Πλάνη

Νόμισα ότι ο ουρανός
πήρε κλίση,
φοβήθηκα για τον ήλιο
μην κατηφορίσει για την πατρίδα του
αφήνοντας χέρσα
τα σύννεφα
μέχρι νέος ζευγολάτης
να βρεθεί,
άδικα φοβήθηκα,
έπρεπε το παράθυρο
να ισιώσω.

Φόβος

Όταν θα έρθει η μέρα
που δε θα έχει απομείνει
τίποτα από τη ζωή,
θʼ αναθεματίσεις
για τον φύλακα που δέχτηκες
φρουρό στην ψυχή σου
τʼ όνομά του,
φόβος
και δεν είναι τίποτα άλλο αυτός,
παρά η τελεία
μετά το θέλω.

`

Σε μία ανάσα

Θανατος στα σημεια στιξης

η αναπνοη δεν οριζεται

η παυση αυτοδιαχειριζεται

ο λαιμος στεγνωνει

το χαρτι τελειωνει

ο συγγραφεας εκσπερ ματωνει

`

*

the last shadow smile (echo beach bali 2015)

βράδυ νύχτα πίσσα

μόνο

βγαίνεις

γιατί

φοβάσαι τους ανθρώπους

που πάντα σε πληγώνουν

και

πληγώνεις

η απουσία-ο πόθος-η παρουσία- εκπληρώνεις-το ανεξήγητο

βράδυ νύχτα πίσσα

μόνο τότε γίνεται η ευχή συμπόνοια

τότε που οι αναμνήσεις μιας κάποιας ευτυχίας πονούν λίγο

ελάχιστα

αμυδρά

και το δάκρυ είναι γραφικό

τότε μόνο

έκο μπήτς

όσο και αν χασκογελάς κάποιος πληγώνεται γιατί βλέπει τη δυστυχία

αυτός θα σου σιγοτραγουδήσει έκο μπητς

το βράδυ νύχτα πίσσα

κρατάς την αναπνοή σου

μην ακουστείς

γιατί ο θόρυβος στεγνώνει

έκο μπητς

φαντάζει κοντά

το ζήσαμε και αυτό, λες,

μα κάθε φορά

το άδειο σε κόβει

[ψάχνουμε αθρώπους να μας θυμίσουν μιαν κάποια ευτυχία]

Το Κορίτσι του Λεωφορείου

Μια νύχτα χειμωνιάτικη και βροχερή και κρύα
Με το αστικό πηγαίνοντας στο σπίτι μου γραμμή
Σε είδα που κοιμόσουνα πίσω στην γαλαρία
Κοιμόσουνα και έβηχες σʼ όλη τη διαδρομή

Τα δάκτυλά σου τα λεπτά, κατάλευκα σαν χιόνι
Με το μαλλί ατημέλητο κι ανταύγεια καστανή
Τρέμεις λες και ολόκληρο το σώμα σου παγώνει
Κουρνιάζεις και ζεσταίνεσαι από τη μηχανή

Καθόμουνα και κοίταζα το εύθραυστο κορμί σου
Που έμοιαζε με ζωγραφιά επάνω σε γυαλί
Και μόνος μου ψιθύριζα: «Μες στην γωνιά κοιμήσου
Κοιμήσου και να ονειρευτείς τι θέλεις πιο πολύ»

Ξύπνησες και με κοίταξες βουβά κι απορρημένα
Σαν να ʽμοιαζε το βλέμμα σου να χάνεται αλλού
Πόσα ζαφείρια βρίσκονται στα μάτια σου κρυμμένα
Και λάμπουν σαν χρυσόσκονη στο κύμα του γιαλού;

Ώρα πολλή σε κοίταζα και έχασα την στάση
Κατέβηκα τρεκλίζοντας τρεις στάσεις παρακεί
Μούσκεμα ως το κόκκαλο στο σπίτι είχα φτάσει
Ήταν μια νύχτα βροχερή, κρύα κι ιδανική

Η γέννα

Κι αν κάποτε σʼ αυτή τη γωνιά βρήκα καταφύγιο

σε μια ασήμαντη στοά γεννάω το παιδί μου.

