Η καρυδιά
Όταν γύρισες απʼ το χωράφι εκείνο το απόγευμα
θυμάμαι τα μάτια σου είχαν τη λάμψη της τρέλας
απʼ τα σφιγμένα χέρια κατάλαβα
γιατί δε με σήκωσαν – κάτι πάει στραβά
το τσεκούρι αρπάξαν απʼ το φράκτη
Ο ξερός ήχος αιφνιδίασε, ήταν κι άλλοι στην αυλή
πάνω της χάραζες το μπόι μου
τώρα, πελεκούσες με μανία την καρυδιά
που φύτεψες για μένα
Το δέντρο έγειρε να πέσει
κι εγώ θόλωσα
«Βούλωστο μικρή
Ο παππούς έχει καρκίνο.»
Η χαζογκόμενα
Φόρεσε την πιο κοντή φούστα.
Ρούφηξε με τρόπο την κοιλιά.
Στοίχημα εδώ, δεν έχουν ακούσει για τον Κάλβο.
Θα το παίξει Μέριλυν Μονρόε αγάπη μου,
γιατί κατά βάθος
μια χαζογκόμενα είναι που
χαίρεται να της κερνάνε τα ποτά κι έπειτα
μόνη ξεκλειδώνει την πόρτα σουρωμένη,
μόνη κοιμάται με τη λεκάνη αγκαλιά.
1.
Η τουαλέτα ήταν στενή και
βρώμικη
μουτζουρωμένη πόρτα και
τα κίτρινα πλακάκια
Αυτός, δε την κοίταζε,
ακουμπούσε το κεφάλι στη γωνία
Σκύψε
είπε αλλά αυτή ήξερε δεν του ʽχε σηκωθεί
Θα βρω άλλον
του απάντησε και τότε
ο επόμενος κατέβασε το χερούλι
γιατί όλοι περιμένουν τη σειρά τους να πηδηχτούν
ακόμα κι αν δεν είναι στʼ αλήθεια γκαβλωμένοι.
2.
Επειδή δε μου έκανες αδέρφια, μικρή
έθαβα ελιές στο χώμα και
δεν έδινα τʼ όνομά σου
βάφτιζα το δικό μου.
Κόρες σου όλες θα σε βρίσκουν
απʼ τα χνάρια των ποδιών.
Να ʽχεις το θάρρος
πριν γεράσουν να γίνεσαι εχθρός
να τις κλαδεύεις μεθυσμένη.
3.
Μην ντρέπεσαι που τον καβαλάς.
Κλείσε τα μάτια.
Ξάπλωσε.
Είναι κάτι σαν μαλακία
αλλά πιο άβολο
από τον τρόπο που σε πηδάνε
να μαθαίνεις για τον εαυτό σου.
Καλημέρα, καταρχήν πως είναι δυνατόν να κρίνεις γραφή στα ελληνικά χρησιμοποιώντας μη γλώσσα με όποια δικαιολογία. Ακόμη και η διαφαινόμενη δυσανεξία δεν δικαιολογεί την επικίνδυνη χρήση ακατάλληλου εργαλείου που δηλητηριάζει το μέλλον. Χυδαίο είναι να γράφεις με τέτοιο εργαλείο
Και τώρα στο προκείμενο.
Πρόκειται κατά τη γνώμη μου για ποίηση. Ίσως θα έλεγε κάποιος ότι δεν τον βρίσκει σύμφωνο η πρόκληση. Αλλά η αλήθεια της ζωής και οι δυνατότητες επιβίωσης είναι ακριβώς μια πρόκληση μέχρι τα όρια της απόγνωσης. Ο ρεαλισμός αυτών των ποιημάτων είναι η μεταφορά της καθημερινής αλήθειας στο λευκό χαρτί. Βαρέθηκα τα κυριλέ και τα μη μου άπτου. Δεν είναι βέβαια η πρώτη φορά που δοκιμάζεται η ποίηση στην ωμή αλήθεια αλλά γιατί έχουμε ανάγκη από αλήθεια. Και αυτό το ξέρει πολύ καλά η Αλεξάνδρα Σ. Όπως ξέρει και να γράφει με αφαίρεση, ελλειπτικότητα, δύναμη και νεύρο. Μια γροθιά γυναίκας ακόμη για τον βιασμό θηλυκών και αρσενικών…
κε Σταμπόγλη, έχουμε περισσότερο -ποιητική-ανάγκη τον ρεαλισμό της τέχνης ή την τέχνη του ρεαλισμού;
Πέρα από το αν είναι ποίηση (και τί είναι ποίηση;), ένα ανάγνωσμα μας επικοινωνεί κάτι που καμιά φορά το αναρωτιέμαι πιο πολύ. Τί άραγε ένιωσα διαβάζοντάς το; Και στέκομαι. Η καρυδιά μου προκάλεσε θλίψη, νομίζω ότι εκφράζει μια βαθιά θλίψη. Τα υπόλοιπα προσπαθούν να την εκφράσουν καλύπτοντάς την μέσα από τη βία της γλώσσας των εικόνων.
Kyrie Stampoglh, profanws autoanaireiste kathws mono kai mono to gegonos oti katalavate ti egrafa, kathista ton tropo grafhs mou “glwssa”..
Kyrie Aravanh, eulogo to erwthma sas..