ΑΚΟΥΣΤΕ ΤΟ ΤΡΑΓΟΥΔΙ: πατήστε ΕΔΩ
Τρεις Νεκροί
Φίλησα κατουρημένες ποδιές για να πάρεις αυτή τη δουλειά
Τρεις νεκροί
Και δεν είναι μόνο η δουλειά, είναι και η εποχή
Τρεις νεκροί
Βγαίνουμε γρήγορα, πετάμε, μας δίνεις τη μολότωφ
Τρεις νεκροί
Βγαίνουμε, πέτρες, μολότωφ, τρέχουμε
Τρεις νεκροί
Μας το ξεκαθάρισαν, θα κριθούν πολλά σήμερα
Μας είπαν θα μείνουμε μέχρι το απόγευμα-να προσέχεις, παιδί μου
Τρεις νεκροί
Τι θέλουνε με τις πορείες, θα κλείσουνε πάλι το κέντρο
Θα ‘ρθείς να με πάρεις απ’ τη δουλειά;
Τρεις νεκροί
Δολλάριο τόσο, γιούρο τόσο, εμείς τόσο το δίνουμε
Και γι’ αυτό συνεργαζόσαστε μαζί μας
Τρεις νεκροί
Μην ανησυχείτε κύριε, είναι η πορεία περνάνε τώρα
Τι ρωτήσατε, κύριε;
Τόσο
Τρεις νεκροί
Έπρεπε να ‘ρθω, έπρεπε να ‘ρθω
Η κατάσταση δύσκολη, η εποχή
Τρεις νεκροί
Δε θα μείνει τίποτα όρθιο
Γέμισε με οινόπνευμα μέχρι πάνω
Τρεις νεκροί
Αγόρασα το σέατ λεόν με δόσεις
Πότε θα πάμε μια βόλτα;
Είναι κι αυτές οι πορείες…
Τι ώρα σχολάμε;
Τρεις νεκροί
Δεν υπάρχουν περιθώρια για λάθη, θα δουλέψω σήμερα
Κρίνονται πολλά
Τρεις νεκροί
Δεν υπάρχει τίποτα μπροστά, φίλε μου, μια ζωή στην αποκάτω
Και να μας κοροϊδεύουνε, και η αριστερά βολεμενη πίσω απ’ την πλάτη της, κι ακούω λόγια, λόγια, και μιλάνε, μιλάνε, για άλλη Ελλάδα μιλάνε, φίλε μου, και οι τράπεζες σε άλλο κόσμο, τη δουλειά τους αυτοί, πουλάνε, αγοράζουν, αγοράζουν, πουλάνε με προκαλούν αυτές οι βιτρίνες με τα βολεμένα γραφεία, τα τακτοποιημένα γραφειάκια, όλο τζάμι, φίλε μου, και πόζα, οι πύργοι, τα τζάμια, οι φρουροί, όλο πόζα, οι πύργοι, τα τζάμια, οι φρουροί, θα κατέβω φίλε μου στην πορεία, θα κατέβω, φίλε μου
Τρεις νεκροί
Τρεις νεκροί
Τρεις νεκροί
Παραφιλολογία και μόνο!!!!
Και πότε ψήφισες αριστερά για να μπορείς
να την κρίνεις κύριε Κωσταγιόλα ???
Και μην μου πεις ναι , γιατί θα ψεύδεσαι !
Γιατί εάν την είχες ψηφίσει θα είχες
και διαφορετική κρίση και σίγουρα άλλο
αποτέλεσμα .
Γιατί ψήφισες αυτούς που σου έταξαν
και σου πρόσφεραν την θέση
που έμελλε να σε κάψει .
Άλλωστε το ομολογείς (φίλησα κατουρημένες ποδιές)
Και μην σε καίνε οι τρεις νεκροί.
Ο καπιταλισμός έχει κάθε ημέρα χιλιάδες θύματα!!!!
Αυτά 🙂
Και ένα ασχέτως σχετικό(με την ανάρτηση) σχόλιο για τη ζωή, το πεπρωμένο…και το πετρωμένο(φαγείν αδύνατον), ή αλλιώς μηδένα προ του τέλους κακάριζε. Οπότε σε όλα αυτά πάει ασορτί ένα χοριαμβικός θρήνος του Σιμωνίδη:
Άνθρωπος εών μη ποτέ φάσης
ό, τι γίνεται αύριον,
μηδ’ άνδρα ιδών όλβιον
όσσον χρόνον έσσεται
Δηλαδής: Άνθρωπε συ, ποτέ μη πεις αύριο τι θα γίνει, τίποτα μη πεις, ακόμη κι αν δεις άνθρωπο ευτυχισμένο.