Όλο κάρβουνο η σάρκα του

μολύβι και χαρτί

και πανέμορφο μου φαίνεται

σαν ξεκόλλησε απʼ την ψυχή μου.

Το άτιτλο

Όλα τα μέρη τα δικά μας τʼ άδειασες.
Εκείνο το δωμάτιο με τα θολά τα τζάμια
ξεπλύθηκε απʼ τις δαχτυλιές μου.
Και στο φοιτητικό σου σπίτι είναι κλειστά τα παραθυρόφυλλα.
Αφού δεν μένεις πια εκεί
αφού δεν φτάνει το μαζί.
Η ξεχαρβαλωμένη σου πολυθρόνα στα σκουπίδια.
Τακ τακ, όπως κουνιέται
ακούω την καρδιά της να τρίζει.
Δεν είναι ότι της λείπεις,
μοναχά λυπάται κι αυτή σαν κι εμένα.
Γιατί δε θα παίρνει πια νέα σου,
σʼ όποιο σπίτι κι αν τη βάλω.
Γιατί οι έρωτες δεν γίνονται φιλίες
και τα σπίτια τα πουλάνε
και οι άνθρωποι ξεχνούν
μα εγώ θέλω πάντα να θυμάμαι.
Τα υπόλοιπα;
Πού είναι;
Τα έδωσες;
Καθώς τεντώνομαι η ανάσα μου βαραίνει.
Να ξερες πόσο πολύ κουράστηκα εδώ!
Ποτέ δεν βλέπω μέσα!
Μόνο στις σχισμές, στα παντζούρια
η λάμψη που θα ʽπρεπε να με τρομάζει.
Ξεχασιάρη!
Η παράσταση τελείωσε
αλλά όπως πάντα άφησες ανοιχτά τα φώτα..
Κι ενώ πίστευα πως θα τρέξω στο λεπτό
περιέργως, ξαφνικά άλλαξα ρότα.

Ιππόδρομοι

Για μέρες τυραννάς το γέννημα σου
μες στους συνοικισμούς της Ρώμης,
ανάμεσα σε λατίνους εραστές
ξεπληρώνεις στοιχήματα του λερωμένου σου χιτώνα
και ξεφεύγεις με δάφνινα στεφάνια νίκης.
Πάντα καθισμένη στους Ιπποδρόμους,
παρατηρείς τα τέσσερα άρματα (ένα για κάθε εποχή θα σκεφτόμουν εγώ)
να τρέχουν γύρω από τους λόφους
επτά φορές, ξάχνοντας τα κλειδία
για τις πόρτες των σοφών.
Το “κοσμογονικό αυγό” μας σπάσαμε,
και γδύθηκε η Roma-Amor.
Ευθύς, με νίκησε για πάντα
ο Πόπλιος.

Ψυχοαποικία

Άνοιξη του ΄12 στο Λακκί.
Ο ιταλικός Δράκος να στοχεύει στην αποτίμηση του χρυσόμαλλου δέρατος.

1940, ξεκινά η παραμονή
στο καταραμένο πλοίο Αργώ.
Στην πλώρη τα κανόνια να ταράζουν
με οσμές όλα τα σαλεμένα βήματα.
Το σώμα δεν χτυπά, το μυαλό σωπαίνει.
Τι να σκέφτεται άραγε;
Αγγέλους ή φωτίες να πετάγονται από τους καθρέφτες της παράνοιας.
Στο μέσο το περίπτερο 16 των γυμνών
να προσπαθεί να ταυτοποιηθεί μόνο από τα περιβραχιόνια
που σώζουν από την αφάνεια του ύδατος.
Ο άγνωστος 5 καρφώνει στο πόδι του 15
μια σιδερένια αλυσίδα.
Στην πρύμνη πάντα φυλάσσεται η αποθήκη ψυχών.
Η ακινησία εκεί έχει μητρία την κίνηση 3 ρημάτων.
Ησυχάζω, Νανουρίζω, Κοιμίζω.
Κι ο καπετάνιος να οδηγεί χωρίς φρένα
τις κραυγές της τρικυμίας.
Πάλι νικήθηκαν τα συστατικά του έλλογου.
Παντού κόλαση, ανίατη
η δροσία του τότε παραδείσου.