Aloysius Bertrand, “Gaspard de la Nuit”
(ΠΑΤΗΣΤΕ) Διαβάζει ο Τζων Γκίλγουντ και παίζει στο πιάνο Μωρίς Ραβέλ η Τζίνα Μπαχάουερ .
Οντίν
…Νόμιζα ότι ακούω μιαν αόριστη αρμονία να μαγεύει τον ύπνο μου, και πλάι μου να διαχέεται
ένα μουρμουρητό όπως τα τραγούδια που τρυφερή φωνή, θλιμμένη, τα διακόπτει.
Ch. Brugnot: Τα δύο Πνεύματα
-«Άκουσε! –Άκουσε!- Είμαι εγώ, η Οντίν, που ψαύει μʼ αυτές τις σταγόνες του νερού τους ηχηρούς ρόμβους του φωτισμένου από τις σκυθρωπές αχτίνες της σελήνης παραθυριού σου. Και να που με φόρεμα από κυματοϋφές ύφασμα, η κυρία πυργοδέσποινα κοιτάζει από το μπαλκόνι της την όμορφη έναστρη νύχτα και την όμορφη κοιμωμένη λίμνη.
Κάθε κύμα είναι μια Οντίν που κολυμπά μέσα στο ρέμα, κάθε ρέμα, είναι ένα μονοπάτι που σέρπει κατά το παλάτι μου, και το παλάτι μου είναι χρισμένο ρευστό, στο βάθος της λίμνης, μέσα στο τρίγωνο της φωτιάς, της γης και του αέρα.
-«Άκουσε! –Άκουσε!- Ο πατέρας μου χτυπά το κοάζον νερό ενός κλαριού πράσινης κλήθρας, κι οι αδελφές μου χαϊδεύουν με τους αφρώδεις τους βραχίονες τα δροσερά χλόηνα, νουφαρένια και γλαδυολένια νησιά, η κοροϊδεύουν την υπέργηρη και γενειοφόρο ιτιά που ψαρεύει με την ορμιά!»
*
Όταν μουρμούρισε το τραγούδι της, με παρακάλεσε να δεχτώ τον αρραβώνα της στο δάχτυλό μου, για να γίνω σύζυγος μιας Οντίν, και να επισπευτώ μαζί της το παλάτι της, για να γίνω βασιλιάς των λιμνών.
Κι όπως της αποκρίθηκα πως αγαπούσα μια θνητή, χολιασμένη και πεισμωμένη, έκλαψε μερικά δάκρυα, άφησε ένα ξέσπασμα γέλιου και διαλύθηκε σε μια ραγδαία βροχή με χιόνια και χαλάζια, που ρυάκισαν λευκά πάνω στα γαλάζια τζάμια μου.
Μετ. Άρης Δικταίος
Ondine
“…I believed I heard; a dim harmony charming my sleep. And close by me spread a similar murmur of uninterrupted songs from a sad and tender voice…” – Ch. Brugnot “Les Deux Genies”.
“Listen! Listen! It is me, Ondine, spirit of the water, brushing with these drops of water the resonant diamond panes of your window lighted by the gloomy rays of the moon; and here in a silk dress, is the lady of the manor, gazing from her balcony at the beautiful starry night and the lovely sleeping lake.”
“Each wave is a water sprite who swims in the current; each current is a path, winding toward my palace, and my palace is fluidly built, at the bottom of the lake, in the triangle formed by fire, earth, and air.”
“Listen! Listen! My father is beating the croaking water with a green alder branch, and my sisters caress, with their arms of foam, the cool islands of grass, of water lilies, and gladiolas or tease the decrepit willow, who is fishing with a line of leaves.”
–
Her song murmured, she begged me to receive her ring on my finger, to be her husband, and to visit her palace with her, to be the king of the lakes.
And when I answered that I loved a mortal woman, sullen and vexed, she cried a few tears, burst out laughing, and vanished in a sudden shower that streamed white down my blue windowpanes.
Ondine
” Ecoute ! – Ecoute ! – C’est moi, c’est Ondine qui
frôle de ces gouttes d’eau les losanges sonores de ta
fenêtre illuminée par les mornes rayons de la lune ;
et voici, en robe de moire, la dame châtelaine qui
contemple à son balcon la belle nuit étoilée et le beau
lac endormi.
” Chaque flot est un ondin qui nage dans le courant,
chaque courant est un sentier qui serpente vers mon palais,
et mon palais est bâti fluide, au fond du lac, dans le
triangle du feu, de la terre et de l’air.
” Ecoute ! – Ecoute ! – Mon père bat l’eau coassante
d’une branche d’aulne verte, et mes soeurs caressent de
leurs bras d’écume les fraîches îles d’herbes, de nénu-
phars et de glaïeuls, ou se moquent du saule caduc et
barbu qui pêche à la ligne ! ”
*
Sa chanson murmurée, elle me supplia de recevoir son
anneau à mon doigt pour être l’époux d’une Ondine, et
de visiter avec elle son palais pour être le roi des lacs.
Et comme je lui répondais que j’aimais une mortelle,
boudeuse et dépitée, elle pleura quelques larmes, poussa
un éclat de rire, et s’évanouit en giboulées qui ruisse-
lèrent blanches le long de mes vitraux bleus.