Γιούπι!!!!
Λυπάμαι όταν διαβάζω σχόλια όπως το δικό σας ,κύριε Τυρταίε, λυπάμαι όταν βλέπω γύρω μου τόσα τυφλωμένα βλέμματα κι ακούω φωνές τόσο φανατισμένες.
Εσείς αυτό καταλάβατε απ’ τους στίχους του κ. Κωσταγιόλα;
Όταν η νηφάλια ματιά βαφτίζεται παραφιλολογία ,όταν χάνουμε όλοι εμείς το δικαίωμα να έχουμε άποψη, απλά και μόνο επειδή δε συντασσόμαστε με τη δική σας , τότε λυπάμαι αλλά το χάσατε το στοίχημα ..
http://wwwpareisakth.blogspot.com/2010/05/blog-post_20.html
Όσον αφορά το τραγούδι συνολικά δε με έπεισε. Απεναντίας μου θύμισε το έλλειμμα της εποχής. Το πόσο μου έχει λείψει ο/η τραγουδιστής/τρια μόνος/η με την κιθάρα του ή (σε δεύτερο επίπεδο) το δίδυμο τραγουδιστή και του κιθαρίστα συνοδού/δεύτερης φωνής (πιανίστα κλπ).
Στο στίχο κυριαρχεί η παρουσία:
– (των) τεσσάρων φυσικών προσώπων (του δράματος):
Ο γονιός που «εξασφάλισε» τη δουλειά.
Το παιδί υπάλληλος και θύμα.
Ο πελάτης και
Οι αντιεξουσιαστές που τους δίνει το σύστημα.
και
– μια εξουσία (της τράπεζας που είναι και ο χώρος που θα εξελιχθεί το δράμα).
Στα 2/3 ρέει σωστά. Δυστυχώς όμως σε αυτό το κομμάτι:
«Και να μας κοροϊδεύουνε … θα κατέβω, φίλε μου» το τραγούδι αποτυγχάνει και να πει και να αγγίξει.
κ. Κωστογιόλα, κανείς (πλην φυσικά σχιζοφρενών ή ακραίων δολοφόνων τραμπούκων) δεν καίει ανθρώπους (που ΞΕΡΕΙ το πόση βία τους ασκήθηκε για να μην λείψουν) επειδή τη στιγμή
… που περνούσε του την έδωσε το «ωραίο» τους γραφείο.
ΥΓ. δεν είναι δυαντόν οι άνθρωποι να αντιμετωπίζονται ως έπιπλα ή ως φιγούρες των video-games
Δημήτρη, νομίζω πως πρέπει να το δουλέψεις
το κομμάτι περισσότερο.
Γιατί αντιλαμβάνομαι τι προσπάθησες να κάνεις αλλά δεν πείθεις τον ακροατή.
Μου φάνηκε κάπως απλοϊκό και όχι στο ύψος των περιστάσεων.
Πάντως θα συμφωνήσω με τον Γιώργο και προσωπικά θα προτιμούσα την ειλικρίνεια μιας απλής μπαλάντας αντί της τόσο χρησιμοποιημένης “οργής” που έχει παύσει να αγγίζει τους ακροατές.
ωραίο το τραγούδι.θυμίζει Lost bodies ευτυχώς…κι όχι κάποιον τζιτζιφιόγκο έντεχνο καραγκιόζη.
Πολυαγαπημένη μου Ρηνιώ
Το κεφάλι μου βάζω στη
Guillotene (καρμανιόλα)
και ας έχω το τέλος του
Ροβεσπιέρου ……….
εάν δεν σταυροκοπιέσαι!!!!!
ναι το ομολογώ δε ψήφισα ποτέ αριστερά και δε ψήφισα ποτέ κανένα
αυτοεκπροσωπούμαι
ναι είναι ακατέργαστο το εγχείρημα αλλά με δυναμική
ναι είναι μια πρόταση απαγγελίας
θα ήθελα βραδιές όπου οι ποιητές να απαγγέλουν ποιήματα με συνοδεία μουσικής όχι μελοποιημένα
ναι να βγάζουν τη ψυχή τους δραματουργικά
κι αν συμφωνώ μαυτά που λένε δικό μου θέμα
Rolling Stones-street fighting man
Ev’rywhere I hear the sound of marching, charging
feet, boy
‘Cause summer’s here and the time is right for
fighting in the street, boy
But what can a poor boy do
Except to sing for a rock ‘n’ roll band
‘Cause in sleepy London town
There’s just no place for a street fighting man
No
Hey! Think the time is right for a palace
revolution
But where I live the game to play is compromise
solution
Well, then what can a poor boy do
Except to sing for a rock ‘n’ roll band
‘Cause in sleepy London town
There’s no place for a street fighting man
No
Hey! Said my name is called disturbance
I’ll shout and scream, I’ll kill the king, I’ll
rail at all his servants
Well, what can a poor boy do
Except to sing for a rock ‘n’ roll band
‘Cause in sleepy London town
There’s no place for a street fighting man
No
Γραμμένο το 68, εμπνευσμένο απ’ την μεγάλη αντιπολεμική πορεία στο Λονδίνο που κατέληξε έξω απ’ την Αμερικάνικη πρεσβεία.
