ΑΚΟΥΣΤΕ ΤΟ ΤΡΑΓΟΥΔΙ: πατήστε ΕΔΩ

Τρεις Νεκροί

Φίλησα κατουρημένες ποδιές για να πάρεις αυτή τη δουλειά
Τρεις νεκροί
Και δεν είναι μόνο η δουλειά, είναι και η εποχή
Τρεις νεκροί
Βγαίνουμε γρήγορα, πετάμε, μας δίνεις τη μολότωφ
Τρεις νεκροί
Βγαίνουμε, πέτρες, μολότωφ, τρέχουμε
Τρεις νεκροί
Μας το ξεκαθάρισαν, θα κριθούν πολλά σήμερα
Μας είπαν θα μείνουμε μέχρι το απόγευμα-να προσέχεις, παιδί μου
Τρεις νεκροί
Τι θέλουνε με τις πορείες, θα κλείσουνε πάλι το κέντρο
Θα ‘ρθείς να με πάρεις απ’ τη δουλειά;
Τρεις νεκροί
Δολλάριο τόσο, γιούρο τόσο, εμείς τόσο το δίνουμε
Και γι’ αυτό συνεργαζόσαστε μαζί μας
Τρεις νεκροί
Μην ανησυχείτε κύριε, είναι η πορεία περνάνε τώρα
Τι ρωτήσατε, κύριε;
Τόσο
Τρεις νεκροί
Έπρεπε να ‘ρθω, έπρεπε να ‘ρθω
Η κατάσταση δύσκολη, η εποχή
Τρεις νεκροί
Δε θα μείνει τίποτα όρθιο
Γέμισε με οινόπνευμα μέχρι πάνω
Τρεις νεκροί
Αγόρασα  το σέατ λεόν με δόσεις
Πότε θα πάμε μια βόλτα;
Είναι κι αυτές οι πορείες…
Τι ώρα σχολάμε;
Τρεις νεκροί
Δεν υπάρχουν περιθώρια για λάθη, θα δουλέψω σήμερα
Κρίνονται πολλά
Τρεις νεκροί
Δεν υπάρχει τίποτα μπροστά, φίλε μου, μια ζωή στην αποκάτω
Και να μας κοροϊδεύουνε, και η αριστερά  βολεμενη   πίσω απ’ την πλάτη της, κι ακούω λόγια, λόγια, και μιλάνε, μιλάνε, για άλλη Ελλάδα μιλάνε, φίλε μου, και οι τράπεζες σε άλλο κόσμο, τη δουλειά τους αυτοί, πουλάνε, αγοράζουν, αγοράζουν, πουλάνε με προκαλούν  αυτές οι βιτρίνες με τα βολεμένα γραφεία, τα τακτοποιημένα γραφειάκια, όλο τζάμι, φίλε μου, και πόζα, οι πύργοι, τα τζάμια, οι φρουροί, όλο πόζα, οι πύργοι, τα τζάμια, οι φρουροί, θα κατέβω φίλε μου στην πορεία, θα κατέβω, φίλε μου
Τρεις νεκροί
Τρεις νεκροί
Τρεις νεκροί

AKΟΥΣΤΕ: Εδώ

Η Παναγιά των Πατησίων (Nίκος Γκάτσος)
Τη μέρα που γεννήθηκα
με πήρανε τρεις γύφτοι
και στράτα στράτα με έφεραν
εδώ στον Ποδονίφτη

Τα σπίτια τότε φτωχικά
ξεσκέπαστο το ρέμα
το γάλα ήταν όνειρο
και παραμύθι η κρέμα

Μα εμένα μού’δωσε η ζωή λαχταριστές καμπύλες
που για τους άντρες άνοιγαν των ουρανών τις πύλες
και μού’λεγαν στενάζοντας καθώς με παίρναν πρέφα
“Εσύ κερδίζεις μάνα μου και κύπελλο Ουέφα”

Απ’αριθμούς και γράμματα
δε σκάμπαζα ούτε λέξη
κι ένα παιδί της γειτονιάς
πού’χα μαζί του μπλέξει

Έπαιζε με ένα ακκορντεόν
σε μια μικρή ορχήστρα
και με το ζόρι μ’ έβαλε
να γίνω τραγουδίστρα

