Μάης

Τη νύχτα, τα μεσάνυχτα που ανοίγουν οι ουρανοί
λένε ένα φως που βλέπουνε οι άνθρωποι οι αγνοί

Στο φως που αναλήβεται ψηλά στον ουρανό
τ’ αγνά τους μάτια βλέπουνε τον ίδιο τον Χριστό

Στον χρόνο που ξανάνοιωσε, στις ώρες τις καλές
βλέπουν γαριφαλόσκονη στις πόρτες, στις αυλές

Τα δέντρα αγκαλιάζουνε, φωτίζουν τις πλαγιές
στολίζουν τριαντάφυλλα, πηγάδια τις πηγές

Γίνονται κάμποι ολόχρυσοι, γίνονται το κρασί
γίνονται ασημόκουπα να λάμπεις μέσα εσύ

Ευτυχισμένη πέτρα, βγες απ’ το βαθύ γιαλό
να δω τα λουλουδάκια σου, να την ονειρευτώ

Ακούστε το τραγούδι ΕΔΩ

 Μουσική: Μιχάλης Κουμπιός, Ερμηνεία: Goin’ Through, Σαββέρια Μαργιολά

-Πες μου να καταλάβω,τι είσαι εσύ;

Θανάσης Βέγγος: Τίμιος κύριε, τίμιος. Ο τελευταίος,ίσως, αλλά τίμιος. Τίμιος. Τίμιος. Ο τελευταίος, ίσως, αλλά τίμιος

 -Γυρίζω τις σελίδες της ζωής και σταματώ σε μια φωτογραφία/ με κοιτάει τον κοιτώ με βλέμμα κουρασμένο σαν το θαμπό γυαλί/ο άνθρωπος εκείνος που έτρεχε πολύ/ Γυρίζω τις σελίδες και ξεβάφει το χαρτί στα μάτια μου/ σημάδια από παλιά γιορτή/ κι αν κρύψω ένα δάκρυ το ξέρω θα το δει/ ο άνθρωπος εκείνος που έμεινε παιδί

 -Ο άνθρωπος εκείνος ο δικός μου/ που έτρεχε το τίποτα να πιάσει/ στον κόσμο που είναι ακόμα ο παιδικός μου/ τον μόνο φίλο μου τον λέγανε Θανάση.

-Μεγάλωσε ο Βέγγος μεγαλώσαμε κι εμείς/ που τρέχαμε παρέα στην αρχή της διαδρομής /με φόντο αναμνήσεις περνάει η ζωή /και ότι μας θαμπώνει στο τέλος θα καεί/ στο τέλος θα καεί.

-Ο άνθρωπος εκείνος ο δικός μου/ που έτρεχε το τίποτα να πιάσει/ στον κόσμο που είναι ακόμα ο παιδικός μου/ τον μόνο φίλο μου τον λέγανε Θανάση.

Συντομογραφίες

Τώρα μιλώ με κωδικούς
και συντομογραφίες
τα λόγια μου για ποντικούς
και για νωπογραφίες

Σκοτώνω λέξεις
σε διαλέξεις άχρηστες και παραινέσεις
και κάθε φόνος
σε ρελαντί στο βίντεο μεγαλοφώνως.

Σκοτώνω ιδέες
στέλνω στα κρεματόρια εμπριμέ σημαίες
κι έχω λαούς στα δόκανα και στην αγχόνη
κι εκείνο το τραγούδι σου που ακόμα με πληγώνει

Τώρα μιλώ για απογραφές
και για γενοκτονία
οι καταστατικές σου αρχές
για τα γηροκομεία

 Ακούστε ΕΔΩ : “Χωρίς εισιτήριο” (ποίηση: Ηλίας Λάγιος, ερμηνεύει η Σωτηρία Λεονάρδου)

ΑΚΟΥΣΤΕ τον ποιητή εδώ

ΚΑΤΑΒΥΘΙΣΗ

Ποια τρυφερότητα;
Εδώ τα μάτια
με τα δάχτυλα αφαιρώ
τα ποιήματα στις κόγχες
σαν κέρματα στα αφήνω
να αστράφτουνε μεταλλικά
στο χώμα να βαθαίνουν
ψήγματα χρυσής σποράς να μαρτυρούν
μια καταβύθιση
να μας περνούν πιο κάτω
ενώ ψηλά βουλιάζουν οι επόμενοι
έρχεσαι και συ
σε περιμένω