Αρχικός τίτλος “Did Everyone Pay their Dues?”
Κατά τον συμπαθέστατο Τυρταίο, μόνο όποιος ψηφίζει την αριστερά έχει δικαίωμα να την κρίνει. Συνεπής στο λόγο του, ο Τυρταίος περιορίζει τα σχόλια και τις κριτικές του μόνο σε ό,τι αφορά την αριστερά.
Το έργο του κυρίου Κωσταγιόλα διαβάζεται με συγκρατημένη συμπάθεια, δεδομένου ότι γράφτηκε εν θερμώ και παρουσιάζεται εν ψυχρώ. Στην “συσκευασμένη οργή” σε mp3 περιμένει κανείς κι άλλες αρετές, αισθητικές, μιας και η ειλικρίνεια και ο αυθορμητισμός της στιγμής δεν ψηφιοποιούνται. Τέτοιες αρετές δεν βρήκα. Η δε σχέση του έργου με τη βουβαμάρα των έντεχνων και ό,τι τυχόν αποφέρει η σύγκρισή του με αυτούς, δεν το κάνει καλύτερο.
(Ανεβάζετε ψηλά τον πήχυ των προσδοκιών και των απαιτήσεων, κύριε Μίχο – ελπίζω αυτό που θα δούμε παρακάτω να δικαιώσει αναδρομικά την αίσθησή σας, ώστε να μη χρεωθείτε τη “βασιλική” αμετροέπεια που πρόσφατα καταδικάσατε.)
Καταφέρνει το ακατόρθωτο ο κ.Κωσταγιόλας. Βάζει τον πήχη κάτω από το έδαφος και καταφέρνει να περάσει από κάτω.
Απλά μια άποψη, απλοϊκή και ακατέργαστη, τόσο τεχνικά όσο και συναισθηματικά. Υπερ της ευκολίας μέχρι και στα δύσκολα και στα απαιτητικά, σαν την εποχή, να πουμε τα δικά μας δηλαδή, αγνοώντας τα πλαίσια, το διακύβευμα, κάνοντας προβολές και άντε παρακάτω.
Μη γνήσιος, κακοπροαίρετος και κλειστός, ο οποίος υποθέτει πως είναι γνήσιος, καλοπροαίρετος και ανοιχτός. Πίσω στα βασικά, στα αυτόνοητα και στις υποθέσεις λοιπόν.
Νομίζω Τυρταίε ότι αδικείς τον κ.Κωσταγιόλα.Δεν αναφέρεται στον εαυτό του όταν λέει ότι φίλησε κατουρημένες ποδιές γιατί παρακάτω λέει να πετάξουμε μολότωφ πιο κάτω τι θες και πηγαίνεις στις πορείες κ.λ.π. Προφανώς δείχνει το μπάχαλο που συμβαίνει γύρω και το αντιπαραθέτει με την τραγωδία των τριών νεκρών.Το τραγούδι πιστεύω αν ενορχηστρωθεί μπουν μέσα δηλαδή πλήκτρα μπάσο τύμπανα κ.λ.π. θα “δείξει”.
Φίλε Σφεν
Το μόνο που προσπαθώ στη ζωή μου
είναι το , να μην αδικώ κανένα .
(τις κατουρημένες ποδιές τις φίλησαν
οι γονείς του , που σημαίνει ανάδρομη
προέκταση του εαυτού του )
Το πολιτικό έγκλημα όπως σαφώς
γνωρίζεις κληροδοτείται-κληρονομείται
(τουλάχιστον στην Ελλάδα )
Και επειδή σίγουρα θα αναρωτηθείς
για ποιο πολιτικό έγκλημα ομιλώ…..
αυτό του να πουλάς την πολιτική σου
ανεξαρτησία για μια θέση που θα
σου εξασφαλίσει την ασέλγεια της ζωής.
