’ αγαπώ
και χαμόγελων που καθαγιάζουν,
με την επιθυμία ερεθισμένη
για να ξαναζήσουν
τις ζεστές αγκαλιές
τις εμπιστευτικές χειρονομίες
τα συνένοχα βλέμματα
για μελλοντικές απολαύσεις
στο κρεβάτι απουσίας
άδειο από αγαπημένες σιλουέτες

Μετα-Αγάπη

Α: Εναίσιμες βολές
Κατασπαράζουν το φως
Α΄:(Διαρπαγή ειν’ η αγάπη)
Α: Σπούν έτσι δειλά
Έτσι σπαραχτικά
Κι ανώνυμα
Την πρώτη που κατακτήσαμε
Με εμπιστοσύνη περίσσεια
Τον έρωτα
Α΄:(Ειν’ διαμελισμός
Σου σκίζει την δορά
Διαφόρησις)
Α: Κι εκείνη την σπίθα
Που υπογραμμίζει την σιωπή
Α’:(Κι έτσι πληγιασμένος
Κινείς να δρέψεις)
Α: Να χαράξουμε τον κανθό
Να χαράξουμε τον κανθό
Α΄:(Έτσι κλονισμένος
Στη χούφτα σου
Κρατάς
Μαχαίρι)
Α: Να ζήσουμε κι εμείς
Μια στιγμή αλησμόνητη

Στιγμές Που Δεν Πονάνε

Ψαλιδίζει τις άκρες των μαλλιών της ,
μία-μία, επιμελώς,
στο παράθυρο μπροστά.
Ο ήλιος φωτίζει τις τρίχες στο πάτωμα όπως πέφτουν

στιγμές που πέρασαν
και πλέον δεν πονάνε.

Απέναντί της εκείνος ,
πλάτη ίσια, βλέμμα στο χαρτί.
Ένα βιβλίο του Σεφέρη ανοιχτό,
ένα μολύβι Faber που σταματά,
σημειώνει,
σβήνει,
και πάλι ξαναγράφει
«κράτησες μονάχη σου ὅλη
τν τραγική κλεψύδρα»,
κάτι που δεν της λέει,
μα θα της το διαβάσει.

Η σιωπή τους

ύφασμα λεπτό που τους ενώνει.
Και ανάμεσά τους
μόνο αυτή η απλή, αθόρυβη σιγουριά
πως κάπως έτσι μοιάζει
η αγάπη.

ΧΡΙΣΤΟΥΓΕΝΝΑ 2025: Η ΤΡΙΤΗ ΓΕΝΝΗΣΗ

Περνάω τον Ιερό Ναό Αγίας Τριάδας

Στο Μανχάταν της Νέας Υόρκης

Μπερδεύοντας τα Πατριαρχεία και τις Αρχιεπισκοπές

Είναι 6.35 το πρωί

Ο ήλιος βγαίνει κόκκινος σαν το αίμα

Τα Nocturnes του Chopin και το Concerto De Aranjez του Rodrigo

Κουδουνίζουν στα αυτιά  μου

Δημιουργούν ένα ανυπόφορο βόμβο γαλήνης

Κάποιος  έχει πειράξει τις μουσικές

Είσαι απλωμένη παντού

Με πιάνα βιολοντσέλα και φούγκες

Σε χιλιάδες χρωματιστά φωτάκια

Που αναβοσβήνουν

Φοράς μαύρο κολάν και αθλητικά παπούτσια

Το υπόλοιπο σώμα σου παριστάνει τη σημαία

Ενός νέου κράτους

Κρέμεται

Από μια γη που ανατέλλει (1)

Όλες οι σονάτες του κόσμου με χαιρετούν

Και το φλάουτο του Ian Anderson

Έχει βραχνιάσει

Βρέχει θεούς κατακόρυφα

Στο κέντρο του καθεδρικού ναού

Αναπνέει με δυσκολία μια φάτνη

Την φυλάνε τρομοκρατικές οργανώσεις

Κάποιοι ξεχασμένοι Σαντινίστας

Που ακούνε τις Τέσσερις Εποχές του Βιβάλντι από walkman

Και ο αναστημένος El Pepe

Σου αφήνω βιαστικά έναν Αι Βασίλη

Εσύ τον περνάς για χειροβομβίδα

Και φεύγω

Μην κλαις

Ο άνθρωπος για τον οποίον μιλούσα

Είναι ξεθωριασμένος

Από προηγούμενους αιώνες

Η νέα προσπάθεια

Θέλω να σε βρει εκτυφλωτική

Γεμάτη ρωγμές να μπαίνει το φως (2)

Σπασμένους καθρέφτες

Και με πλήρη συνείδηση της γιορτής

Στην οποίαν θα συμμετάσχεις

Ως Παρθένος Μαρία

Αυτή τη φορά

Πρέπει να γεννήσεις σωστά

Δεν υπάρχουν άλλα περιθώρια λάθους

Θα το φροντίσω εγώ ο ίδιος

Προσωπικά

Σημειώσεις:

(1) Διάφανα Κρίνα,  Μια γη που ανατέλλει, Κι η αγάπη πάλι θα καλεί (2008)

(2) Leonard Cohen, There is a crack in everything / That’s how the light gets in, Anthem, The Future (1992)