AKΟΥΣΤΕ ΕΔΩ: Manifesto!
Παντού όπου η αστική τάξη ήρθε στην εξουσία, κατέστρεψε όλες τις φεουδαρχικές, πατριαρχικές και ειδυλλιακές σχέσεις. Έσπασε χωρίς οίκτο τους πολυποίκιλους φεουδαρχικούς δεσμούς που συνδέανε τον άνθρωπο με τους φυσικούς ανώτερούς του και δεν άφησε κανέναν άλλο δεσμό ανάμεσα σε άνθρωπο και σε άνθρωπο, εκτός από το γυμνό συμφέρον, από την αναίσθητη “πληρωμή τοις μετρητοίς”. Έπνιξε στα παγωμένα νερά του εγωιστικού υπολογισμού τα ιερά ρίγη του ευλαβικού ρεμβασμού, του ιπποτικού ενθουσιασμού, της μικροαστικής μελαγχολίας. Μετέτρεψε την προσωπική αξιοπρέπεια σε ανταλλακτική αξία και στη θέση των απειράριθμων γραφτών και των έντιμα αποκτημένων ελευθεριών έβαλε τη μοναδική ασυνείδητη ελευθερία του εμπορίου. Με μια λέξη, στη θέση της καλυμμένης με θρησκευτικές και πολιτικές αυταπάτες εκμετάλλευσης, έβαλε την ανοιχτή, ξεδιάντροπη, άμεση, σκληρή εκμετάλλευση.
Η αστική τάξη αφαίρεσε το φωτοστέφανο απ’ όλα τα ως τότε αξιοσέβαστα επαγγέλματα που τα αντίκριζαν με θρησκευτική ευλάβεια. Το γιατρό, τo νομικό, τov παπά, τον ποιητή, τον άνθρωπο της επιστήμης, τους μετέτρεψε σε μισθωτούς εργάτες της.
Η αστική τάξη ξέσχισε τον πέπλο του συναισθηματισμού που σκέπαζε τις οικογενειακές σχέσεις και τις έκανε ξεκάθαρες χρηματικές σχέσεις.
Η αστική τάξη έδειξέ πώς η κτηνώδης εκδήλωση δύναμης στο μεσαίωνα, που τόσο τη θαυμάζει η αντίδραση, βρήκε την ταιριαστή της συμπλήρωση στην πιο ράθυμη τεμπελιά. Πρώτα απέδειξε τι μπορεί να κατορθώσει η ανθρώπινη δραστηριότητα. Έκανε τελείως διαφορετικά θαύματα απ’ τις πυραμίδες της Αιγύπτου, τα ρωμαϊκά υδραγωγεία και τις γοτθικές μητροπόλεις. Πραγματοποίησε τελείως διαφορετικές εκστρατείες από τις μεταναστεύσεις των λαών και τις σταυροφορίες.
Η αστική τάξη δεν μπορεί να υπάρχει χωρίς να επαναστατικοποιεί αδιάκοπα τα εργαλεία παραγωγής, δηλαδή τις σχέσεις παραγωγής, δηλαδή όλες τις κοινωνικές σχέσεις. Αντίθετα, η αμετάβλητη διατήρηση του παλιού τρόπου παραγωγής αποτελούσε τον πρώτο όρο ύπαρξης όλων των προηγούμενων βιομηχανικών τάξεων. Η συνεχής ανατροπή της παραγωγής, ο αδιάκοπος κλονισμός όλων των κοινωνικών καταστάσεων, η αιώνια αβεβαιότητα και κίνηση διακρίνουν την αστική εποχή από όλες τις προηγούμενες. Διαλύονται όλες οι στέρεες, σκουριασμένες σχέσεις με την ακολουθία τους από παλιές σεβάσμιες παραστάσεις και αντιλήψεις κι όλες οι καινούργιες που διαμορφώνονται παλιώνουν πριν προλάβουν να αποστεωθούν. Καθετί το κλειστό και στάσιμο εξατμίζεται, καθετί το ιερό βεβηλώνεται και στο τέλος οι άνθρωποι αναγκάζονται ν’ αντικρίσουν με νηφάλιο μάτι τη θέση τους στη ζωή και τις αμοιβαίες σχέσεις τους.
Η ανάγκη να μεγαλώνει ολοένα την πώληση των προϊόντων της κυνηγά την αστική τάξη πάνω σ’ όλη τη γήινη σφαίρα. Είναι υποχρεωμένη να φωλιάζει παντού, να εγκαθίσταται παντού, να δημιουργεί παντού σχέσεις.