Συμφωνώ αλλά δεν νομίζω ότι στο συγκεκτιμένο είναι προσωπική η αναφορά ή θα μπορούσε να είναι και να έχει αηδιάσει από αυτό και να το βγάζει ως αντίδραση.Την εικόνα της σημερινής Ελλάδας δείχνει.Βέβαια όπως είπες ο καπιταλισμός έχει χιλιάδες θύματα μάλιστα στη συγκεκριμένη περίπτωση έστρεψε αυτή τη τραγωδία εντεχνα ενάντια στο κίνημα αλλά μήπως κι αυτό δεν είναι αποδυναμωμένο;Θεωρώ ότι αυτή την αγανάκτηση προσπαθεί να βγάλει ο κ.Κωσταγιόλας.Δεν πιστεύω βέβαια ότι η αριστερά είναι βολεμένη όμως σίγουρα είναι διχασμένη και οι αγώνες της αναποτελεσματικοί
συγκεκριμένο
Όλα τα απωθημένα των σχολιαστών ξέσπασαν πάνω στο τραγούδι.
Αυτό από μόνο του είναι μεγάλη του επιτυχία.
Έφερε τη σκέψη, το ψόγο, την αυτοκριτική, τον έπαινο, τις παρατηρήσεις κτλ κτλ.
Ό,τι οφείλει δηλαδή να κάνει ένα σκεπτόμενο τραγούδι.
Πολλά τα ζητήματα που θέτει. Πολιτικά, κοινωνικά, μουσικά κτλ.
Δεν υπάρχει λόγος να ειπωθεί, αλλά για την ιστορία, το τραγούδι ηχογραφήθηκε στον υπολογιστή του Σωτήρη Παστάκα, ένα Σάββατο βράδι, στο σπίτι του.
Μέχρι να γίνει πολιτικό τραγούδι κι όχι εξομολόγηση, χρονογράφημα, ρεπορτάζ έχει πολύ δρόμο, νομίζω μπροστά του.
Αλλά ούτε η ανάρτηση, ούτε ο σκοπός που το έγραψε ήταν αυτός όσο από τη συναναστροφή μας μπόρεσα να διακρίνω.
Ως προς τη βουβαμάρα των εντεχνών που λέτε κύριε Μίχο, θα διαφωνήσω. Δεν είναι μηχανές παραγωγής τραγουδιών προσαρμοσμένες στις επίκαιρες καταστάσεις. Πληρώνουν τα λάθη απλώς σήμερα, δεκαπέντε χρόνων αποπροσανατολισμού.
Κύριε Πρίμπα βεβαίως και οι άνθρωποι αντιμετωπίζονται ως έπιπλα ή ως φιγούρες των video-games. Σε ποιον πλανήτη ζείτε. Εγώ χθες αγόρασα μόλις το game Ντούβλη…και καλλιεργώ μαζί με τους διαδικτυακούς φίλους μου τη φάρμα μας στο Facebook…
Τυρταίε, μου εξηγήτε πώς ο Διονυσίου ολοζώντανος, τραγούδησε “Με σκότωσε γιατί την αγαπούσα;”…
Τι σόι λογική ήταν αυτή στο 1ο σας σχόλιο;
Πόσοι οι παράδρομοι πια της λογικής;
Εγώ επαφίεμαι εις την διορατικότητα
του Γιώργη του Μίχού και συμφωνώ με το σκέλος
εκείνο της απάντησης περί τραγουδοποιού.
Άλλο προσπαθώ να καυτηριάσω .
Κύριε Αραβανή
Όποιος δεν μου μιλά στον ενικό
εν έχει λόγο να μου μιλάει .
Είναι η μικρόψυχη και ξύλινη
λογική ενός αριστερού .
Για τους παράδρομους ρώτα
τον κ. Παστάκα
Σωτήρη σας βγάζω το καπέλο, μετά και τα σχόλια στην σημερινή ανάρτηση σας βαφτίζω ήρωες. Αρκετοί από το παρεάκι δυσκολεύονται με τα κέρματα οπότε δικαιούμαι να υποθέτω πως και με τα χοντρά απλά παριστάνουν πως τα καταφέρνουν. Εσείς όμως δεν αποπροσανατολίζεστε κρατιέστε κοντά στο στόχο και ακόμη κι αν ορισμένες φορές αυτός κραυγάζει είναι λογικό για ανθρώπους. Έρχονται στιγμές που ταχαίνει η ανάσα και ακούγετε πολύ δυνατά, άλλες πάλι μας βάζουν καθρεφτάκι στην μύτη να δούν αν αναπνέουμε. Αρκετές φορές ο λάκος είναι ανοιγμένος και είναι έτοιμοι να σε θάψουν σε κάθε περίπτωση. Αυτά.
