ΚΑΘΕΤΗΡΕΣ
Καθετήρες διαβάζει κανείς
στο πρόσωπο κάποιων νοσοκόμων.
Καθετήρες τυλιγμένους γύρω από λαιμούς
ημιθανών ασθενών
και μαξιλάρια με πίεση
πάνω στα πρόσωπά τους.
Τέτοιο αβάσταχτο μίσος
δεν έζησε ποτέ σκουπιδιάρης
για τα σκουπίδια που μαζεύει.
ΛΟΥΪΖΑ ΜΑΡΙΑ ΑΝΔΡΟΜΑΧΗ
Απʼ το πρωί καταχωρώ αντιβιογράμματα
στο αρχείο των αντιβιογραμμάτων
κι όλο το μάτι μου πέφτει
πάνω σε γυναικεία ονόματα.
Λουΐζα, Μαρία, Ανδρομάχη
ετών 67, ετών 72, ετών 89
δε σας καταχωρώ μηχανικά.
Σας συλλογίζομαι έφηβες
μέσα σε σφύζοντες κήπους
αξεχώριστες απʼ τα αρώματα
των λουλουδιών.
Ήσασταν όμορφες
γίνατε μάνες
περπατήσατε την αποθέωση
του κάλλους και της περηφάνιας
όπως κάθε γυναίκα.
Λουΐζα, Μαρία, Ανδρομάχη
τρέμουν τα δάχτυλά μου
γλιστρούν μέσα σε δάκρυα
πληκτρολογώ ασυναρτησίες.
Φάρμακο ικανό
δεν έχω να σας δώσω
τρόπο να σβήσω αυτά τα δεδομένα
δεν μπορώ να βρω.
Απʼ το πρωί καταχωρώ αντιβιογράμματα
στο αρχείο των αντιβιογραμμάτων
κι είμαι απαρηγόρητος
έτσι άφθαρτα που φέγγουν τα ονόματα
στη λίστα που μας περιέχει όλους.
ΑΝΘΥΠΟΣΜΗΝΑΓΟΣ ΛΟΥΚΑΣ
«Έχεις ερωτευτεί ποτέ σου;»
ρώτησα
«θα πρέπει να είσαι
πολύ ρομαντική ψυχή»
μου απάντησε
ο ανθυποσμηναγός Λουκάς
μʼ ένα μειδίαμα συμπάθειας
σα να ρωτήθηκε πρώτη φορά
μπαμπάς
τι είναι αεροπλάνο
απʼ το παιδί του.
Κύριε Μουζάκη
Με έφερες μισό αιώνα πίσω .
Πρωινή επίσκεψη στο 411 Σ.Ν Τρίπολης !
Η τελευταία στροφή από τους “ΚΑΘΕΤΗΡΕΣ”
με συγκλόνισε .
Πάντα ξιφουλκίες (ποιητικές)
Τρία ποιήμτα του κόσμου τούτου !!! Εξαιρετικά !!!
Ευχάριστη έκπληξη απ’ τον κ.Μουζάκη. Παρατάει κατά μέρος τις άμυνες και τους εντυπωσιασμούς κι αφήνεται σ’ ένα ανόθευτο συναίσθημα που μας παρασέρνει. Ξεφεύγει όμως απ’ το τετριμμένο, το “κλειστό” υποκειμενικό. Με μια λεπτή ισορροπία το συναίσθημά του μας απελευθερώνει απ’ τις διαστρεβλώσεις της εξωτερικής εμπειρίας, φανερώνοντας αβίαστα μιαν αλήθεια που γίνεται και δικιά μας. Στο δε δεύτερο ποίημα απογειώνεται. Στην εποχή του Διαδυκτύου, των πληκτρολογημένων συναισθημάτων και των γραφειοκρατικών απρόσωπων λιστών αποκαλύπτει τη ζωή σε όλο της το μεγαλείο με όλο το απόθεμα της ανθρωπιάς του. Εξαιρετικό!
Υποθέτω (από τον τίτλο: 251 ΓΝΑ) ότι είναι ποιήματα θητείας. Αν όντως αυτό ισχύει, και δεν πρόκεται για δική μου παρανάγνωση, το μόνο που μπορώ να επισημάνω, χωρίς να διαφωνώ υποχρεωτικά με όσους προηγήθηκαν, είναι πως από τα ποιήματα αυτά απουσιάζει η θητεία. Αν είχαν τον τίτλο “Ευαγγελισμός” ή “Ερρίκος Ντυνάν”, τι θα άλλαζε ή τι δεν θα μπορούσε να αλλάξει; Ακόμη και ο κυνισμός του ανθυποσμηναγού, δεν είναι κυνισμός στρατιωτικού, αλλά κυνισμός γιατρού. Έτσι έχουμε τρία ποιήματα από το στρατό, κι ούτε ένα τρελόχαρτο…
Φίλε Δημήτρη τα ποιήματα μαρέσανε πάρα πολύ , κάνει μπαμ ότι καταθέτεις αλήθεια…με ωραίο τρόπο με βάθος και ότι το έχεις, χωρίς φανφάρες , μιμητισμούς και δηθενιές μπράβο σου χάρηκα
Κύριε Πετράκο, χαίρομαι πραγματικά, γιατί η αισθητική σας απέφυγε το χάλασμα και βρήκε το δρόμο της προς την κατεύθυνση της αλήθειας.Θέλω να πιστεύω ότι κάπως συνέβαλα κι εγώ…Εσείς κι αν κάνετε μπαμ σήμερα!
@Πετράκος
Το να καταθέτει κάποιος αλήθεια –με ωραίο τρόπο ή άσχημο– δε σημαίνει ότι παράγει κάτι καλό.
Γενικά μιλάω.
Κυρία Τζένη μιλάω για την αλήθεια της καρδιάς που βγαίνει ανόθευτη απο οτιδήποτε άλλο πάνω στο χαρτί ,μέσα απο μια ταλαντούχα τεχνική και άψογο χειρισμό της αλφαβήτας …αυτό εννοώ.Αυτό όταν το συναντά ένας αναγνώστης απαιτητικός χωρίς προκαταλήψεις , κομματισμούς , ιδεολογισμούς κλπ κλπ ,τον κερδίζει.Έτσι ένιωσα εγώ με αυτά τα ποιήματα και με άλλα που διαβάζω.
Κύριε P.P φροντίζω να βρίσκεται σε υγιή επίπεδα η αισθητική μου και να διατηρώ εκείνη την αλάνθαστη αίσθηση του βάθους ενός καλλιτεχνήματος , να μην αφήνω εμμονές να κυριαρχήσουν στην αντιληπτικότητα μου…ώστε σημαντικά δημιουργήματα να με αποσβολώσουν με την καλή έννοια δίχως να έχω τίποτα να τους προσάψω. Αυτά ! χεχεχ 🙂
Θεωρώ τα ποιήματα αυτά σπουδαίας ματιάς και ώριμης αισθητικής, σύγχρονης. Ειδικά το “Λουίζα Μαρία Ανδρομάχη”, προκαλεί ανείπωτη συγκίνηση. Και ο τίτλος σπουδαίος: εσώτατα δώματα με σώματα θνητά.