Δύο ηχητικά ποιήματα: εδώ
ΩΣ ΟΜΗΡΟΣ
Όμηρος,
άσαρκης
αγάπης
σαρκοβόρας,
γδέρνω τους βραχίονές μου,
στα συρματοπλέγματα
των ονείρων Σου,
μητέρα.
Το αίμα μου στις γλάστρες,
του μπαλκονιού Σου,
στάζει .
Ποτέ δεν ήσαν τα κρίνα
πιο κόκκινα.
Ποτέ πιο αθώα.
ΕΡΩΤΙΚΟ
Σε πάμφωτη αιμορραγία,
ξημερώθηκα.
Ή σκέψη σου,
κατέτρωγε τη μέσα μου
καμπύλη.
Ο έρπητας, στʼ απανώχειλο,
μαρτυρούσε
πώς πέρασες στην νύχτα μου,
σαν πυρετός .
Το σώμα μου, όλο ,
μια παρενέργεια
ερωτηματικού.
Αφέθηκα,
στα νερά του πρωινού λουτρού,
κι είπα:
«Δεν αναρωτιέται , ο Πρωτέας, τι είδους είνʼ η θάλασσα.
Μα μήτε κι εκείνη …»
MΠΟΤΙΛΙΑΡΙΣΜΑ
Ξύπνησα νύχτα.
Αντί του ραντεβού,
σʼ ονειρευόμουν απʼ το απόγευμα :
υπαίθριο τραπεζάκι, καφές διαρκείας .
Ένα μπουλούκι αυτοκίνητα ,
περνούσαν δίπλα μας σημειωτόν,
αφήνοντας κάτι από αμόλυβδη
στα χείλη της κούπας σου ,
πριν μποτιλιάρουν.
«Μα που πάνε όλοι αυτοί;», συλλογίστηκα
-και ξύπνησα ξαφνιασμένη-
«Γιατί φεύγουν, γυμνοί, μες στα παλτά τους,
και πού πηγαίνουν;
-έτσι μονάχοι στην Αγάπη -;»
Εκείνη πάλι , -η αγάπη θέλω να πω-,
Κρεμόταν λίγο πιο μπροστά και πιο δεξιά ,
πάνω απʼ το κεφάλι τους,
(στο βραχίονα του καθρέφτη,
με το σταυρουδάκι και την χάντρα
για το ξεμάτιασμα),
σαν μαχαιριά, ανεπίδοτη, στιλπνή,
προσμένοντας την ώρα :
Να χαράξει ,
στʼ ακόσμητο στήθος τους.
Η2Ο & Νa
Στο μαξιλάρι,
εκεί που λείπεις,
έβαλα χαρτί λευκό .
Να το γεμίζω λέξεις
άρχισα.
Άλλα φιλιά, να επινοώ,
καινούργια.
Η γλώσσα,
μελάνι στο δέρμα ,
σε καταγράφει –ποίημα.
Στην κοιμισμένη πλάτη σου,
σχηματίζω, υγρό, τον
χημικό τύπο της επιθυμίας.
AΝΑΜΕΣΑ ΣΤΟ ΣΩΜΑ
Ανάμεσα στο σώμα μου
και μένα
Υπάρχει ένας τοίχος.
Ένα βουνό,
ένας τοίχος,
ένας στίχος.
Υπάρχει.
Ανάμεσα στο σώμα μου
και μένα.
Ανάμεσα στο σώμα μου
και μένα
Υπάρχει μια Αγάπη,
μια πέτρα
ένας λίθος
μια λήθη
Υπάρχει,
Ανάμεσα στην Αγάπη
και το σώμα.
Ανάμεσα στην Αγάπη
και σε μένα
Υπάρχει μια λύπη,
ένα μελάνι
ένα χαρτί
που λείπει
Υπάρχει.
Ανάμεσα στην αγάπη
και τη λύπη,
ένας λειψός Θάνατος
κομμένος στα δυο.
ΝΥΧΤΕΡΙΝΟ
Δρόσισε
ξανά στους πολικούς.
Στα μάγουλά μου
καθρεφτίζονται τʼ αστέρια.
Ψηλά η άρκτος, η μικρή,
κλείνει το μάτι
στο φεγγάρι κι εκείνο ,
ξεκαρδίζεται.
Δως μου, καρδιά μου ,
ένα κομμάτι
φρέσκο γέλιο σου, ξανά,
κι ας πούμε , Αντίο .
