ΜΙΚΡΗ ΕΚΔΟΣΗ

Ήταν δύσκολα χρόνια εκείνα
οι εκδότες και τα βιβλιοπωλεία εξαπατούσαν τους ποιητές.
Τα λιγοστά μου φυλλάδια, ετύπωσα αυτοχειρί.

Δεν ασχολούμαι πια.

Αλλά εσείς που σκέφτεστε να τυπώσετε κάτι,
με όποιο τρόπο και αν το κάνετε,
δώστε μεγάλη προσοχή στα υλικά.
Ακόμα και στο πιο μικρό φυλλαδιάκι ποιημάτων,
πρέπει να χρησιμοποιήσετε μελάνι πλουτωνίου,
χαρτί εμπλουτισμένου ουρανίου
και, φυσικά, εξώφυλλο υδρογόνου.
Στη συνέχεια ρυθμίστε προσεκτικά την έκδοσή σας,
οπότε, αν μείνει λίγο αδιάβαστη στον πόνο,
να αντιδρά˙
τινάζοντας την πόλη στον αέρα.

S. P.

Όταν κλείδωσες ποιητικά το σολ
Από το μανίκι σου κρέμασες το γαληνό άδειο
της θάλασσας
Δέσμες υγραερίου ποιοτικού χαμένου φωτός
Για τα μικρά σου αστέρια
Και για όλους τους ήλιους που έπεσαν
Κόκκινα μπλε πράσινα -Αυτοκτονικά
Εσύ ανακάλυψες το ίδιο χρώμα –
Το μάτι σου είναι το μάτι της κουζίνας
Η θεραπεία που έσβησε
Άρωμα
Αρωγός
Πνεύμα
Και εφαλτήριο για το μεγάλο μηδέν
Στην σαγηνευτική λήξη των πραγμάτων
Η μικρότητα της αιωνιότητας και των θεών που χλεύασες-
Πες μου, Σύλβια,
Υπάρχει ο ουρανός από μέλισσες;
Ή στην αυτοκτονική ποίηση με λέξεις πεθαίνουν οι κηφήνες;

«Σπουδή στην Μοναξιά», Χρόνης Μπότσογλου

*

Τα πάντα είναι κλωστές
κρεμασμένες εδώ κι εκεί.
είναι μονάχα κατευθύνσεις
σωστές ή λανθασμένες.
καμμιά πρόνοια δεν εφαρμόζει
παρά σκιές ενδοκυτταρικές
χορεύουν δίχως σταματημό.
αν είσʼ εσύ, αν είμʼ εγώ
ποσώς ενδιαφέρει το σύμπαν.

ΓΚΡΕΜΙΣΜΕΝΟΣ ΧΡΟΝΟΣ

Πολλές φορές αναγκάζομαι να τα γκρεμίζω όλα.
Γκρέμισα το γαλάζιο, τις αποστάσεις, τους φανοστάτες βλέμματα,
γκρέμισα τον τρόπο που με χρειαζόσουν, τα χαμηλοτάβανα αισθήματα,
την απάτητη χλόη, τις γυμνές προθέσεις,
γκρέμισα μανδύες αορατότητας, μελαγχολικά κατοικίδια,
αντένες εντόμων, κτηρίων, κατανόησης.
Γκρεμίστηκα κιόλας.
Από το τόξο ενός φρυδιού, απ ‘ενα αδιάφορο ψέμα,
απο μια μεταχρονολογημένη αλήθεια, απο γόνατα που αγκίστρωσαν τη μέση μου,
απο χέρια που με στόχευσαν, απο αδιάβροχα καλοκαίρια.

Θα φορέσω τα πόδια μου, πάμε να περπατήσουμε

Σπουδή εξπρεσιονιστικού πίνακα

Ι.
Παρατήρα αυτόν τον πίνακα το πρωσικό μπλε που τρέπεται σε γαλάζιο καθώς η σκιερή μορφή κουράζεται ναι πράγματι κουράζεται το βλέπεις άλλωστε έτσι όπως περιστρέφεται προσπαθώντας να κινηθεί αγωνιωδώς ο ζωγράφος θέλει να αποτυπώσει τη στιγμή εκείνη πληγή στον χρόνο θα ʽλεγες σαν σε νεκρή φύση που πιάνεις σφυγμό την ώρα που ο καλλιτέχνης ημιθανής ήρωας κοίτα τον τώρα βάζει την τελευταία πινελιά μαχαίρι καρφωμένο στα σωθικά του

ΙΙ.
Όταν τοποθετήθηκε το σκοροφαγωμένο κάδρο έτσι για να τονίσει τη φθορά του σώματος σκέφτηκε όταν αποθανάτιζε με κείνην τη σκιερή μορφή μια αόριστη ανησυχία με απότομα ριγμένες αλλά περίτεχνα σβησμένες κόκκινες πινελιές που διασχίζουν από μια διαγώνια οπτική το σώμα κατάφερε κι ανέδειξε ένα ψυχόδραμα που παιζόταν τον τελευταίο καιρό στο δικό του θέατρο με νεαρούς ηθοποιούς που μετράνε μετά από κάθε παράσταση τα λιγοστά χειροκροτήματα ξεχασμένων φίλων που δεν περίμενες ποτέ πως θα τους ξανάβλεπες

ΙΙΙ.
Ύστερα από τρεις ώρες εξουθενωτικής μονομαχίας με τον καμβά τον έσκισε αλύπητα αφού οι χρωματιστές του ανασφάλειες δεν εισακούστηκαν ποτέ στο ακροατήριο

IV.
Να καταδικάζεσαι ερήμην για έναν πίνακα που δεν ζωγράφισες ποτέ

Βέροια Νοέμβριος 2010