Με την εκμετάλλευση της παγκόσμιας αγοράς, η αστική τάξη διαμόρφωσε κοσμοπολίτικα την παραγωγή και την κατανάλωση όλων των χωρών. Προς μεγάλη λύπη των αντιδραστικών, αφαίρεσε το εθνικό έδαφος κάτω από τα πόδια της βιομηχανίας. Εκμηδενίστηκαν κι εξακολουθούν ακόμα καθημερινά να εκμηδενίζονται οι παμπάλαιες εθνικές βιομηχανίες. Εκτοπίζονται από νέες βιομηχανίες που η εισαγωγή τους γίνεται ζωτικό ζήτημα για όλα τα πολιτισμένα έθνη, από βιομηχανίες που δεν επεξεργάζονται πια ντόπιες πρώτες ύλες, αλλά πρώτες ύλες που βρίσκονται στις πιο απομακρυσμένες ζώνες και που τα προϊόντα τους δεν καταναλώνονται μονάχα στην ίδια τη χώρα, αλλά ταυτόχρονα σε όλα τα μέρη τον κόσμου. Στη θέση των παλιών αναγκών, που ικανοποιούνταν από τα εθνικά προϊόντα, μπαίνουν καινούργιες ανάγκες που για να ικανοποιηθούν απαιτούν προϊόντα των πιο απομακρυσμένων χωρών και κλιμάτων. Στη θέση της παλιάς τοπικής και εθνικής αυτάρκειας και αποκλειστικότητας, μπαίνει μια ολόπλευρη συναλλαγή, μια ολόπλευρη αλληλεξάρτηση των εθνών. Κι αυτό που γίνεται στην υλική παραγωγή γίνεται και στην πνευματική παραγωγή. Τα πνευματικά προϊόντα των μεμονωμένων εθνών γίνονται κοινό χτήμα. Η εθνική μονομέρεια και ο εθνικός περιορισμός γίνονται όλο και πιο αδύνατα και από τις πολλές εθνικές και τoπικές φιλολογίες διαμορφώνεται μια παγκόσμια φιλολογία.
Why on earth you want to contaminate blog with that poisonous propaganda? I truly can’t understand. Communism has never worked succesfully in any country, and it will never do, because communism – as most of the left-wing thoughts – has its origin in nothing but envious and jealousy human mind. A communist always thinks that somebody else has more riches than he has, and this makes him envy. In his sick mind communist thinks that he has a moral right to rob that person – even by using violence – in the name of equality. Theoretically, it is said that in communistic system everybody is getting what he needs. Actually this will never work, because people always “need” more than they deserve to get. For instance, if I would get what I need, I would have a renessaince castle, and big harem of beautiful (Greek) women in it – and small team of experts. Naturally I haven’t worked so much that I’d deserved something like that. For some reason many communistic leaders has had such benefits, chairman Mao for instance.
If thinking historically, Stalin executed approximately 35 millions of people – including many finno-ugric tribes to near extinction – while Hitler managed to destroy “only” 6 million Jews and gypsies. Former president of Finland, J.K. Paasikivi said in those days while Finland needed to select between two demons: “The German system…is a thousand times better than belonging under the Soviet regime, which would be same than death for us.”
No-one who has lived as a neighbor of communist Soviet Union can support communism in any form. There’s nothing intelligent in communism. Especially to any artist it’s impossible to support communism, because art should be free. Art is not art in communistic countries, it’s just propaganda.
How ever, luckily there are other options for celebrating May Day as well: one can celebrate for apostles Philip, or Jacob the younger. If one wants to focus in working, then he can celebrate for Josef, since he was a simple worker man..
PS I suggest everybody to read the following wikipedia article instead of that manifest:
http://en.wikipedia.org/wiki/The_Black_Book_of_Communism
δεν είναι ο κομμουνισμός για μυαλά σαν εσένα.φαντάσου έναν κοπρολάγνο να λέει ότι δεν δούλεψα τόσο πολύ στη ζωή μου για να αξίζω αυτόν τον κουβά με τα σκατά.τι τον χρειάζεσαι τον πύργο αγαπούλα;ούτε ο μάο τον χρειαζόταν βέβαια.φάε καπιταλισμό λοιπόν, για να έχεις αυτά που σου αξίζουν.δηλαδή γι’ αυτά που δουλεύεις.μας πηδάνε ασάλιωτα οι συνάδερφοι κι εμείς σκεφτόμαστε πόσες εργατοώρες έχουμε στην πλάτη μας για να ζήσουμε το όνειρο.γεννημένοι δούλοι.
