iv

Δεσποινίς ντρέπομαι μα θα υπάρξει πάλι παραδοχή.
Πριν συνάψω σχέσεις μαζί σας, περιφερόμουν άσκοπα
ψάχνοντας να βρω ένα ενδιαφέρον, μια ασχολία,
να σταματήσουν να με κυνηγούν οι άδειες μέρες.
Μάταια, αυτά που ευχαριστούσαν τους άλλους με
άφηναν παγερά αδιάφορο. Ώσπου…
Έγιναν όλα στʼ αλήθεια μια ιστορία αγάπης
Ζήτησα την απόχρωση του κάθε χρώματος
Την πτυχή κάθε πιθανότητας
Υπέβαλα να τραγουδήσουν τʼ ανείπωτα βασανισμένες ψυχές
Πλήρωσα για το προνόμιο
Με θυσίασα στη γνώση
―Ούτε που ʼξερα μετά τι έκανα―
Κάθε πράξη μια τρέλα
κάθε στιγμή ένα γιατί
κάθε γιατί μια σιωπή ερεθιστική
Ανακάλυπτα από αυτήν την αρχή
Ζούσα ξανά
Όλες οι αξίες παραγκωνίστηκαν:
Τις λάτρεψα
Είδα την αιτία αγνοώντας το αποτέλεσμα και
χίμηξα να καταπραΰνω τον πόνο.
«Εγώ αγαπώ αυτές που κανείς δε τόλμησε να αγαπήσει»
Πώς άραγε όμως να μην δοξάζω τις καλές μας στι¬γμές
Αναμνήσεις της στιγμής και πάλι χαμένες;
Φόρεσα κομποσκοίνια και προσευχήθηκα
Στο διάολο κι η ελπίδα
Η αναζήτηση πρώτα ξεκινά απʼ το εγώ μας
Το χθες δίνει σκυτάλη στο σήμερα
Έτσι δεν είναι;
Άλλωστε τέτοιες προσωπικότητες με τόσες δυνατότητες
Είναι κρίμα να τυραννιούνται για πάντα στην επιφάνεια
Να μένουν στην αφάνεια
Θα μπορούσαμε και μαζί να κάναμε την τιμωρία τους πιο μεστή
Λίγο πιο εσωτερική
Κάπως πιο φιλοσοφική
Ας περάσουμε τις φιγούρες τους στη λογοτεχνική ιστορία!
(η μέγιστη τιμή)

`

I.

Στη μητέρα σου

Τη νύχτα που θα συλλάβεις
από ένα φύσημα του αέρα,
η στέρνα των σωμάτων θα ξεδιψάσει
την ηδονή μας
και οι επτά σάλπιγγες θα πνιγούν
απ΄ την ηχώ του πάθους.

Τότε θα εφεύρουμε τα νοήματα
όπως ο πιστός εφευρίσκει το Θεό του
χωρίς την αστραπή των λέξεων
με την πειθώ της άλαλης αγάπης.

Τη νύχτα που θα συλλάβεις
απ’ τη ρητίνη του πεύκου,
λευκά πουλιά θα αναδυθούν
απ΄ τις ανάσες μας
και χιλιάδες μικρές αχιβάδες θα ανοίξουν
σαν βεντάλιες τους αναστεναγμούς μας.

Τότε θα απεκδυθούμε των πέπλων μας
μυροφόροι και ομολογητές
μιας θρησκείας που εδρεύει
στην αφή και τη σάρκα.

Τη νύχτα που θα συλλάβεις
απ΄ την αρμύρα της θάλασσας,
θα είμαι εσύ
θα είσαι εγώ
δυο ταξιδευτές πάνω
στις φτερούγες του χρόνου
εξαργυρώνοντας την ύπαρξή μας
στο νέο σώμα που θα ανατείλει.

Η καρυδιά

Όταν γύρισες απʼ το χωράφι εκείνο το απόγευμα
θυμάμαι τα μάτια σου είχαν τη λάμψη της τρέλας
απʼ τα σφιγμένα χέρια κατάλαβα
γιατί δε με σήκωσαν – κάτι πάει στραβά
το τσεκούρι αρπάξαν απʼ το φράκτη

Ο ξερός ήχος αιφνιδίασε, ήταν κι άλλοι στην αυλή
πάνω της χάραζες το μπόι μου
τώρα, πελεκούσες με μανία την καρυδιά
που φύτεψες για μένα

Το δέντρο έγειρε να πέσει
κι εγώ θόλωσα
«Βούλωστο μικρή
Ο παππούς έχει καρκίνο.»

Η χαζογκόμενα

Φόρεσε την πιο κοντή φούστα.
Ρούφηξε με τρόπο την κοιλιά.
Στοίχημα εδώ, δεν έχουν ακούσει για τον Κάλβο.
Θα το παίξει Μέριλυν Μονρόε αγάπη μου,
γιατί κατά βάθος
μια χαζογκόμενα είναι που
χαίρεται να της κερνάνε τα ποτά κι έπειτα
μόνη ξεκλειδώνει την πόρτα σουρωμένη,
μόνη κοιμάται με τη λεκάνη αγκαλιά.

`

Του ελάσσονος το μείζον
Τηρουμένων των αναλογιών
κάθε που από μια ισχνή χαραμάδα στο χώμα
σκάει δειλά ένα κύτταρο
και μια υγρασία μητρική που το θρέφει
όλες οι φλεγμονές του σύμπαντος επουλώνονται
όλοι σου οι θάνατοι και τα ναυάγια
και πάλι τοκίζεσαι απ΄τις επώδυνες γέννες σου
με τις εκφράσεις σου λιπασμένες
και τεταμένες τις προεκτάσεις σου
γιατί δυό αχτίδες στο παραπέτασμα
και λίγες νότες σε μια χορδή
πεισματικά συνηγορούν
πως όλα προορίζονται για να υπάρχεις
και όλα υπάρχουν για να προορίζεσαι
κι όσο στα πάντα περιέχεσαι
όλα τα άλλα περίσσευμα είναι

[λέξεις]

[λέξεις
μολύβδινα βαρίδια στο στομάχι
τροφή
πεινασμένου στόματος και νου
ανάγκης καθημερινής
έγκωσα!
άρχισα να τα ξερνώ
μεταλλαγμένα
τυφλές παγωμένες σφαίρες
καλύψου!
πρέπον δεν είναι
από τις ίδιες τις λέξεις σου να πας]

`

*

[τα μπλε τετράδια]

[οι μέρες
της αδιάκοπης βροχής
δεν ξόδευαν
κι εγώ να γεμίζω
με ποιήματα
τα μπλε τετράδια
ακατάπαυστα
να γράφω λέξεις
δ ά κ ρ υ α
οι σελίδες
να βαραίνουν
το μελάνι
να σβήνει
μη σταματάς βροχή!
μην κοπάσεις
έως τα μπλε τετράδια
να μείνουν κενά
από λέξεις]