Kατα τα άλλα η ιστορία του κ Κωσταγιόλα είναι η ιστορία μας. Θα ήθελα μόνο να πω πως και εγώ σοκαρισμένος τις πρώτες ώρες επικεντρώθηκα στους νεκρούς, όμως πιστεύω πως στοχεύοντας τον φακό σε αυτούς πριμοδοτούμαι την κοινωνία του θεάματος και διευκολύνουμαι όλες τις πλευρές να περιπτωσιολογούν αιώνια. Στον τόπο τον γεμάτο προσανάμματα φτάνει μια σπίθα. Στο παχιο κιο ολόδροσο λιβάδι σβήνουν και οι κεραυνοί. Το τραγούδι δεν θέλησα να το ακούσω
Απάντηση στο σχόλιο υπ’ αριθμό (σήμερα) 20 (και αύριο ποιος ξέρει)
Σπύρο, η ερμηνεία που έδωσες στο σχόλιο μου με απογοητεύει. Οι άνθρωποι αντιμετωπίζονται ως αναλώσιμα από το υπάρχον οικονομικό σύστημα (και μάλλον και από κάθε ολιστικό οικονομικό σύστημα), αλλά το ερώτημα μου συνίστατο στο πόσο είναι δουλειά του ποιητή, του τραγουδοποιού κλπ να αναπαραγάγει και να συντηρεί αυτή τη λογική. Συγνώμη αλλά ποτέ δεν πίστεψα στο παραμύθι του αντιεξουσιαστή που, στην περίπτωσή μας, μόλις είδε τους απεργοσπάστες πέρασε στη στιγμή από τα μάτια του όλη η αδικία του κόσμου και τους έκαψε για να τους τιμωρήσει.
Εκείνο το μεσημέρι να θυμίσω ότι κάηκαν συνολικά τρία κτίρια σε τελείως άσχετα σημεία στο κέντρο της Αθήνας. Και ω! τι σύμπτωση! Σε ένα από αυτά κάηκαν και όλα τα στοιχεία και τα πορίσματα ΕΔΕ σοβαρών τελωνιακών παραβάσεων που επρόκειτο να σταλούν στο εισαγγελέα.
Κύριε Πρίμπα,
ας υπερασπιστούμε κάποτε τα πρώτα μας λόγια…Τέλοσπάντων..
Στο:
“το ερώτημα μου συνίστατο στο πόσο είναι δουλειά του ποιητή, του τραγουδοποιού κλπ να αναπαραγάγει και να συντηρεί αυτή τη λογική”
είναι ξεκάθαρο πώς ούτε την αναπαραγάγει ούτε τη συντηρεί. Την περιγράφει είτε ωμά είτε ειρωνικά (είτε προτείνει λύσεις, είτε είτε είτε κτλ)
Από εκεί και πέρα είναι ευθύνη του ακροατή το κατά πόσο θα αντιληφθει και τι…
Το κομμάτι είναι ωραίο.
Τα σχόλια, κουραστικά.
Δε βαριέστε;
Κύριε Ζάχο, βαριόμαστε πιο πολύ με τους ανθρώπους που βαριούνται.
ΚΑΣΚΟΛΑΚΗΔΕΣ ΑΦΗΣΤΕ ΤΑ ΚΡΟΚΟΔΕΙΛΙΑ ΔΑΚΡΥΑ ΤΗΣ ΜΙΚΡΟΑΣΤΟΣΥΝΗΣ ΣΑΣ ΚΑΙ ΚΑΤΕΒΕΙΤΕ ΣΤΑ ΟΔΟΦΡΑΓΜΑΤΑ, ΕΚΕΙ ΠΟΥ ΕΙΝΑΙ Η ΑΛΗΘΙΝΗ ΠΟΙΗΣΗ.
Φτάνει πια, φτάνει. Ενα νέο παιδι θύμωσε κι εγραψε κάτι για τους τρεις νεκρούς. Καλό; κακό; Ας το κρίνουμε μόλις το επεξεργαστεί με κ΄ρυο κεφάλι. Μέχρι τότε μην τον στήσουμε για εκτέλεση στο Σύνταγμα. Τραγούδι έγραψε ή έστω προσπάθησε
το νεαρό αυτο περίμενε η αισθητική μας για να πληγωθει;
Τι μένος!
Για να σας δω όταν θα αναρτηθουν οι ευπώλητοι. Βγηκε καινούργια Δημουλά. Ακονίστε: μαχαίρια ή ξεσκονόπανα;
Τέλεια, το κατάλαβα νομίζω, αλλά δουλεύει πραγματικα;