@1
1. Too much writing for nothing
2. Improve your English grammar
3. Read Marxist philosophy and not what someone might have written about it
4. Provide evidence about Stalin’s executions (i.e. full names and addresses of the executed)
5. Provide copy of chairman Mao Tax Return statements
6. If you are afraid of being contaminated, we still have a few thousand H1N1 vaccines left over
When I’m reading the stories and comments from internet forums etc. similar pages, I usually notice that many Greeks are complaining that other countries – and institutions like IMF – are trying to make you as their slaves now. It’s easy to understand the frustration and anger of Greeks, if their own politicians and economists have failed so completely, but as always, the wisdom starts from the recognisation of truth. Your country has hundreds of beautiful islands, and millions of tourists and travellers from other countries (mainly from EU) who are carrying millions of euros to your country every year. It is very rare, that a country has so much incomings from travelling industry than you are getting. Despite this advantage, you have problems with economy, so I guess the guilties can be found among your own nation and not from outer side?
It is not right that after all that money that others have left to your country they should pay for your loans also. Blaming EU or IMF or capitalism or any third party wont improve the situation of Greece at all. I think state is like a family: if family has problems with money, then it must start counting everything more carefully and be more visible with its costs, no-one in family can have secret costs that are eating the common budjet. The whole way of life need to be changed until the better state of economy is reached.
If other euro-countries will fund Greece, then I hope that every Greek people will understand that those money are taken from the pockets of average-workers and tax-payers of other european countries. The money don’t emerge from emptyness! I truly hope that Greeks will do all the necessary changes to their societal structures and manage to make enough cuttings on expenditures, as EU and IMF has asked to, because otherwise the outer help will be wasted for nothing.
Greece needs more dicipline, more transparency to its goverment, more organised planning to its economy in every level – and most of all, totally new attitude. Protesting without offering any better solution for all the participants is not constructive feedback, but just an act of frustration. And in that case, one needs to speak with his/hers therapeutist, not to burn innocent trash cans.
I know that I sound very strict now, but these are the feelings that I have, and that I have seen people having out of Greece nowadays. The situation has harmed the reputation of Greece very seriously on the eyes of others. The Greek pride should be now focused on healing the economy, making necessary changes – no matter how hard they are – and paying all loans back. That is the only way to show to world that you are honorable partners and a nation with dignity and pride.
Unfortunately, it seems that many people are more interested in searching the guilties or protesting by taking out their frustration by rioting or burning trashies, which is not making any difference. It’s not fighting for freedom, making change or something, but just wasting energy, money and time and making the damages and crisis even deeper.
These are the feelings that people like me, who loves Greece, its cuisine, history,people, language and culture, are having now, so you can imagine how much stronger are the feelings of those people, who are not Hellas-lovers in the first place.
I wish all the best for you, but people like me can do only small things. I always buy Greek olive oil instead of spanish or italian, although the Greek oil is much expensive here in Finland than its competitors. This may be a small act, but after all, great changes has their base on small acts and small decisions. If every people would deny to taking dwrodokisma or tipping money every day, it can have big effort to economy of state, although the invidual sums are tiny. I’m sure Greece will raise in future. Why wouldn’t it, all the Greeks that I have met here have been very good people, very hard working. If the people there are at least half of that good, then I don’t see any reason why all these challenges could not be solved?
Nevertheless, you need to give up on some anomalous procedures of yours: officials and bureaucrats can not retire under the age of 50, old maids should not get the high pensions of their death fathers, you can’t keep 10 000 committees which are not doing anything useful, coming on time to the working place should be a matter of course and not the cause for the extra salary, friendly smile should be enough thank for the waiter when (s)he manages to bring the meal to the customer, budjet of army can not be 6 % of GDP (especially when the “enemy” belongs into the same military alliance), etc. Greeks may have get used to this kind of things, but they seems very odd from the distance. Changing things like these wont be the end of the world or catastrophe for Greek culture.
In summary, communism is not a solution. It’s understandable from the psychological view that some people are fantazising about communism in current crisis, but one should make a little tour in Eastern Europe or in Baltic countries for interviewing people about the “benefits” of communism, before he/she opens his mouth for crying out the communistic slogans. The main challenge of my generation (I’m 32 years old) is to deal with the fact that we will never reach the standard of living of our parents’. That’s the way it is, and the sooner one accepts this fact without bitterness, the happier life he/she can have. 🙂
Τέτοια κείμενα, όπως το μανιφέστο του κομμουνιστικού κόμματος, έχουν τεράστια ιστορική αξία, πρώτον γιατί καταγράφουν πολύ σωστά τις κοινωνίες της δυτικής Ευρώπης την περίοδο που γράφτηκαν, δεύτερον γιατί αν κάποιος σοβαρός μελετητής ανατρέξει σε αυτά θα βρει πολλές (αλλά πάντως σίγουρα όχι όλες) απαντήσεις από το σημερινό πρόβλημα της παγκοσμιοποιημένης καπιταλιστικής οικονομίας και κυρίως στα θέματα/ προβλήματα της υπεραξίας και της χρήσης φτωχών μεταναστών ως εργατικό δυναμικό που ο Μαρξ τα προσέγγισε με τρόπο που δε σηκώνει καμία αμφισβήτηση.
