Στη μνήμη του ποιητή και αξέχαστου φίλου μας Γιώργου Δρανδάκη

Εισαγωγή

γιατί πρέπει να ξέρεις, Φάιδρε, πως εμείς
οι ποιητές δεν μπορούμε
να ακολουθήσουμε το δρόμο
της ομορφιάς χωρίς τον Έρωτα
σύντροφο και οδηγό μας

Τόμας Μαν

Όλοι μεμψιμοιρούν για την παρακμή και την πτώση της ποίησης. Το λιγοστό κοινό της, τους μερικούς μυημένους της, τη μη προβολή και έκδοση της όσο τακτικά θα έπρεπε.. Πόσο θα έπρεπε δηλαδή; Προσπάθειες σαν κι αυτή δείχνουν το ακριβώς αντίθετο : ανθρώπους με όρεξη να προάγουν ένα λογοτεχνικό θεσμό και να τον εμβαθύνουν όλο και πιο πολύ στα έγκατα της κοινωνίας μας, στις ψυχές των αναγνωστών του.
Εδώ, θα αντιπαραβάλλουμε τις λέξεις του σπουδαίου Τόμας Μαν, από το «Θάνατο στη Βενετία», λέξεις που μιλούν για ποιητές και έρωτα, για ζωή και απόλαυση της ζωής. Και αυτά ακριβώς, δείχνουν τα ποιήματα νέων ανθρώπων, έτσι όπως τα παρουσίασαν σε εκδηλώσεις που έλαβαν χώρα στο Ash In Art, από τον Δεκέμβριο του 2006 έως τον Απρίλιο του 2007. Και όταν λέμε «νέοι ποιητές», δεν εννοούμε ηλικιακά, αλλά επικεντρωνόμαστε στη φρεσκάδα της γραφής, στην ποιότητα του στίχου, στο στόχο του ποιήματός τους.

www.genestho.ca/genestho/images/2007031509364

Eπιθυμίες

Θέλω να χαθώ πάλι μέσα σε εκείνη την ομίχλη
με τους δαιδαλώδεις διαδρόμους και τις υπόγειες στοές,
να παρασυρθώ από τους χειμάρρους
αγαπημένων μου προσώπων και αντικειμένων,
να νιώσω και πάλι τον εμπαιγμό
και την περιπαικτική διάθεση των γαλήνιων φίλων μου
καθώς θα επιχειρώ το άλμα μου
στα αναβράζοντα νερά των πόθων μου.

Θέλω να χαράξω αυλάκια σε σώματα
που θα με οδηγήσουν στο Δέλτα της καρδιάς τους,
να μαζέψω τα απόνερα των χαμένων στόχων μου
και να τα ενώσω με τους καταρράχτες που γεννά η δίψα μου,
να ξεφύγω από τα παμφάγα μάτια του θανάτου
και να αλλοιώσει τα χαρακτηριστικά μου το σαράκι του Έρωτα
καθώς θα παίρνω τη θέση ενός εκθέματος σʼ ένα μουσείο
θαυμάζοντας από την αρχή το δημιούργημα Του.

Δεν ντρέπομαι
Αφιερωμένο στις τηλεφωνικές συνομιλίες μου με τον Τάκη, τον Τάσο, τον Νίκο, τον Φώτη, σε μια με τον Κύριο Κόμη Κομμάτια, τους τρεις Γιάννηδες, την Λια, τον Απόστολο, τον Σώτηρη, τους δύο Γιώργηδες, και σε όλους τους ανθρώπους που νταραβερίστηκα στο τηλέφωνο. Κύριος Νικόλαος Λέκκας.

Από την ποιητική συλλογή του Κώστα Ταχτσή «Καφέ το Βυζάντιο» και άλλα ποιήματα εκδόσεις ΕΡΜΗΣ 1986
Μια μέρα θα με πουν φακίρη
Μεσʼ απʼ το στήθος μου έβγαλα κόκκινα περιστέρια
Μεσʼ απʼ τα μάτια μου καπνό
Πέρασα ξίφη στα όνειρά μου
Διέπραξα κλοπές διʼ υποβολής
Από αγάπη, σας ταʼ ορκίζομαι, από τύψεις ίσως
Μια μέρα θα με πουν ομοφυλόφιλο
Εκείνον ευγενή και ομοφυλόφιλο
Εμένα πονηρό απλώς
Θα με που οχιά: ένα κοινό προδότη!
Εμπρηστή!
Οι τίμιοι συμπολίτες μου
Θαʼ ρθουν και θα κοπρίσουνε στον τάφο μου (εικονικόν)
Μα τα παιδιά τους – α οι έφηβοι!
Αυτοί θα μʼ αναστήσουνε, και θα με πουν ποιητή
ΔΕΝ ΝΤΡΕΠΟΜΑΙ

κάτω από τα βουνά στην στέπα των συννέφων

ήταν ο Αρμάντο

απέναντι εκεί που το σκοτάδι κλαίει ήταν ο εχθρός

του Αρμάντο

μέσα στην ομίχλη μιλούσε ο Αρμάντο

για το τραγούδι των δέντρων κάτω από το γέλιο του ήλιου

την χώρα του

για το χαμόγελο που στο ηλιοβασίλεμα γράφει ποιήματα στον Πόνο

για την γυναίκα του

για την ομίχλη του Πρώτου Πόνου που ρουφάει την ψυχή του αστεριού μας

για τον Πόλεμο

για το μαύρο σύννεφο του θανάτου που τρέχει στα λιβάδια τους

για τον εχθρό

μα τέλος μίλησε για τον ουρανό

κοιτάξτε ψηλά είπε

εκεί είναι η μοίρα μας

η πέτρα του ονείρου μας

σάρκα της ψυχής που αρμενίζει πάντα στον ουρανό

εκεί είναι το καράβι μας είπε

το καράβι που βυθίζεται στον Πόνο

εκεί είναι η πολιτεία μας,η πολιτεία της ομίχλης και της μοίρας

μα κανένας δεν κατάλαβε τίποτα

τότε άρχισε να κλαίει κοιτώντας ψηλά

και κατάλαβαν όλοι και αρχίσαν να κλαίνε και αυτοί

σκοτείνιασε

ο ουρανός του Αρμάντο έγινε ουρανός του εχθρού

μην μου τον παίρνετε καθάρματα!είπε

σε ποιον όμως στον εχθρό η στην ψυχή του;

όλοι πέθαναν..

στον τάφο του Αρμάντο θα κλάψω

στον τάφο αυτού που κλαίει όταν κοιτάει ψηλά…

Διαβάστε περισσότερα

***
Είναι
που έχω φυλάξει λίγα φύλλα για φέτος την άνοιξη
κάτω από το μακρύ ποτάμι
κατά μήκος της σπονδυλικής μου στήλης κυλάει φωτιά
αρθρώνοντας εξαρθρώνοντας
σπόνδυλους εφαπτόμενʼ αγγεία οστά
σφαδάζοντας
κάθε μέρα που χάνομαι
ολοένα πιο σκοτεινά
στο βάθος που στενεύοντας κουκίδα στην κόρη
μαύρο το φως