Βγήκα στο πάλκο μια βραδιά κι ω θαύμα των θαυμάτων
πάψαν των σκύλων οι φωνές κι οι τσαχπινιές των γάτων
και μού ‘λεγαν οι φίλοι μου, παιδιά του εργοταξίου
“εσύ μασάς τη Μοσχολιού και τρως την Αλεξίου”

Με τον καιρό βαρέθηκα
τον ακορντεονίστα
τα λόγια του μου φέρνανε
και κούραση και νύστα

Έτσι λοιπόν παντρεύτηκα
κάποιον συνταξιούχο
κι είχα σπιτάκι καθαρό
σιδερωμένο ρούχο

Κι έμαθα σαν λησμόνησα του τραγουδιού τα φάλτσα
να φτιάχνω φίνο μουσακά και μακαρόνια σάλτσα
κι όλοι μου λέγαν σε γιορτές, σε γάμους, σε βαφτίσια
“εσύ θα γίνεις Παναγιά μια μέρα στα Πατήσια”.

Η ερωτική και συνάμα νοσταλγική μουσική του Μάνου Χατζιδάκι συναντά κείμενα που πραγματεύονται τον έρωτα. Τα τραγούδια μπλέκονται στα κείμενα σχολιάζοντάς τα μουσικά. Με τη συνοδεία τριών μουσικών, τρεις ηθοποιοί τραγουδούν και μιλούν για τον έρωτα, τον θάνατο και τη μοναξιά.
“8 ΔΥΤΙΚΑ”
Λ. Αθηνών 387, Τηλ: 210 53.160.47
Σάββατο 15 Μαίου 2010 στις 22:00

πατήστε ΕΔΩ

Πλούτος 1994

Κίρκη θα γίνω
στίχοι: Γιώργης Γιατρομανωλάκης

Καρίων
Κίρκη θα γίνω μάγισσα
που βράζει τα βοτάνια
και κάνει τους συντρόφους μας
κομματικά τσογλάνια.
Σκατά τους έδωσε να φάνε
και τους μάγεψε και πάνε.
Κίρκη θα γίνω γκόμενα
με μαγικό ραβδάκι
να δίνω μίζες άγριες
κι αβέρτα παραδάκι.
Και σεις γουρούνια στη σειρά
όλοι οι χοίροι μια γενιά.

Χορός
Αν είσαι Κίρκη μάγισσα
που βράζει τα βοτάνια
και μου κερνάς πολιτικούς
και γίνονται χαιβάνια,
Οδυσσέας θα γενούμε
κι απ΄τα αρχίδια σε κρεμούμε.
Θα επιβάλλω κάθαρση
και τρομερή λιτότης
που θα χαζέψει σίγουρα
ο κάθε πατριώτης.
Και τα γουρούνια στη σειρά
όλοι οι χοίροι μια γενιά.

AKΟΥΣΤΕ ΕΔΩ: Manifesto!