Σήμερα όμως είναι πρωτομαγιά και οφείλουμε να θυμόμαστε ότι στο Σικάγο το 1886 χύθηκε αίμα στο όνομα του «8ώρες δουλειά, 8 ώρες ξεκούραση 8 ώρες ελεύθερος χρόνος», ενός συνθήματος που κατ’ αρχή σβήστηκε στη χώρα που το γέννησε και που σήμερα μετατράπηκε σε ελαστικοποίηση των όρων εργασίας. Υπέρ ποιων τελικά;
Στον ηλιόλουστο κόσμο, τώρα, του 2% της οικονομίας της ευρωζώνης.
Καμία συναίνεση!
Εκτός αν πρώτα οι κάτωθι ευυπόληπτοι πολίτες:
Οι δυο τελευταίοι πρώην πρωθυπουργοί,
Οι υπουργοί οικονομικών, Εθνικής οικονομίας, ΥΠΕΧΩΔΕ και ΥΠΕΘΑ των κυβερνήσεων τους,
Οι γενικοί γραμματείς των υπουργείων, οι διοικητές των οργανισμών (ΝΠΔΔ), οι διευθύνοντες σύμβουλοι και οι γενικοί διευθυντές των εταιριών (ΝΠΙΔ) των οποίων τα ΔΣ ορίζονταν η ελέγχονταν άμεσα από το κράτος (Υπουργεία κλπ), οι επικεφαλής των Εφοριών και των Πολεοδομιών, οι νομάρχες και οι δήμαρχοι οι οποίοι, τα τελευταία 15 χρόνια, απέκτησαν αφύσικα μεγάλες περιουσίες ή οι καταθέσεις/ κινήσεις των λογαριασμών τους, και μέχρι πρώτου ή και δεύτερου βαθμού συγγένειας, δεν τα δικαιολογούν βάσει των μισθών/ αμοιβών τους,
Οι ιδιοκτήτες νυχτερινών κέντρων και γενικά οι επιχειρηματίες ή επιτηδευματίες που απέκτησαν αφύσικα μεγάλες περιουσίες ή οι καταθέσεις/ κινήσεις των λογαριασμών τους, και μέχρι πρώτου ή και δεύτερου βαθμού συγγένειας, δεν τα δικαιολογούν βάσει των μισθών/ αμοιβών τους,
μπουν στην ψειρού!
Και φυσικά φορολογηθεί και η εκκλησία.
ΚΑΛΗ ΠΡΩΤΟΜΑΓΙΑ!
(από λάθος αρχικά το πέρασα σε λάθος ανάρτηση και παρακαλώ σβήστε το από εκεί)
ΠΑΡΑΙΝΕΣΗ
Μην απαντάτε σε μιαρούς.
“Σήμερα είναι απεργία
Δεν είναι αργία”
και ίσως μια ευκαιρία να πούμε την αλήθεια .
Και η δική μου είναι αυτή
Πρωτομαγιά Αθήνα 1/5/00
Πρωτομαγιά σε πρόδωσαν, κι έγινες πανηγύρι.
Φαντάσματα στοιχειώσανε, άλλων καιρών καημοί.
Για μας ευδαίμονες θνητούς, μένει το χαρακίρι
γιά μι’άλαλη Καισαρινή
γιά ένα Λαύριο κουφό
που έχει πιά χαθεί.
Πρωτομαγιά δεν άντεξες, σ’αυτών την καταιγίδα
αν κ’είχες γιά αξίες σου, μόχθο και προσμονή.
Στις συνειδήσεις έμεινες, Αισχύλου ηρωίδα
σε μια άθλια παράσταση
γιά εκείνους τους πανάθλιους
που έχουν βολευθεί.
Πρωτομαγιά πες μου εσύ, τι άλλο να προσμένω;
όταν τα βήματα βαριά, με φέρουν προς τα ’κεί
κι αντίκρυ μου θε να σταθεί, σαν κάτι ξεχασμένο
δόλιων μανάδων οιμωγή
που ο χρόνος δεν εσίγησε.
Πρωτομαγιά είσαι εσύ;
@7
Με πρόλαβες…
Είναι στιγμές που πραγματικά νιώθω σαν να ανήκω στο ”έθνος ανάδερφον”…
Μοναχικέ γραφιά είσαι τελείως λάθος. Δεν εννοώ ιδεολογικά τώρα, άλλωστε είσαι πολύ νέος και…βόρειος για ιδεολογίες…Εννοώ φιλοσοφικά…Ο Μαρξ δεν έχει σε τίποτε να κάνει με τον Σταλινισμό. Κι όσο για τα άλλα που γράφεις με κάνουν να αμφιβάλλω για την νοητική σου επάρκεια. Κρίμα γιατί σε είχα σε υπόληψη…
Μικρός είσαι ακόμη όμως, ίσως κάποτε ο ήλιος του μεσημεριού που αναφέρει κι ο Νίτσε και δόξασε ο Καμύ σε ελεήσει…
Η κρίση του συστήματος είναι δεδομένη. Αυτή η χρηματοπιστωτική κρίση τρίζει τα θεμέλια. Ο Μαρξ είχε με σαφήνεια περιγράψει τον προσδιορισμό αλλά και την ενδεχόμενη σχετική αυτονόμηση της κίνησης του χρηματοπιστωτικού τομέα από την κίνηση του “πραγματικού παραγωγικού” κεφαλαίου. Είχε, δηλαδή δείξει τη δυνατότητα αυτονόμησης των χρηματοπιστωτικών κεφαλαίων από τον επιχειρηματικό κύκλο και τη δυνατότητα κερδοσκοπικών υπερβολών, ανεξάρτητων από την κατάσταση της παραγωγής (το λέει ξεκάθαρα στον 1ο τόμο του Κεφαλαίου το οποίο παρεπιπτόντως το περιμένουμε με αγωνία απ’ τις Gunterberg).
Η διόγκωση του χπ τομέα είναι κατ’ αρχάς το αναγκαίο, αλλά όχι ικανό αποτέλεσμα του νέου ρυθμιστικού πλαισίου που επιβλήθηκε κατεξοχήν με ενέργειες των Η.Π.Α. στο παγκόσμιο χπ σύστημα. Ελεύθερη κίνηση κεφαλαιακών ροών, απορρύθμιση και αποκανονικοποίηση των πλαισίων λειτουργίας του, τα περίφημα παράγωγα προιόντα, όλα αυτά ως ασύδοτα και άπληστα κερδοσκοπικά συστήματα στους χαρτοφύλακες των golden boys με τις ευλογίες των πολιτικών. Η διαδικασία απορρύθμισης (πρωτίστως εθνικές) και η έντονη διεθνοποίηση (πεστε την κ παγκοσμιοποίηση) συμβαδίζουν με τρόπο ανακλαστικό-η μία διαδικασία αποτελεί παράγοντα δημιουργίας της άλλης. Βρισκόμαστε αντιμέτωποι με τη νέα συγκρότηση της παγκόσμιας οικονομικής τάξης υπό την καθοδήγηση του νέου χρηματιστικού κεφαλαίου και ειδικά του αμερικάνικου, το οποίο τείνει να επιβληθεί στον πραγματικό τομέα της οικονομίας, δηλ. στην παραγωγή, στην απασχόληση, στους μισθούς και στην κατανομή του παραγόμενου πλούτου, καθορίζοντας σε μεγάλο ποσοστό τη λειτουργία τους. Το χρηματιστικό κεφάλαιο αντιστοιχεί στο χρηματοπιστωτικό κεφάλαιο, όταν το τελευταίο υπερισχύει σε οποιαδήποτε ιστορική συγκυρία έναντι του παραγωγικού κεφαλαίου. Όταν δηλ. οι διαμεσολαβούμενες από το χρηματοπιστωτικό σύστημα και τους οιονεί χρηματοπιστώτικούς οργανισμούς πιστώσεις δεν κατευθύνονται στην εξυπηρέτηση των αναγκών της πραγματικής οικονομίας αλλά, αυτονομούμενες από αυτές, καθίστανται αυτάρκεις μορφές “επενδυτικής τοποθέτησης” στην υπηρεσία εξυπηρέτησης των ίδιων συμφερόντων των κοινωνικών ομάδων που τις κατέχουν.
Με άλλα λόγια:
To χρηματιστικό κεφάλαιο δεν σηματοδοτεί τόσο έναν ιδιαίτερο τρόπο παραγωγής “καθαρού εισοδήματος”, όσο κυρίως έναν τρόπο συγκέντρωσης και οικειοποίησης του ήδη διαθέσιμου εισοδήματος.
