ΑΚΟΥΣΤΕ τον ποιητή εδώ

ΚΑΤΑΒΥΘΙΣΗ

Ποια τρυφερότητα;
Εδώ τα μάτια
με τα δάχτυλα αφαιρώ
τα ποιήματα στις κόγχες
σαν κέρματα στα αφήνω
να αστράφτουνε μεταλλικά
στο χώμα να βαθαίνουν
ψήγματα χρυσής σποράς να μαρτυρούν
μια καταβύθιση
να μας περνούν πιο κάτω
ενώ ψηλά βουλιάζουν οι επόμενοι
έρχεσαι και συ
σε περιμένω


ΤΟ ΦΟΡΕΜΑ-ΔΟΡΥΦΟΡΟΣ

Γυρίζουν οι νεκροί σαν δορυφόροι

αδέσποτοι φυγόκεντροι στους ζωντανούς για λίγο

σπιράλ μετά όλοι μαζί στο βάθος σβήνουμε

μιας νύχτας έναστρης και μπλε καμπυλωμένης

σκορπίζουμε στη νύχτα του Chagall

σκεπτόμενοι το άσπρο φόρεμα της νύφης της ιπτάμενης

που ξέμεινε στη γη

Ο ΜΙΣΟΦΑΓΩΜΕΝΟΣ

Τώρα θα ήταν οκτώ χρονών
Τα σκυλιά μου θα αμολήσω στην όψη σου
να μου φέρουν κομμάτια απʼ τη σάρκα μου
από αίμα και άστρα να γίνομαι
θεός στη θέση σου
παιδί στη θέση του παιδιού μου
κόβω φέτες απʼ το φαγωμένο σου πρόσωπο
μπαλτιά σε φτιάχνω στη μπαλτιά
βουλιάζω μες στα άστρα
λουλούδι πέτρινο κομήτης συνεχίζω

Οι σκύλοι μου γαβγίζουν στην αστρόσκονη
ουρλιάζουν στον χαμό


UNO MORTALE* (*ΕΝΑΣ ΘΝΗΤΟΣ)

Με πήρε το παράπονο
μικρό παιδί με δείχνουν
και φωνάζουν
«Είναι θνητός, ένας θνητός!
Κοιτάξτε!
Δείτε πως μοιάζουν!»
πλησιάζουν
από μια άκρη αμέτοχος κοιτώ
ορμούν και με κατασπαράζουν
κομμάτια απʼ τον θώρακα αφαιρούν
ως τα ριζοδόντια τους ρουφούν
τα οστά μου
κι ως ένας εξ αυτών ως τίγρης ξάφνου
μου επιτίθεμαι και εγώ
και τρώω
τα σάλια τρέχουν
καθώς βουλιάζω
στον νέο εφιάλτη


ΤΟ ΣΥΜΠΑΝ ΜΟΝΟ ΔΙΑΣΤΕΛΛΕΤΑΙ

Το σύμπαν διαστέλλεται
σήμερα ακούγεται σαν βαπόρι
για πάντα τελικά θα διαστέλλεται
το πάντα βρίσκεται στο μυαλό μας
στην αυλή του κόσμου σαν κότα τσιμπολογά
ένα ροζ μπαλόνι, «μπαλόνι μην σκάσεις»
σκάει το μπαλόνι, μα το σύμπαν διαστέλλεται
σταματάει η καρδιά μου, τη σφάζουν την κότα
στο ταψί με πατάτες, το σύμπαν διαστέλλεται
μόνο διαστέλλεται
ο γαλαξίας επίπεδος
σαν το ταψί με τα άστρα
μαύρο ταψί με πατάτες και άστρα
ακούγεται η κότα ψημένη «κρά-κρά»
κοιταζόμαστε
απʼ τα στόματα βγάζουμε
σκασμένα ροζ μπαλόνια

από Σωτήρης Παστάκας
2 Comments