Μουσική: Μιχάλης Κουμπιός, Ερμηνεία: Goin’ Through, Σαββέρια Μαργιολά
-Πες μου να καταλάβω,τι είσαι εσύ;
Θανάσης Βέγγος: Τίμιος κύριε, τίμιος. Ο τελευταίος,ίσως, αλλά τίμιος. Τίμιος. Τίμιος. Ο τελευταίος, ίσως, αλλά τίμιος
-Γυρίζω τις σελίδες της ζωής και σταματώ σε μια φωτογραφία/ με κοιτάει τον κοιτώ με βλέμμα κουρασμένο σαν το θαμπό γυαλί/ο άνθρωπος εκείνος που έτρεχε πολύ/ Γυρίζω τις σελίδες και ξεβάφει το χαρτί στα μάτια μου/ σημάδια από παλιά γιορτή/ κι αν κρύψω ένα δάκρυ το ξέρω θα το δει/ ο άνθρωπος εκείνος που έμεινε παιδί
-Ο άνθρωπος εκείνος ο δικός μου/ που έτρεχε το τίποτα να πιάσει/ στον κόσμο που είναι ακόμα ο παιδικός μου/ τον μόνο φίλο μου τον λέγανε Θανάση.
-Μεγάλωσε ο Βέγγος μεγαλώσαμε κι εμείς/ που τρέχαμε παρέα στην αρχή της διαδρομής /με φόντο αναμνήσεις περνάει η ζωή /και ότι μας θαμπώνει στο τέλος θα καεί/ στο τέλος θα καεί.
-Ο άνθρωπος εκείνος ο δικός μου/ που έτρεχε το τίποτα να πιάσει/ στον κόσμο που είναι ακόμα ο παιδικός μου/ τον μόνο φίλο μου τον λέγανε Θανάση.
-Ο άνθρωπος εκείνος ο δικός μου/ που έτρεχε το τίποτα να πιάσει.
-Ο άνθρωπος εκείνος ο δικός μου που έτρεχε το τίποτα να πιάσει στον κόσμο που είναι ακόμα ο παιδικός μου τον μόνο φίλο μου τον λέγανε Θανάση
-Μώρε πά’ να φύγουμε /πού θα βγάλεις τώρα εσύ το φίδι απ’την τρύπα;
Θανάσης Βέγγος: Κάποιος πρέπει να το βγάλει, κύριε Φώτη,/ κάποιος πρέπει να το βγάλει/ γιατί διαφορετικά θα βγει το φίδι μόνο του/ και θα μας φάει όλους.
Είναι ο μοναδικός από αυτό το σινάφι
που αξίζει να τον μνημονεύσεις !!!
–Θανάση , όσοι διαθέτουν ανθρωπιά
θα σε θυμούνται πάντα
Στο πρόσωπό του το καθαρό φαίνεται η ψυχή του ολόγυμνη.
ΕΙΝΑΙ από κείνους τους γνήσιους ανθρώπους,
είναι από κείνους τους έλληνες της γενιάς του πατέρα μου
που το προσπαθώ σήμαινε παλεύω σκληρά
και τα λόγια ήταν πίσω από τις πράξεις
χωρίς αποστάσεις ασφαλείας.
Είναι η γενιά του “έχω ό,τι είμαι”.
Τώρα, εμείς του “είμαι ό,τι έχω” ας προσπαθήσουμε ν’ αποτίσουμε φόρο τιμής.
Είσαι μια τεράστια μνήμη που δεν χωράει στα μικρά μυαλά.
Γεια σου Θανάση,
ένα γεια κι απ’ τον πατέρα μου …
Ο Βέγγος δεν χρειάζεται υπερασπίσεις μνήμης. Τίποτα δε χάθηκε.
Άφησε πίσω του ανεξίτηλη τη μορφή του και το ήθος του, οδηγητές για εμάς και τις μελλοντικές γενιές.
Άλλωστε ο τρόπος της κινηματογραφικής γραφής του, πηγαίος, μοναδικός, κατάφωτος, λυτρωτικός, υπερρεαλιστικός (στην ακραιφνώς ελληνική εκδοχή του), και το παιδικό γέλιο που μας χάρισε αυτός ο ορχούμενος του κλαυσίγελου, μένουν στη μνήμη μακριά απο πλερέζες και θρήνους. Μένουν στη μνήμη ως κατάφαση ζωής, ως σαρκασμός θανάτου.
Γιατί υπήρξε, νομίζω, ο πιο ανεξίτηλα επαναστατικός κωμικός της σύγχρονης ιστορίας μας.