`

Η σύνθεση των υφαντών

Πολλοί μικροί, νεκροί κεραυνοί.
Κόκκινοι, πράσινοι και μαύροι
Ε. Χ. Γονατάς, Η Κρύπτη.

Όσοι μιλούν για την επανάσταση οφείλουν να υπερασπιστούν πρωτίστως το δικαίωμα της μητρότητας, τις αυθαιρεσίες, την ελεύθερη κατάργηση μιας εαρινής ισημερίας. Το δικαίωμα στη ματαίωση της θηριωδίας του μέλλοντος που μας ξοδεύει.
Όσοι μιλούν για την επανάσταση οφείλουν να είναι εξίσου προσεκτικοί με τους ποιητές, όταν οι τελευταίοι καταθέτουν μία πρόταση ή απασφαλίζουν έναν στίχο.
Γιατί η επανάσταση , ξέρετε, κοιμάται μες στα παλιά σπίτια στην αγκαλιά φυματικών αγγέλων,
Ανάμεσα στα τόσα όργανα που ξυπνούν μες στη ραγισμένη καρδιά της νύχτας και που ακονίζονται
Το ένα με τ΄άλλο, δοσμένα στο παιχνίδι της φθοράς και που η φωνή σου πνιγμένη θυμάται όταν για μια στιγμή σ΄αντικρίζω σ΄εναν σταθμό, δίχως να θυμάσαι την αφορμή αυτού του ταξιδιού.
Γιατί η επανάσταση έρχεται απ΄τη στροφή του δρόμου ή τις υπόγειες διαβάσεις στο πρόσωπο ενός επικίνδυνου κοριτσιού. Για την ακρίβεια εξέρχεται μιας κινέζικης παγόδας αποφασισμένη προς τις βιομηχανικές γειτονιές. Ένα κορίτσι ας πούμε, σαν τις πολύ πληγωμένες υπάρξεις των βιβλίων.
Και ξαφνικά, στους χίλιους βαθμούς, σε θερμοκρασίες ακραίες που είναι δύσκολο να επιτευχθούν,
Διατυπώνοντας το επιχείρημα της ιστορίας και της ανθρώπινης μοίρας
Τα προηγούμενα πράγματα που δεν τελειώνουν
ορκίζονται ν΄ακυρώσουν ολότελα το χρόνο,
Αναφωνώντας όπως στ΄αρσενικά ποτοπωλεία της μέσα πόλης πως
Η επανάσταση έρχεται απ΄τη σιωπή.
Εκείνη, λοιπόν την τελευταία μέρα όλων των εποχών, στο πιο κρίσιμο σημείο, ανάβουν μες στο καταμεσήμερο όλα τα φώτα, έρχονται τρομερές καταιγίδες πάνω απ΄τα πρόσωπά μας που κάνουν τις ώρες δραματικές.
Η επανάσταση είναι πρωτίστως αυτοί ακριβώς οι άγιοι των μεσημβρινών σπιτιών που κλαίνε, κλαίνε αδιάκοπα έναν ολόκληρο Οκτώβρη έξω απ΄το παράθυρό σου.
Είναι και άλλα πράγματα βεβαίως, πολύ προσωπικά και πολύ τρυφερά που σημαίνουν την επανάσταση.
Είναι και τρία, ραφινάτα ξύλα που στηρίζουν απόψε τον κόσμο και από πάνω ουρανούς υπόλευκους.
Σ΄αυτό το πρόστυχο σπίτι με τις αγελαίες συζητήσεις, με τις ενοχές,με τ΄ακούραστα πάθη εσύ παίρνεις την πρώτη σου ανάσα. Το φωταέριο εν τω μεταξύ εξαπλώνεται και η φαντασία σου δεν καταστρέφεται. Δεν καταστρέφεται.

Σαντορίνη

Διάλεξε το χρώμα σου και πρέσβευέ το μέχρι να σε αναγνωρίζουνε
στην κάθε του απόχρωσή.

***

Είχα τρυπώσει για πρώτη φορά
στα σπλάχνα ενός πουλιού
Είχα σκαρφαλώσει στην πλάτη ενός γαϊδάρου
Είχα πετάξει.

Πήγαινέ με ξανά στα πέντε μου χρόνια
ακούμπησέ με δίπλα στο ροζ πιθάρι
σαν πορσελάνινη κούκλα για τους τουρίστες.
Κι έπειτα,
φίλα με για να ζωντανέψω.

***

Γίνε Ιωνάς των πτηνών και των ψαριών
ναύλωσε ένα περασμένο χαμόγελο τους χειμώνες
να ταξιδεύεις.

***

Ζήλεψα το γάτο για τις πολύωρες βόλτες στην Καλντέρα
εκείνος εμένα για έναν ύπνο στο υπόσκαφο.

