Επιθεώρηση Ποιητικής Τέχνης

Κατηγορία

Νέοι Ποιητές

Νέοι Ποιητές

Νέοι Ποιητές

Ράνια Παπακώστα, Ποιήματα

`

[Ο χορός]

Κι όταν μια μέρα
όλοι αυτοί
που έφυγαν
με όλους εκείνους
που είναι να ‘ρθουν
έστησαν πανηγύρι
κάτω απ’ το μπαλκόνι σου
εσύ δεν βγήκες να χορέψεις
μόνο στα γόνατα έπεσες
κι άρχισες τις προσευχές
να βρέξει

`

*

[Ουρανός]

Λέρωσα
με σύννεφα
τον καθαρό ουρανό

Για να ξεχάσω
πώς είναι
να σε τυφλώνει
ο ήλιος
όταν σηκώνεις
το κεφάλι

Διαβάστε περισσότερα
Νέοι Ποιητές

Νικόλαος Στουδίτης, «Γραμμική Β»

`

Αποκλεισμένα ρινίσματα μετάλλων

τʼ άστρα, στην επιφάνεια του νερού.

Ρημάζει η γραφή

κάπου ανοιχτά

από το σκοτεινό ακρωτήρι •

σʼ ερημονήσια βυθισμένα

γεμάτα ερυθρόμορφους ρυθμούς – φτιαγμένοι

από τεχνίτες μʼ ανατολίζουσες ψυχές

που αν πρώτα λιώσανε τον καθαρό πηλό

ήταν για να ιριδίζει τη συνείδησή τους

κάτω απʼ την επιφάνεια της ύλης.

Διαβάστε περισσότερα
Νέοι Ποιητές

Χρυσοβαλάντης Μπασούκος, Έξι Ποιήματα

Στη γη του ανέμου

να ʽχα στις πλάτες μου φτερά
του καιρού να ξεμακραίνω τις σαστισμένες θύελλες,
εκείνες που τη ζωή των ανθρώπων ξοδεύουν αδιάφορα,
χαράζοντας τη μοίρα τους στους καιρούς∙

σαν τα πτερωτά τʼ ουρανού, τʼ ανίσκιωτα
έτσι καθάριο και γαλανό
του θόλου να ανάσαινα με μιας το μέγα πέλαγος
ρίχνοντας πάντα ματιές κλεφτές στα χαμηλά του ορίζοντα στρώματα ∙

τότε μοναχά, τον άνεμο να ξεπέζευα
διψασμένος να σταθώ δίπλα στις πέτρες
που βλασταίνει η γης την άνοιξη,
το αλαβάστρινο άρωμά τους στα στήθη μου να μεταλάβω∙

και σαν μυρώσει η γης το στήθος μου,
σα νεόκοπος Ίκαρος, το σκαρί μου ψηλά να φτερουγίσω∙
στο πυρωμένο στεφάνι που τους καιρούς κυκλώνει
κρεμασμένα, λογίστηκα τα όνειρά μου

Διαβάστε περισσότερα
Νέοι Ποιητές

Δημήτρης Στενός, Ποιήματα

`

1.

Τα μάτια μου έχουν τέτανο
από το βαθύ πέταγμα των πουλιών.

2.

Με τροχαλία
ταξιδεύω απόδημος
πάνω από φαράγγι
Είναι πικρό καταχείμωνο
μνημονεύω την άνοιξη
κεντώ ό, τι πεθαίνει.

3.

Κρυστάλλινος σκελετός η σιωπή
του.

Διαβάστε περισσότερα
Νέοι Ποιητές

Αλέξης Αντωνόπουλος, Το πάθημα του Ηλίθιου Ποιητή

ΤΟ ΠΑΘΗΜΑ ΤΟΥ ΗΛΙΘΙΟΥ ΠΟΙΗΤΗ

αʼ

Δεν πρέπει να κοιτάξεις ποτέ
έναν ποιητή στα μάτια
αν δεν θες να γράψει ποίημα για τα μάτια σου.

βʼ

Δεν πρέπει να γράψεις ποτέ
ποίημα για τα μάτια μιας γυναίκας
αν εκείνη τρέμει την ίδια της την ομορφιά.

Ηλίθιε. Ηλίθιε ποιητή.
Το ήξερες. Οι θεές στο είχαν πει.

Τώρα βλέπεις τα μάτια της
μόνο μέσα από τις λέξεις που έγραψες τότε.

Το χρώμα τους, γαμώτο.
Θα μπορούσες τουλάχιστον να είχες γράψει
κι έναν στίχο για το χρώμα.

Διαβάστε περισσότερα