Παράλληλα, οι μορφές συσσώρευσης δεν επαναδιοχετεύουν τον παραγόμενο πλούτο στην οικονομία, ώστε να συνεχίσει να λειτουργεί αναπόσπαστο ένα σύστημα διευρυμένης αναπαραγωγής, αλλά τον αποσπούν μονόπλευρα στη χρηματοπιστωτική οικονομία, δηλ. σε αυτήν που χωρίς να παράγει συντηρείται από τις παραγωγικές δυνατότητεςτης πρώτης. Το χρηματιστικό κεφάλαιο κ ο συγκεκριμένος τρόπος με τον οποίο χρησιμοποιείται, παραγόμενο κ αναπαραγόμενο, στη σημερινή παγκόσμια αλλά κ ελληνική συγκυρία, παράγει ασύγκριτα περισσότερες εισοδηματικές προσόδους που εκτρέφουν κυρίως αργούντες αποταμιαυτές, εισοδηματίες κ χρηματιστηριακούς κερδοσκόπους παρά επιχειρηματικά εισοδήματα κ εργατικούς μισθούς.
Όλα τα παραπάνω τα έχουν πάρει χαμπάρι η ελίτ των Αμερικοευρωπαίων και παρόλο που δεν τους νοιάζει καμιά Ελλαδίτσα τρέμουν το ντόμινο τόσο το οικονομικό όσο και αυτό των αντιδράσεων. Γιατί τότε θα χυθεί πολύ αίμα.
Υ.Γ. Εμείς που παράγουμε ήλιο κ φραπέ κ κλέβουμε ασύστολα δεν θα έχουμε να πάρουμε τις Μερσεντέζ κ τις Μπέμπες των Γερμανών που έχουν μια βιομηχανία με το συμπάθειο “νααα”. Και τότε;
Lonely Writer,
Η ένδεια της πολιτικής σας σκέψης (και φοβάμαι όχι μόνο της πολιτικής) αδυνατεί να καλυφθεί πίσω από τη χρήση της Αγγλικής, την οποία δεν χειρίζεστε τόσο καλά όσο πιστεύετε ή θα θέλατε να πιστεύετε. Σας γράφω λοιπόν στην Ελληνική, με την ελπίδα ότι θα είστε σε θέση να διαβάζετε και να εννοείτε τα ελληνικά πολύ καλύτερα απ’ όσο εννοείτε και γράφετε τα αγγλικά.
Στα γραφόμενά σας δεν υπάρχει τίποτα άλλο από ένα έως θανάτου ανιαρό αναμάσημα λόγων, τους οποίους, αν και υπογράφετε, δεν μπορώ να θεωρήσω δικούς σας. Και αυτό, από μια άποψη, είναι ίσως και ένα ελαφρυντικό για εσάς. Το μόνο. Γιατί κατά τα άλλα αυτά που γράφετε προκαλούν απλώς τη θυμηδία. Τίποτα περισότερο.
Ανατρέξτε στα ίδια τα κείμενα, Lonely Writer. Θεωρήστε τα εντός του ιστορικού πλαισίου στο οποίο γεννήθηκαν, όχι εν κενω, εκτός τόπου και χρόνου, και προπαντός διαβάστε με τα δικά σας τα μάτια, όχι με τα μάτια των άλλων. Ας έχετε αυτό το ελάχιστο θάρρος.
Δεν μας προσφέρατε τίποτα πέραν μιας σωρείας ελεεινών, υπεραπλουστευμένων και ανιστορικών αντιλήψεων, όλο εμπάθεια και χωρίς το παραμικρό ίχνος σκέψης.
Όταν, με το καλό, οπλιστείτε θεωρητικώς έστω και κατ’ ελάχιστον, τότε ίσως, ίσως, και να μπορούμε να πούμε μια κουβέντα παραπάνω. Προς το παρόν, όμως, δεν μπαίνω στον κόπο να επιχειρηματολογήσω στον αέρα, δηλαδή εκεί που ο άλλος δεν έχει να αντιτάξει ούτε ένα επιχείρημα.
Μια μικρή -γλωσσική σημειωτέον- παραχώρηση όμως θα σας την κάνω. Αρχίσατε το λογύδριό σας με τη φράση “δηλητηριώδης προπαγάνδα”. Ιδού λοιπόν η παραχώρηση μου, Lonely Writer, και μάλιστα επί το αγγλικώτερον: Propaganda comes of age. Kαι η εδώ και κατ’ αυτόν τον τρόπο παρουσία σας συνιστά το ολοζώντανο παράδειγμα και την ενσαρκωμένη επαλήθευση τού ως άνω λόγου.