Μετά τις έξι ο ήλιος γίνεται δολοφόνος των ονείρων
για τους γάτους.
Τα δικά μας τα λιώνει και τα πετάει στη θάλασσα
-για δόλωμα-
για τα ψάρια που περπατούν και κολυμπούν και χαρίζονται
κάθε τέτοια εποχή.

***

Ένα δελφίνι τυλίχτηκε στο δάχτυλό μου
λίγο πριν την επιστροφή.
Ένας γάιδαρος φορτώθηκε
τα σταφύλια του φθινοπώρου
κι όλο εκείνο το βάρος.

Χρόνια τώρα γεμίζει το δωμάτιο
με αναμνηστικό καλοκαίρι.

“Η κόκκινη πέτρα”

Μόνο κάτω από την μεγάλη φεγγοβολιά
Γράφτηκε στην πέτρα η μελωδία των διαμαντιών
Ο άνεμος ροκανάει το χώμα
Άλλα το χώμα μετατρέπεται σε άστρο
Λαμπυρίζει στο αιώνιο χείμαρρο
Το βάδισμα χωρίζει το φως, χωρίζει την σκιά
Μόνο το βάδισμα βγάζει αχνή
Μόνο το βάδισμα απλώνεται όταν φέγγει έτσι
Σε ίσια γραμμή το φως, σε ίσια γραμμή το σκοτάδι
Χτυπά τις πέτρες για να λησμονήσεις τα δηλητηριασμένα φύλλα
Χτυπά το χώμα και άπλωσε το πόνο
Μυρίζουν δάκρυα τα χέρια
Μυρίζει το υγρό φως η ψύχη
Μυρίζει άνθος η καρδιά
Αυτή η νέα μπόρα γράφτηκε στην πέτρα
Κύλησε στα χείλια χαρμόσυνα
Δρόμος έμεινε πίσω,
Απάτητο στην μεγάλη φεγγοβολιά
Να γίνεις ένα με το χώμα, ένα με την φωτιά
Έρχεται η άνοιξη με το άνθος της
Έρχονται οι γιορτές, τα κρασιά
Έχουμε πάει μακριά,
Στο βάθος το ποτάμι χείμαρρο

Η πρώτη ενότητα της τριλογίας Κόκκινη πέτρα, 25.3.2015

να κρυφτώ

να κρυφτώ για λίγο
αυτό θέλω. άσε με.
ανάμεσα στα μοναχικά δρομολόγια του μετρό
στα μάτια που έχουν ξεψυχήσει
στα καφέ που δε με ξέρει κανείς
εκεί που ποτέ δε χώρεσα
να κρυφτώ για δυο στιγμές μόνο
απ’ τη βία της ψυχής μου
απ’ την αδυναμία, την έρημο, το αδιέξοδο
να χαθώ στα εκατομμύρια των πιθανών συντεταγμένων του πλανήτη
κι όσο πιο επιτακτικά θα με ζητά η ζωή πίσω
να τελειώσουμε την μισή μας παρτίδα
εγώ, τόσο να χάνομαι, τόσο να κρύβομαι
να κρυφτώ απ’ τα όνειρα που δε δικαίωσα
με τί μούτρα να τ’ αντικρίσω;
με ποια πιστευτή δικαιολογία στην τσέπη;
να κρυφτώ για λίγο
αυτό ποθώ. άσε με.
απ’ τις ερωτήσεις
τις υποθέσεις
τα σχέδια βήτα
τους συμβιβασμούς
τις ραγισμένες υποσχέσεις.
να κρυφτώ πίσω απ’ την περιφρόνηση των ανθρώπων
κι ό,τι μ’ αγνοεί, καταφύγιο μου να γίνει.
να κρυφτώ από μένα τον ίδιο
απ’ την καρδιά μου, απ’ τις λέξεις, τα τετράδια, τις μουτζούρες
τα βιαστικά ορθογραφικά λαθη.
απ’ τα λόγια τα τεράστια
που δεν είχα τη σύνεση να κρατήσω θαμμένα
κι έχουν αμολυθεί λυσσασμένα
και ψάχνουν να με κάνουν χίλια αμέτρητα κομμάτια
να κρυφτώ απ’ τους ανθρώπους
τους ειδήμονες
τους γνωρίζοντες
τους επαίοντες
και μόνο τα χέρια σου πάνω στο κουρασμένο μου σώμα
να έχω να με ηρεμούν και να μου γνέφουν
κρύψου όμορφε μου. κρύψου.

`

Ανασκόπηση

Ο χειμώνας μου κράτησε δυο καλοκαίρια
Το πρώτο η θάλασσα με έπνιξε
Το δεύτερο την ήπια ολάκερη εγώ
Έγινα ψάρι
Έγινα άμμος
Έγινα φύκι
Επέζησα

Τώρα ένα φως μένει αναμμένο τις νύχτες
Η θάλασσα μέσα μου ταξιδεύει γαλήνια
Με περιέχει
Την κατοικώ

Είναι κι αυτό μια κάποια ανακωχή.