ΑΚΟΥΣΤΕ τον ποιητή εδώ

ΚΑΤΑΒΥΘΙΣΗ

Ποια τρυφερότητα;
Εδώ τα μάτια
με τα δάχτυλα αφαιρώ
τα ποιήματα στις κόγχες
σαν κέρματα στα αφήνω
να αστράφτουνε μεταλλικά
στο χώμα να βαθαίνουν
ψήγματα χρυσής σποράς να μαρτυρούν
μια καταβύθιση
να μας περνούν πιο κάτω
ενώ ψηλά βουλιάζουν οι επόμενοι
έρχεσαι και συ
σε περιμένω

Λόγια σιωπής

Θάλασσα μέσα μου η σιωπή
βαθειά, λερή και μαύρη
κυλά απ’του νου μου την οπή
σα λάβα χύνεται καυτή
και τη καρδιά ανάβει.

Οι λέξεις μαραζώσανε
στη λησμονιά του λόγου,
δεν άντεξαν κι ενδώσανε
και στο γιατί ριζώσανε
του μάταιου τούτου ρόλου.

Λόγια σιωπής μα αντηχούν
στου νου μου τα θεμέλια,
κλαίνε κι αδιάκοπα θρηνούν
ανθρώπους-κούκλες σαν θα δουν
να ʼχουν κλωστές στα χέρια.

Παραδομένος, στʼ αύριο
το χέρι πάντα έτεινα,
μα μίσησα τον άγιο
ψάχνω να βρω απάγκιο
στο ξακουστό επέκεινα.

Δύο ηχητικά ποιήματα: εδώ

ΩΣ ΟΜΗΡΟΣ

Όμηρος,
άσαρκης
αγάπης
σαρκοβόρας,
γδέρνω τους βραχίονές μου,
στα συρματοπλέγματα
των ονείρων Σου,
μητέρα.

Το αίμα μου στις γλάστρες,
του μπαλκονιού Σου,
στάζει .

Ποτέ δεν ήσαν τα κρίνα
πιο κόκκινα.
Ποτέ πιο αθώα.

ΕΡΩΤΙΚΟ

Σε πάμφωτη αιμορραγία,
ξημερώθηκα.
Ή σκέψη σου,
κατέτρωγε τη μέσα μου
καμπύλη.

Ο έρπητας, στʼ απανώχειλο,
μαρτυρούσε
πώς πέρασες στην νύχτα μου,
σαν πυρετός .

Το σώμα μου, όλο ,
μια παρενέργεια
ερωτηματικού.

Αφέθηκα,
στα νερά του πρωινού λουτρού,
κι είπα:
«Δεν αναρωτιέται , ο Πρωτέας, τι είδους είνʼ η θάλασσα.
Μα μήτε κι εκείνη …»

ΚΑΘΕΤΗΡΕΣ

Καθετήρες διαβάζει κανείς
στο πρόσωπο κάποιων νοσοκόμων.
Καθετήρες τυλιγμένους γύρω από λαιμούς
ημιθανών ασθενών
και μαξιλάρια με πίεση
πάνω στα πρόσωπά τους.
Τέτοιο αβάσταχτο μίσος
δεν έζησε ποτέ σκουπιδιάρης
για τα σκουπίδια που μαζεύει.

Προσδιορίσμοι

Μερικές φορές χρειάζεται να βρεις κάτι ν΄αντέχει
Ένα σταθερό άρωμα
Ένα σταθερό ζευγάρι ποδιών
Ένα παντελόνι να μην σου πέφτει
Μια συνταγή , σχεδόν ίδια,
Να την κάνεις κάθε τόσο
Ένα σταθερό χτύπο στο τηλέφωνο
Ένα χρώμα να σου αρέσει σε διάρκεια
Μια φράση να τη λες και να ναι δική σου
Μια σταθερή ράτσα τσιγάρων,
Κάθε που το κόβεις
Μια ίδια μάρκα ανθρώπων
Να σου λένε τι γίνεται
Ένα παραμύθι να ναι το αγαπημένο σου
Μια αλήθεια να την επαναλαμβάνεις
Να νιώθεις ασφάλεια
Έναν τρόπο να γράφεις και να σβήνεις
σχεδόν οικείο
Κάπως να προσδιορίζεσαι
Γιατί τόσο που κυλιέσαι
Και αλλάζεις
Και τρέχεις
Και δεν ξέρεις να οδηγείς,
Πώς θα μπορείς να βλέπεις
Το ίδιο δέρμα,
Στον ίδιο καθρέφτη
Και να λες:
Εγώ!
Και πάλι.