Και μιας και τυρβάζετε περι τα ελληνικά, επιτρέψτε μου να σας θυμήσω και το εξής – οι νεκροί του Ομήρου έπρεπε να πιουν αίμα για να αποκτήσουν ξανά φωνή. Μάθετε, λοιπόν, ό,τι έχει γραφτεί με το αίμα της ψυχής και του κορμιού ορισμένων ανθρώπων να το διαβάζετε αποθέτοντας έστω και λίγο από το δικό σας. Δεν υπάρχει άλλος τρόπος για να εννοήσετε το όντως γεγραμμένο.
Βολκώφ
Επειδή η παραίνεση μου πήγε στο βρόντο
θα πω τούτο.
Lonely writer είσαι πολύ τυχερός διότι
οι κ .κ Παστάκας , Αραβανής δεν μου επιτρέπουν
να σου απαντήσω στη γλώσσα που μόνο εσύ
καταλαβαίνεις και όχι οι προσεγγίσεις των φίλων
του “ποιειν”.
Συγχαρητήρια στον Lonely Writer που καταφέρνει, έστω και προσωρινά, να σπείρει… την ομόνοια ανάμεσα στους ανάδελφους.
Ανάδελφον γαρ έθνος το εξ αναδέλφων συνθεμένον.
Από το σημερινό Σχόλιο του Μίχου: “Οι Έλληνες είναι καταδικασμένοι να μεγαλουργούν στην επιβίωση, αλλά να τα κάνουν σκατά στην ευημερία”.
Γιατί η επιβίωση είναι το μέλημα του ανάδελφου – και η ευημερία το όνειρό του.
Μια χαρά τα λέει ο Μαρξ. Αλλά σήμερα είναι Σάββατο και ο Εβραίος τηρεί αυστηρά την αργία του Σαββάτου.
Κι αύριο είναι Κυριακή – αλλά κι ο Θεός ακόμα ξεκουράζεται την Κυριακή, οπότε…
…από Δευτέρα δίαιτα.
Σε συνέχεια των παραπάνω ο πανεπιστημιακός Κώστας Μελάς διαπιστώνει τα εξής:
“Διαπιστώνεται, λοιπόν, μια μεγάλη μεταφορά κεφαλαίου από τους άμεσα παραγωγικούς τομείς στους χρηματοπιστωτικούς. Ο λόγος που πραγματοποιείται αυτή η μεταφορά, αν ακολουθήσουμε τη λογική του Μαρξ, θα πρέπει να αναζητηθεί στην αδυναμία διεύρυνσης της παραγωγής. Στις δυσκολίες, δηλαδή, που συναντά το κεφάλαιο να διευρύνει την αναπαραγωγή του. Το ερώτημα που προκύπτει αβίαστα είναι αν οι σημερινές περιοδικές κρίσεις αντιπροσωπεύουν απλά πρόσκαιρες διακοπές σε μια διαδικασία επιταχυνόμενης οικονομικής μεγέθυνσης ή παραπέμπουν σε σοβαρούς και μακροχρόνιους περιορισμούς στη συσσώρευση του κεφαλαίου.
Αν ισχύει το πρώτο, τότε μπορούμε να αναμένουμε στο προσεχές μέλλον, με την απομάκρυνση των νεοφιλελεύθερων οικονομικών δογμάτων και την επανάκαμψη των άμεσα παρεμβατικών οικονομικών πολιτικών, τη ρυθμιση της συσσώρευσης σύμφωνα με κευνσιανές-σοσιαλδημοκρατικές πολιτικές και, άρα, την επαναδιοχέτευση του παραγόμενου πλούτου στην οικονομία, ώστε να συνεχίσει να λειτουργεί αναπόσπαστο ένα σύστημα διευρυμένης παραγωγής.
Αντιθέτως, αν ισχύει το δεύτερο και η διόγκωση του χρηματοπιστωτικού τομέα αποτελεί δομικό χαρακτηριστικό της συσσώρευσης του κεφαλαίου στην παρούσα χρονική περίοδο, δηλ. συμβάλλει αποφασιστικά στη διέξοδο του οικονομικού πλεονάσματος, προσφέροντας θέσεις εργασίας, και, εμμέσως τονώνοντας τη ζήτηση, γίνεται αντιληπτό ότι τα πράγματα περιπλέκονται. Και αυτό, γιτί ως άμεσο συμέρασμα προκύπτει η μονιμότητα των δυσκολιών της διευρυμένης αναπαραγωγής του κεφαλαίου (περίπου μια κατάσταση εμμενούς στασιμότητας της παραγωγής) και άρα το ερώτημα μετατίθεται στο κατά πόσο μπορεί ο χρηματοπιστωτικός τομέας να φέρει εις πέρας το φορτίο της αναπαραγωγής του κεφαλαίου.”
