ΔΕΥΤΕΡΑ ΒΡΑΔΥ
(25-02-2008)

Την λάμψη του ήλιου καθρεφτίζεις στο βλέμμα σου,
την μέρα σαν παιδί που τον προσμένει για να τρέξει στους δρόμους
την νύχτα αντλώντας τον αντικατοπτρισμό του φεγγαριού
κι΄όταν ασέληνο είναι το στερέωμα, σαν ορφανό,
φωτίζεις απ΄τους πόθους σου καθάριο λευκό

Ανάσταση ζητάς μα κι΄ανάσταση είσαι
σαν και χθες σε θυμάμαι μέρα Μαγιού
λουσμένη στις ακτίνες, Πλατεία Αριστοτέλους, Ιανός
με το μαύρο των μαλλιών σου αντίθεση και χάρη
με την σκέψη σου στεφάνι μα και πρόσκληση μαζί

Σήμερα το βράδυ της Δευτέρας σου γράφω
με τα ίδια τα χέρια που δειλά σε ζυγώνουν
τυλιγμένα τα δάχτυλα αγγίζουν τις ψυχές
χαρίζοντας την γαλήνη, μα και μεταδίδοντας την αμηχανία
αίνιγμα ακόμα ο κόσμος σου που ζητώ να ανακαλύψω

www.buddycom.com/dinos/3d03/pterodactyls.jpg

Ίμερος

Οι μέρες, που κράτησαν τον άνεμο,
διαβήκαν.
Μέρες που ‘ χαν για μάτια
κοχύλια άσπρα,
όμοιες πουλιά,
που χάθηκαν σε μακρινό ουρανό.
Μέρες απ’ τον αφρό της λησμονιάς φτιαγμένες,
της ηδονής και της χίμαιρας.
Τον έρωτα τον γεύτηκα
μέσα σ’ όστρακο πράσινο
στο χρώμα της θάλασσας,
κάθε που σκάλιζα οράματα
στα πέλαγα που με ζώναν.
Γούβες έκαν’ η μοναξιά
μες στην ψυχή μου
και μέσα χάντρα, το μάτι της θύελλας.
Κι ύστερα ήρθες,
μαζί με τη νύχτα.
Μπαλάντες του χαμού
με πήγαν σε κόσμους άγνωστους.
Μπαλάντες του αλαργινού
μου όρισαν το δρόμο.

Ω Μεγάλο Πνεύμα, που τη φωνή Σου ακούω στους ανέμους
και που η πνοή Σου δίνει στους πάντες ζωή,
εισάκουσέ με.
Σε Σένα έρχομαι ως ένα απʼ τα πολλά παιδιά Σου·
είμαι αδύναμος… είμαι μικρός… Χρειάζομαι τη δύναμη
και τη σοφία Σου.
Άσε με να βαδίσω στην ομορφιά και κάνε τα μάτια μου
πάντα να βλέπουν τʼ άλικα και τα μαβιά ηλιοβασιλέματα.
Κάνε τα χέρια μου να σέβονται όσα έπλασες
και κάνε μου οξεία την ακοή, ώστε νʼ ακούω τη φωνή Σου.
Κάνε με σοφό, ώστε να εννοώ αυτά που
στον λαό μου δίδαξες
και τα μαθήματα που έκρυψες σε κάθε φύλλο και σε κάθε πέτρα.
Ζητώ σοφία και δύναμη,
όχι για νά ʽμαι ανώτερος των αδελφών μου, αλλά για να μπορώ
να πολεμώ τον πιο μεγάλο μου εχθρό, τον ίδιο εμένα.
Δώσε να είμαι πάντα έτοιμος να παρουσιαστώ ενώπιόν Σου
με χέρια καθαρά και μάτι ευθύ,
ώστε η ζωή σαν σβήνεται και ξεθωριάζει ηλιοβασίλεμα ίδια,
το πνεύμα μου νά ʽρθει σε Σένα
χωρίς ντροπή.

© Mεταγραφή: Θεοδόσης Βολκώφ

ΠΡΟΣ ΤΗΝ ΠΟΙΗΣΗ

Ο γλύπτης εκτελεί σκοπιές στο μάρμαρο
περιμένοντας να σκάσει
η οβίδα μιας μορφής στο κεφάλι του
να του δείξει του αγάλματος τα σύνορα.
Ο πόλεμος αρχίζει.

Ο γλύπτης εισχωρεί στο μάρμαρο
σκόνη γίνεται το ρούχο της μορφής
χιόνι πέφτει στο έδαφος
φροντίζοντας για κρυοπαγήματα.
Μα τα σύνεργα δε λυγίζουν
όταν έχεις βλέψεις
όταν στο έργο σου θέλεις να φωλιάσει κάτι
απʼ το αεροπλάνο που σε βομβάρδισε.

Σήμερα γιορτάζουμε τη γυναίκα με ένα κείμενο από το εξαιρετικό:  http://kofosi.blogspot.com/

Έχετε σκεφτεί αλήθεια πόσο άσκοπο είναι να φωνάζει κανείς σε έναν κουφό;
Θεωρητικά φαντάζομαι όλοι το καταλαβαίνουν, στην πράξη όμως οι περισσότεροι έχουν ξεστομίσει τη φράση: “Κουφός είσαι ρε; Σου φωνάζω, δεν ακούς; “ και μάλιστα με ένταση και νεύρα, πεπεισμένοι όντες πως ο συνομιλητής τους δεν μπορεί να είναι όντως κουφός…Μπορεί;

Φαίνεται πως τα 50.000 άτομα που είμαστε (κατά προσέγγιση) σήμερα οι κωφοί στην Ελλάδα οφείλουμε να μην μετακινούμαστε, να μην πηγαίνουμε σε μαγαζιά, σε τράπεζες, σε κέντρα, σε ξενοδοχεία, στο μετρό, στα λεωφορεία…Κι αν τελοσπάντων το κάνουμε αυτό, οφείλουμε να φέρουμε κάποιο σήμα, ένα μπλουζάκι ίσως που να λέει: “Προσοχή, κουφός” για να μην μας κορνάρουν τα αυτοκίνητα στο δρόμο, για να μην μας λένε “κάνε στην άκρη να περάσω” άγνωστοι άνθρωποι πίσω από την πλάτη μας στις σκάλες του μετρό και στα μαγαζιά.

Πρόκειται για τους ίδιους αγνώστους που παθαίνουν πάντα έκπληξη και αυτό που εγώ αποκαλώ: “πολιτισμικό σοκ” όταν τύχει η απάντηση στην ερώτηση: “Κουφός είσαι, ρε;” να είναι θετική.

Οι κοινωνιολόγοι λένε πως η κώφωση είναι η μόνη αναπηρία που αντί να δημιουργεί στους άλλους αισθήματα συμπόνοιας αλλά και οίκτου ακόμη, προκαλεί αντιθέτως αισθήματα αγανάκτησης. Αυτό νομίζω ότι γίνεται για δυο λόγους: