Το τσιγάρο
Ευτυχία είναι όταν
βρίσκεις τυχαία σπίτι
ένα μισογεμάτο πακέτο τσιγάρα.
Απογοήτευση είναι όταν
πετάς το μόλις αναμμένο σου τσιγάρο.
Κατάθλιψη είναι όταν
στο τασάκι υπάρχουνε τέσσερα
μισοαναμμένα τσιγάρα.
Έρωτας είναι όταν
εύχεσαι να σου ζητήσει αυτή ένα τσιγάρο.
Aγάπη είναι όταν
σιγομαζεύεις τις στάχτες
και φαντάζεσαι πως θα ήτανε
αν καπνίζατε μαζί το τελευταίο σου τσιγάρο.
ΡΟΖ ΡΟΔΟ
Ένα ροζ κουστούμι περπατάει και χορεύει με μια ομπρέλα.
Βγάζει το καπέλο χαιρετάει τα δέντρα το πρωί
Τραγουδά με τα πουλιά που του έμοιαζαν με χορωδία σε ωδή
Μέσα στο δάσος του ανοίγουνε δρόμο όλα τα φύλλα.
Του χαμογελάει ο ουρανός και παίζει στο ποτάμι.
Ποτίζει τα μικρά φυτά, αγκαλιάζει τα μεγάλα, τις πέτρες ονομάζει
με ονόματα ξεχωριστά, τα αγριολούλουδα κρυφοκοιτάζει και όλο χαμογελάει.
Αφού η ζωή του ήτανε αυτή. Μέσα στο δάσος από τόσο δα παιδί.
Το ‘ροζ κουστούμι’ όπως τον λέγανε, μες στην καλύβα εκεί στο βάθος.Ήτανε φίλος και προστάτης του πιο όμορφου δάσους.
Ώσπου ένα πρωινό που ξύπνησε , ο ουρανός ήτανε φοβισμένος
Με βήματα αργά προχώρησε και είδε το ποτάμι λυπημένο
Έτρεξε , φώναξε όμως τα δέντρα είχανε πεθάνει .
Τα φύλλα που αγάπησε μυρίζανε καπνό και στάχτη.
Έκλαψε τόσο που απ τη λίπη του πέθανε στην όχθη ,στο ποτάμι
Κτίστηκε εκεί κτίριο μεγάλο με επιχειρήσεις και κουστούμια
Και κάθε μέρα που τα βλέπω είναι όλα μαύρα και ίδια.
Όμως στη γυάλινη την πόρτα της εισόδου μπρος
βλάστησε ένα ρόδο ροζ ,πλάι στην όχθη εκεί
που κάποτε υπήρξε ένα όμορφο ποτάμι.
H ΠΟΥΤΑΝΑ
Τι ρώτησα: Mε αγαπάς ακόμα;
Kαι αυτή μου απάντησε…
Τώρα πια… με κάνεις μόνο να γελάω.
Όταν τελέιωσε η πουτάνα με μια κίνηση της πλήρωσα όλα τις τα χάδια. Φεύγοντας αγόρασα επίσης
και ένα δάκρυ της.
7
μια λέξη το πρωί που εξυπνούσε
έγραφε στο χέρι του ένας άνδρας
κι όσο την έβλεπε εγελουσε
και όσο την κοίταζε εζούσε
μια λέξη κάθε μέρα που ξυπνούσε
έγραφε στο χέρι του ένας κάποιος
και χαρούμενος,ούτε που θρηνούσε
ξεσπούσε μεθώντας κι αγαπούσε
κι’ αν η τύχη του εγύριζε την πλάτη
και είχε χάσει και πάλι στα χαρτιά
κοίταζε αργά μες την παλάμη
τι λέξη με τα γράμματα 7
θάνατος
Κ. Γιαννακού, προσωπική μου άποψη είναι ότι πριν από οποιαδήποτε ανάρτηση,πρέπει να γίνεται ένας στοιχειώδης έλεγχος στα σημεία στίξης και στην ορθογραφία, για να βοηθάτε τον αναγνώστη να καταλάβει ακριβώς αυτό που θέλετε να πείτε. Για παράδειγμα,στο στίχο «Έκλαψε τόσο που απ τη λίπη του πέθανε στην όχθη ,στο ποτάμι» η λέξη «λίπη»κι όχι «λύπη», παραπέμπει σε θάνατο από έμφραγμα λόγω χοληστερίνης. Επίσης ο στίχος «τι λέξη με τα γράμματα 7»αντί για «τη λέξη»
θυμίζει κουίζ, καθώς ο αναγνώστης νομίζει πως κάνετε ερώτηση.
Καλή συνέχεια στην προσπάθειά σας.
Εμένα πάλι μου αρέσει Φίλε Νίκο
που δεν έχει σημεία στίξης .
Για παράδειγμα εκλαμβάνω ” κοίταζε αργά μες την παλάμη ˙
(άνω τελεία ) τι λέξη ? ( ερωτηματικό ) θάνατος ! Θαυμαστικό ”
Αξιοπρόσεκτος ο κ. Γιαννακού .
Γιατί να μη μοιάζει με πρόχειρα γραμμένο, αν είναι έτσι κύριε Μίχο; 🙂
Το ακατέργαστο έχει τη δική του χάρη αν μου επιτρέπεται/ε. Τοποθετεί και ένα δικό του φορμαλισμό το ανορθόγραφο, το πρόχειρο.
Έχω δει ποιήματα γραμμένα σε χαρτί ποτισμένο με μπίρα ή με τρύπες από καύτρες ή σε χαρτί με λαδιές. Νομίζω ότι συμπληρώνει το πότε και το πώς της γραφής.
Δε μπορώ να το αιτιολογήσω βέβαια, αλλά για την προσωπική μου αισθητική είναι πολύ γοητευτικό.
Το πρωτο ποιήμα μου άρεσε πολύ.
Μα δεν είπα ότι είναι αβασάνιστη η θέση σας. Δεν το πιστεύω άλλωστε. Απλά ήθελα να μας πείτε παραπάνω, διότι εξέλαβα αυτό που είπατε για τα ποιήματα στο πόδι ως αρνητικό και οφείλω να πω ότι μου έκανε κάπως εντύπωση. Αλλά βλέπω πως συμφωνούμε και ότι παρανόησα, οπότε δεν έχω κάτι να προσθέσω.
Χαιρετώ.
Είμαι από παλιά ανορθόγραφος . Δεν έκανα καμιά ανορθογραφία επίτηδες. Όμως στο χαρτί δεν είμαι και τόσο. Δεν τα έγραψα βιαστηκά ,και ίσως να μην τα έγραφα και ποτέ,αλλα δεν είχα άλλη επιλογή….
Ο κ. Γιαννακού κατά την δική μου άποψη γράφει πολύ καλά, τα σημεία στίξης είναι δευτερεύοντα μπροστά στη μαγεία της ποίησης. Ουσία δίνουμε στο νόημα και αφήνουμε την μαγεία της εικόνας να μας μαγέψει.
Παρα πολυ καλα. σημασια δινουμε στο στιχο και οχι στην ορθογραφια..
θα απαντήσω αρχικά με απόσπασμα από το
“Γράψε Λάθος” της Κικής Δημουλά:
..Ρωτάς από πού ως πού
γράφω τη συμπόνοια με όμικρον γιώτα.
Ποιος ξέρει θα με παρέσυρε η άπνοια
ο ανοίκειος το ποίημα η οίηση
το κοιμητήριο η οικουμένη το οικτρόν
και η αοιδός επιθυμία
απ’ την αρχή να ξαναγραφόταν ο κόσμος.
Εξάλλου σου θυμίζω η συμπόνια
πρωτογράφτηκε λάθος από το Θεό..
————————————————
Είμαι υπέρ της ορθογραφίας αλλά κάνω κι εγώ συχνά ορθογραφικά λάθη. Άρα αυτοί που είναι ανορθόγραφοι δεν θα πρέπει να εκφράζονται στο χαρτί;
δεν πιστέυω πως το πάρακάτω σχόλιο είναι εύστοχο λόγω του ότι είναι φανερό πως μιλάει για τη λύπη και όχι σε αιτία θανάτου…
” η λέξη «λίπη»κι όχι «λύπη», παραπέμπει σε θάνατο από έμφραγμα λόγω χοληστερίνης”
H λιτή γραφή μου αρέσει. Ας μη παραλείψουμε να αναφέρουμε τον Μπουκόφσκι, του οποίου ο αφαιρετικός λόγος ήταν κύριο γνώρισμα και ομορφιά του (για όσους τον αγάπησαν βέβαια). Σαφώς ο κύριος Γιαννακού δεν απλουστεύει τη γραφή του στο βαθμό που ο Μπουκόφσκι το έκανε, αλλά επίσης φλερτάρει με το παρακμιακό στοιχείο, πράγμα υπέροχο κατά τη γνώμη μου. Για την ορθογραφία δεν ενδιαφέρομαι καθόλου. Οι παρομοιώσεις και οι εικόνες που παραθέτει είναι εκτός από όμορφες, καθοριστικές, πιστεύω, για τον σχηματισμό του συμπερασματικού λόγου, που φαντάζομαι πως και ο ίδιος επιδιώκει.
Ευχαριστώ Βύρωνα Καπνίση. Ήταν το μόνο σχόλιο με ουσία το δικο σου. thanx