Παντού όπου η αστική τάξη ήρθε στην εξουσία, κατέστρεψε όλες τις φεουδαρχικές, πατριαρχικές και ειδυλλιακές σχέσεις. Έσπασε χωρίς οίκτο τους πολυποίκιλους φεουδαρχικούς δεσμούς που συνδέανε τον άνθρωπο με τους φυσικούς ανώτερούς του και δεν άφησε κανέναν άλλο δεσμό ανάμεσα σε άνθρωπο και σε άνθρωπο, εκτός από το γυμνό συμφέρον, από την αναίσθητη “πληρωμή τοις μετρητοίς”. Έπνιξε στα παγωμένα νερά του εγωιστικού υπολογισμού τα ιερά ρίγη του ευλαβικού ρεμβασμού, του ιπποτικού ενθουσιασμού, της μικροαστικής μελαγχολίας. Μετέτρεψε την προσωπική αξιοπρέπεια σε ανταλλακτική αξία και στη θέση των απειράριθμων γραφτών και των έντιμα αποκτημένων ελευθεριών έβαλε τη μοναδική ασυνείδητη ελευθερία του εμπορίου. Με μια λέξη, στη θέση της καλυμμένης με θρησκευτικές και πολιτικές αυταπάτες εκμετάλλευσης, έβαλε την ανοιχτή, ξεδιάντροπη, άμεση, σκληρή εκμετάλλευση.
Η αστική τάξη αφαίρεσε το φωτοστέφανο απ’ όλα τα ως τότε αξιοσέβαστα επαγγέλματα που τα αντίκριζαν με θρησκευτική ευλάβεια. Το γιατρό, τo νομικό, τov παπά, τον ποιητή, τον άνθρωπο της επιστήμης, τους μετέτρεψε σε μισθωτούς εργάτες της.
Η αστική τάξη ξέσχισε τον πέπλο του συναισθηματισμού που σκέπαζε τις οικογενειακές σχέσεις και τις έκανε ξεκάθαρες χρηματικές σχέσεις.
Η αστική τάξη έδειξέ πώς η κτηνώδης εκδήλωση δύναμης στο μεσαίωνα, που τόσο τη θαυμάζει η αντίδραση, βρήκε την ταιριαστή της συμπλήρωση στην πιο ράθυμη τεμπελιά. Πρώτα απέδειξε τι μπορεί να κατορθώσει η ανθρώπινη δραστηριότητα. Έκανε τελείως διαφορετικά θαύματα απ’ τις πυραμίδες της Αιγύπτου, τα ρωμαϊκά υδραγωγεία και τις γοτθικές μητροπόλεις. Πραγματοποίησε τελείως διαφορετικές εκστρατείες από τις μεταναστεύσεις των λαών και τις σταυροφορίες.

Aloysius Bertrand, “Gaspard de la Nuit”
(ΠΑΤΗΣΤΕ) Διαβάζει ο Τζων Γκίλγουντ και παίζει στο πιάνο Μωρίς Ραβέλ η Τζίνα Μπαχάουερ .

Οντίν
…Νόμιζα ότι ακούω μιαν αόριστη αρμονία να μαγεύει τον ύπνο μου, και πλάι μου να διαχέεται
ένα μουρμουρητό όπως τα τραγούδια που τρυφερή φωνή, θλιμμένη, τα διακόπτει.

Ch. Brugnot: Τα δύο Πνεύματα
-«Άκουσε! –Άκουσε!- Είμαι εγώ, η Οντίν, που ψαύει μʼ αυτές τις σταγόνες του νερού τους ηχηρούς ρόμβους του φωτισμένου από τις σκυθρωπές αχτίνες της σελήνης παραθυριού σου. Και να που με φόρεμα από κυματοϋφές ύφασμα, η κυρία πυργοδέσποινα κοιτάζει από το μπαλκόνι της την όμορφη έναστρη νύχτα και την όμορφη κοιμωμένη λίμνη.
Κάθε κύμα είναι μια Οντίν που κολυμπά μέσα στο ρέμα, κάθε ρέμα, είναι ένα μονοπάτι που σέρπει κατά το παλάτι μου, και το παλάτι μου είναι χρισμένο ρευστό, στο βάθος της λίμνης, μέσα στο τρίγωνο της φωτιάς, της γης και του αέρα.
-«Άκουσε! –Άκουσε!- Ο πατέρας μου χτυπά το κοάζον νερό ενός κλαριού πράσινης κλήθρας, κι οι αδελφές μου χαϊδεύουν με τους αφρώδεις τους βραχίονες τα δροσερά χλόηνα, νουφαρένια και γλαδυολένια νησιά, η κοροϊδεύουν την υπέργηρη και γενειοφόρο ιτιά που ψαρεύει με την ορμιά!»
*
Όταν μουρμούρισε το τραγούδι της, με παρακάλεσε να δεχτώ τον αρραβώνα της στο δάχτυλό μου, για να γίνω σύζυγος μιας Οντίν, και να επισπευτώ μαζί της το παλάτι της, για να γίνω βασιλιάς των λιμνών.
Κι όπως της αποκρίθηκα πως αγαπούσα μια θνητή, χολιασμένη και πεισμωμένη, έκλαψε μερικά δάκρυα, άφησε ένα ξέσπασμα γέλιου και διαλύθηκε σε μια ραγδαία βροχή με χιόνια και χαλάζια, που ρυάκισαν λευκά πάνω στα γαλάζια τζάμια μου.

Μετ. Άρης Δικταίος