Εδώ πλέον τίθεται το μεγάλο ερώτημα, ποιος ο ρόλος της Αριστεράς τώρα που οι θεωρίες του Μαρξ φαίνεται να επιβεβαιώνονται τραγικά. Υποτίθεται πως πρέπει να είναι έτοιμη για τις πολιτικές και κοινωνικές συνέπειες της κρίσης.
Στη χώρα μας όπως επισημαίνει ο Τάσος Παππάς, με ψυχραιμία σε άρθρο του στην σημερινή Κυριακάτικη, η ελληνική αριστερά επιχειρεί να αποτρέψει τις δυσάρεστες για την πλειοψηφία των πολιτών εξελίξεις με τον ακτιβισμό και την αντι-συστημική ρητορική. Το “παλαιοημερολογίτικο” ΚΚΕ αρνείται να μπει στη λογική των προτάσεων επειδή πιστεύει ότι ο καπιταλισμός δεν παίρνει επιδιόρθρωση, και επειδή οποιαδήποτε πολιτική που θα αποβλέπει στη βελτίωση του υπάρχοντος θα αποπροσανατολίσει το κίνημα και θα βγάλει από τον ορίζοντά του την προοπτική της ανατροπής.
Απ’ την πλευρά του ΣΥΡΙΖΑ η γνωστή πανσπερμία απόψεων που εκνευρίζει.
-Η Ελλάδα να κηρύξει παύση πληρωμών στους δανειστές της, αλλά να συνεχίσει να πληρώνει τους μισθούς των δημοσίων υπαλλήλων. (με τι λεφτά;)
-Να φύγουμε απ’ την ΟΝΕ γιατί το κόστος παραμονής θα είναι μεγαλύτερο απ’ το κόστος αποχώρησης (είστε σίγουροι για τις συνέπειες του εξωτερικού χρέους, τα εισοδήματα των λαικών στρωμάτων, την απασχόληση; Υπάρχει σχέδιο συγκεκριμένο;)
-επαναπραγμάτευση του χρέους, χωρίς όρους κ με στόχο νέα ρύθμιση που θα περιλαμβάνει διαγραφή σημαντικού μέρους του χρέους, μείωση επιτόκίων του υπόλοιπου, μια ικανή περίοδος χάριτος κ διεύρυνση του χρόνου αποπληρωμής του (η Ρωσία το μείωσε 50% αλλά είναι Ρωσία, η Αργεντινή το μείωσε 70% αλλά παρολίγον να διαλυθεί.)
Το σίγουρο πάντως είναι ότι αγγούρι θα μπει σε κάθε ευρωπαικό κώλο mr Lonely writer και μεις θα χάσουμε την μπάλλα προσπαθώντας να φορτώσουμε τις ευθύνες ο ένας στην πλάτη του άλλου. Η Αριστερά πρέπει να αρθρώσει επιτέλους ένα σοβαρό λόγο που να μην ξεπέφτει σε γενικότητες και ριζοσπαστικές αφέλειες. Ο καπιταλισμός, όπως μας υπενθυμίζει ο Λένιν δεν καταρρέει, ούτε θα καταρεύσει ποτέ, εκτός κι αν ηττηθεί και όπως φαίνονται τα πράγματα ακόμη δείχνει ικανότητα προς ανάκαμψη. Με όλες τις συνέπειες…
υ.γ. Παρατηρώ τα καταστήματα να κλείνουν το ένα μετά το άλλο, στις δημόσιες υπηρεσίες όλοι είναι μουδιασμένοι-στις πολεοδομίες που πάω οι παλιοί τρέχουν να καλύψουν τις πισίνες τους απ’ το δορυφόρο, οι νέοι φορτωμένοι τα μεταπτυχιακά τους κοιτάζουν το κενό με μάτι που γυαλίζει. Έντονη η παρουσία της αστυνομίας στη Θεσσαλονίκη-τους βλέπεις σε κάθε γωνιά. Οι δε ιδιωτικοί υπάλληλοι στη χειρότερη θέση απ’ όλους αναρωτιούνται για την κάθε μέρα τους. Μέχρι και οι πλούσιοι στεναχωριούνται και τα μπουζούκια έχουν κρίση-βλέπουν κ κάτι φίλους τους που οι επιχειρήσεις τους καταρεύσαν σαν χάρτινοι πύργοι.
Σε μια κάποια συνέχεια των παραπάνω, θα τολμήσω να πω: όταν οι άνθρωποι σκέφτονται, οι θεοί γελούν.