ΑΠΟ ΤΑ ΠΟΛΥ ΩΡΑΙΑ ΠΟΙΗΜΑΤΑ ΠΟΥ ΕΧΩ ΔΙΑΒΑΣΕΙ. ΤΟ ΑΜΦΙΣΗΜΟ ΚΑΙ ΔΙΣΥΠΟΣΤΑΤΟ: Ο ΕΑΥΤΟΣ ΠΟΥ ΕΙΝΑΙ ΑΥΤΟΣ ΚΑΙ ΔΕΝ ΥΠΑΡΧΕΙ, Η ΠΡΑΓΜΑΤΙΚΟΤΗΤΑ ΠΟΥ ΕΙΜΑΣΤΕ ΕΜΕΙΣ Ή ΤΑ ΟΝΕΙΡΑ ΜΑΣ, Ο ΚΟΣΜΟΣ ΠΟΥ ΕΙΝΑΙ ΑΥΤΟΣ Ή ΑΛΛΟΣ, Η ΑΓΑΠΗ ΤΡΑΥΜΑ ΒΑΡΥ, Ο ΕΡΩΤΑΣ ΠΟΥ ΕΙΝΑΙ ΜΑΧΑΙΡΙΑ ΒΑΘΕΙΑ. Η ΠΟΙΗΣΗ ΣΕ ΟΛΑ ΤΑ ΜΗΚΗ ΚΑΙ ΤΑ ΠΑΘΗ ΤΗΣ ΜΕ ΤΗ ΦΕΓΓΑΡΟΣΚΟΝΗ ΤΗΣ ΛΥΠΗΣ ΚΑΙ ΤΗΣ ΑΓΑΠΗΣ. ΜΙΑ ΠΕΝΑ ΤΡΕΜΑΜΕΝΗ ΠΟΥ ΑΦΗΝΕΙ ΙΧΝΗ ΑΛΗΘΙΝΗΣ ΖΩΗΣ, ΜΕ ΑΙΜΑ ΑΛΗΘΙΝΟ. ΝΑΙ! ΕΤΣΙ! ΟΧΙ ΑΛΛΟ ΣΕΛΟΦΑΝ.
Ποιήματα δουλεμένα που λάμπουν λευκά κρύβοντας την τεχνουργική δεινότητα και προφανώς την αφοσίωση του τεχνουργού τους. Ιδιαίτερη, με άλλα λόγια, η ποίηση της κ. Δανελάτου, ιδιότυπη, συνεπής και πυκνή. Ο βρασμός του άλεκτου της δίνει λεκτά που φαίνεται να μένουν, λεκτά που ορθώνονται σε νέους συνδυασμούς, σφιχτά που διατηρούν όμως και την υγρότητα τους.
Ένας ποιητικός βρασμός τον οποίο πρέπει να παρακολουθήσουμε στην εξέλιξη του.
Πολύ καλή και η ανάγνωση των δύο ηχητικών ποιημάτων.
Το “ΑΝΑΜΕΣΑ ΣΤΟ ΣΩΜΑ”
είναι ένα πολύ όμορφο ποίημα
Πολύ όμορφα τα ποιήματα…… Αυτά που ξεχώρισα είναι το H2O και το ¨Ανάμεσα στο Σώμα¨
Tα ηχητικά ποίηματα είναι βγαλμένα από κείνη τη ευρύχωρη μελαγχολική ματιά του Ρίτσου και του Λειβαδίτη. Γεμάτα ανθρωπιά κι ευαισθησία (εγώ έτσι αγάπησα την ποίηση). Το “Ως όμηρος” έχει έναν ψυχαναλυτικό συμβολισμό που αντιστέκεται κι αυτό με συνεπήρε. Τα δε ερωτικά, υπέροχα και θλιμένα μες το απερινόητο του Έρωτα.
Ευχαριστώ σας για την ανάγνωση, τα λόγια, την επικοινωνία.
Κε Μίχο ιδίως για την εμβρίθεια και την ευγενική γενναιοδωρία των σημαντικών τεχνουργικών σας επισημάνσεων.
Να ειστε καλά.
Κύριε Μίχο με συγκινησατε Δε μου συμβαίνει συχνα με τα σχολια σας. Αλλα στην περίπτωση αυτή ήσασαν συγκινητικός με την αγάπη και την έγνοια που κρύβουνε τα λόγια σας. Ένοιωσα μεγάλη χαρά