S. P.

Όταν κλείδωσες ποιητικά το σολ
Από το μανίκι σου κρέμασες το γαληνό άδειο
της θάλασσας
Δέσμες υγραερίου ποιοτικού χαμένου φωτός
Για τα μικρά σου αστέρια
Και για όλους τους ήλιους που έπεσαν
Κόκκινα μπλε πράσινα -Αυτοκτονικά
Εσύ ανακάλυψες το ίδιο χρώμα –
Το μάτι σου είναι το μάτι της κουζίνας
Η θεραπεία που έσβησε
Άρωμα
Αρωγός
Πνεύμα
Και εφαλτήριο για το μεγάλο μηδέν
Στην σαγηνευτική λήξη των πραγμάτων
Η μικρότητα της αιωνιότητας και των θεών που χλεύασες-
Πες μου, Σύλβια,
Υπάρχει ο ουρανός από μέλισσες;
Ή στην αυτοκτονική ποίηση με λέξεις πεθαίνουν οι κηφήνες;

ΒΑΣΙΛΙΑΣ !

Ο Λευκός βασιλιάς του χειμώνα.
Κρυστάλλινος απεβίωσε εχτές βράδυ στους 19 βαθμούς κελσίου .- Σύσσωμες οι εποχές με τον τρίτο ήλιο κατέφθασαν να παραλάβουν το σώμα του για την ετήσια ανακατασκευή. Στην θανάσιμη ακολουθία και στα επιμέρους τμήματα του ολονύκτιου θρήνου απλώθηκε από τον θρόνο του μέχρι τον δρόμο μία θλίψη εκθαμβωτικού αυλικού μεγαλείου. -Για άλλη μια φορά. όλες οι κυρίες οι οποίες αποτέλεσαν την ζωή του αρκέστηκαν στο κονιάκ στα κόκκινα χείλη και στην εξής δήλωση:

Και η πορεία του ήταν παράθυρο
Και το γέλιο του ήταν παράθυρο
Και οι αγάπες του εμείς ήμασταν

ΦΡΟΝΤΙΔΑ

Στον φλοιό των δέντρων
Γλύφω μια προσευχή
Φυσώ το πρόσωπό σου
Ανοίγει απότομα
Γελάει για μένα

*

Ένας ξεσηκωμός γέμισε τα χείλη
Και η οργή χύνεται σαν αφρός
Να πίνουμε και να μεθούμε

*

ΣΠΦ

Νοερά ηδονικά μου καλλιτεχνήματα
εξορμούν μαζί τους τις νύκτες
ανοίγοντας πληγές απολαυστικές

Ξωθιές τις καταστροφής μου μαρτυρούν
ανείπωτα πλάνα ονειροπόλων επαναστατών
Ψιθυρίζουν πράξεις ανέκδοτες.
Πύρινα κατορθώματα αλώβητων ψυχών
στον όρκο της αέναης συνωμοτικής κίνησης

Των ανασών που καίνε
Των χεριών που αισθάνονται
Των καρδιών που φλέγονται

“Των ματιών που λάμπουν στο σκοτάδι…”

ΑΣΦΥΞΙΑ

(Το κλίμα μπορεί να ξεγελά
μα ο συγκεκριμένος προορισμός
κάθε άλλο παρά ενδείκνυται για ασθματικούς)

Οι πόρτες κλείνουν

Τα πρόσωπα στο μετρό ανέκφραστα ως είναι Aρνούνται να δώσουν πνοή
Μεταφέροντας από τις ψυχές
Το ξηρό μήνυμα της στειρότητας.

Οι πόρτες ανοίγουν.

Και τα σώματα στο δρόμο ακέφαλα φαντάζουν
Πεισματικά απρόθυμα να εκτελέσουν το κενό
του νου
Αποθνήσκουν κάθε δευτερόλεπτο στην ρουτίνα
της μητρόπολης.

Το ένα πίσω απʼ τʼ άλλο διατεταγμένα,
Ομοιόμορφα, με τάξη και σεμνά,
Ασφυκτιούν σε βήμα στρατιωτικής παρελάσεως
καθώς οδηγούνται στο χώμα.

Τα κουφάρια τους θα θρέψουν τα κτήνη που
κινούν τα νήματα

ΑΙΞΥΣΦΑ

Στα ζείδωρα μονοπάτια της τσιμεντούπολης
κρύβεται η ομορφιά.
Εκεί φωλιάζει η ζωή κυνηγημένη.

– στο πάρκο τα βράδια-
-ο άνεμος ελευθεριακά φυσά…-

Καθώς το κοριτσάκι με σκέρτσο
δείχνει το άλφα σε κύκλο,
τʼ άνθη αυθαίρετα φυτρώνουν
στην πέτρα και σκίζουν την πέτρα…

Ηβη

αγάπη
άνοιξη
καρδιά

δεν υπάρχει άνοιξη όπως η άνθιση
και κάθε εποχή
σαν τρελά ερωτεύεται την επόμενη
άνοιξη είναι και αυτή

(λέξεις ήχοι και χρώματα
απολαυστικά κρέμονται
στην όψη ενός νομίσματος
που καθρεπτίζει το θέρος)

8 ΠΡΑΣΙΝΟ

Όταν δάγκωσα τη φλούδα σου
το αινιγματικό πράσινο
εμφάνισε άλλες πόσες…

Γαλάζιο
Ρωγμές στη θάλασσα
Υδάτινα καλλιτεχνήματα
να αναδύονται
λίγο διάφανα
λίγο διάτρητα
ποτέ ξένα
Ποτέ δικιά μου

DRINK N DRIVE

(Το ουίσκι ρέει άφθονο και ένα νευρολογικό πταίσμα
αίρει τη κοινή λογική)

Ήχοι χρωματίζουν τον κόσμο και χρώματα τους ανθρώπους. Είναι αλήθεια! – Η μοτοσικλέτα μαρσάρει και αφήνει το βαθύ μπλε όπως ακριβώς το αεροπλάνο τα καύσιμα του. Στις βραδινές μας αγαπητές βόλτες τρεις γραμμές πιο σκοτεινές απ’ τη νύκτα, πιο ορθωμένες απ’ τις λογικές μας, σχηματίζουν κάτι σαν δίεση με τα ηλεκτροφόρα καλώδια που αφήνουμε πίσω να συνοδεύουν τις ευθείες λευκές ή διακεκομμένες παύσεις.

από Σωτήρης Παστάκας
25 Comments