(Aπό την ανθολογία “Άνθρωποι και γάτες”, Μετάφραση Γιούλη Τσίρου, Υπεύθυνος σειράς Ξενοφών Α. Μπρουντζάκης,“Το Ποντίκι”, 2006)

Οι Κινέζοι διαβάζουν την ώρα μέσα στα μάτια των γά­των. Μια μέρα, ένας μισθοφόρος που έκανε τη βόλτα του στα περίχωρα του Νάνκινγκ, διαπίστωσε ότι είχε ξεχάσει το ρο­λόι του και ρώτησε ένα αγόρι τι ώρα ήταν. Ο αλητάκος της Ουράνιας Αυτοκρατορίας δίστασε αρχικά, κατόπιν, όμως, θυμήθηκε κάτι, και απάντησε στον μισθοφόρο: «Θα σας πω αμέσως».

Λίγες στιγμές αργότερα, εμφανίστηκε κρατώντας στα χέρια του μια μεγάλη, χοντρή γάτα και, κοιτώντας το ασπράδι των ματιών της, διαβεβαίωσε τον άνθρωπο χωρίς δισταγμό: «Είναι λίγο πριν από το μεσημέρι, κύριε». Πράγμα απολύτως σωστό.

Αλλά κι εγώ, όταν γέρνω πάνω στην ωραία Φελίν*, που τόσο εύστοχα της δώσαν αυτό το όνομα, στη Φελίν που τιμά το φύλο της και που είναι για μένα η περηφάνια της καρδιάς μου κι η ευωδιά της ψυχής μου, τότε βλέπω, είτε είναι νύχτα, είτε μέρα, στο πιο λαμπρό φως ή στην πυκνότερη σκιά, βλέπω πεντακάθαρα στο βάθος των αξιολάτρευτων ματιών της τον χρόνο, τον ίδιο πάντα: έναν χρόνο μακρινό, γιορταστικό, μεγάλο σαν το κενό, χωρίς διαίρεση σε λεπτά και δευτερόλεπτα – έναν ακίνητο χρόνο, που δεν έχει ώρα κι όμως είναι ανάλαφρος σαν στεναγμός και φευγαλέος σαν ένα βλέμμα. και αν κάποιος ενοχλητικός άνθρωπος ερχόταν να με ταράξει την ώρα που το βλέμμα μου ήταν προσηλωμένο στο χαριτωμένο αυτό ρολόι, αν κάποια ανυπόμονη ψυχή με ρωτούσε: «Μα, τι ψάχνεις μες στα μάτια αυτού του πλάσματος; Μήπως τον χρόνο, σπάταλε και αργόσχολε θνητέ;», θα του απαντούσα χωρις δισταγμό: «Ναι, τον χρόνο! Την αιωνιότητα!»Αχ, πείτε μου, μαντάμ, δεν είναι τούτο ‘δώ ένα αληθινά αντάξιο σας ποιηματάκι; Μου ‘κανε τόσο μεγάλη χαρά να κεντήσω αυτή την κομψή κολακεία, που δεν περιμένω από σας καμίαν ανταπόδοση.

* (ΣτΜ) Φελίν: όνομα γυναίκας που σημαίνει «αίλουρος».

(Deliriodendron Press, 354 Columbus Ave.#454, San Francisco, CA 94133, 1994)

INTRODUCTORY NOTE

In November 1973, resisting a fascist dictatorship already six years in place, Greek students took over the Athens Polytechnic, as well as university buildings in Salonika and Patras. When the Polytechnic students and their supporters, after holding the building for a time, began broadcasting resistance news, partisan songs and music from within the building to Athens and beyond, the government sent tanks and troops against them. Thirty-four students and others were killed, several hundred were wounded and almost 1,000 were arrested.

The resistance was not without repercussions. Within eight days, the CIA-backed fascist Papadopoulos was finished as leader; and within a year, the dictatorship of the Colonels was over. To many, the Polytechnix take-over marks the beginning of the end of that gang of thugs which desolated Greece since 1967.

Arriving in Athens from Sicily in April 1980,1 found this piece of hymnody in the old cellar bookshop in the Plaka which I used to frequent in 1965.1 translated it on Hydra, where I lived for the next few months and where I met Anastas Isaakidis, who’d suffered torture as a student at the hands of the Colonels’ junta, and who welcomed the opportunity to go over my translation. 1 offer my warmest thanks to him for his help.

Από τη συλλογή «Diario Dʼ Algeria», 1947, καρπός της στράτευσής του στον Ελληνο-Ιταλικό πόλεμο και της αιχμαλωσίας του (στις 25 Ιουλίου 1943 στη Σικελία), από τις συμμαχικές δυνάμεις, στην Αλγερία και το Μαρόκο επί δύο χρόνια.

Ιταλός στην Ελλάδα

Πρώτο βράδυ στην Αθήνα, πλατύς αποχαιρετισμός

Των αμαξοστοιχιών που φεύγουν στο χείλος της γεμάτες

Από σπαραγμό στο διάχυτο ημίφως

Σαν λύπη

Άφησα το καλοκαίρι πάνω στις στροφές

Και θάλασσα και έρημος είναι το αύριο

Δίχως εποχές πια.

Ευρώπη ευρώπη που με κοιτάζεις

Να καταβαίνω άοπλος και σκεπτικός σε έναν

Εύθραυστο μύθο μου, με τις στρατιές των βαρβάρων

Είμαι ένα παιδί σου σε φυγή που δεν γνωρίζει

Άλλον εχθρό από τη δική του θλίψη,

Η κάποια αναστημένη τρυφερότητα

Για λίμνες για δάση πίσω από τα χαμένα

Βήματα,

Είμαι ντυμένος με σκόνη και ήλιο

Πηγαίνω να τιμωρηθώ χαμένος στην άμμο για χρόνια

(ΠΕΙΡΑΙΑΣ, Αύγουστος 1942)

Dimitrios

Στην κόρη μου

Πλησιάζει στο αντίσκηνο

Ο μικρός εχθρός Δημήτριος

Και με ξαφνιάζει,

Πουλιού αδύνατο τιτίβισμα

Στο γυάλι του απομεσήμερου.

Η χάρη με την οποία ζητάει ψωμί

Δεν του στρεβλώνει το αγνό στόμα

Δεν σκεπάζει με δάκρυα

Το βλέμμα που πείνα και φόβο

Χαράζει στον παιδικό ουρανό.

Είναι ήδη μακριά

Τετραπέρατος ανεμοστρόβιλος

Που χάνεται στην πνιγερή ατμόσφαιρα

Σε φειδωλές εκτάσεις – ο Δημήτριος

Μόλις αληθινός

Μόλις ζωηρό ανασκίρτημα

Της ζωής μου

Που διστάζει πάνω στη θάλασσα.

(ΠΕΙΡΑΙΑΣ , Αύγουστος 1942)

(Tα Ποιήματα θα τα διαβάσει ο Σωτήρης Παστάκας στη Διεθνή Συνάντηση Ποιητών στο Σεράγεβο, το Σάββατο 14 Οκτωβρίου 2006)

ODE AL CAMPARI

A Panos Gourgiotis

Un limone rosso non è ancora

Unʼ arancia. Una fetta di limone resta

Una mezzaluna in un bicchiere di Campari.

Una luna che stilla goccia a goccia

La sua passione direttamente sulla mia lingua.

Una fetta rossa di limone rimane

Quando avremo bevuto dallo stesso bicchiere

La mezzaluna che ci compete

Come vecchi amanti, come angeli decaduti

E tu antica amata che più non celi

Il tuo volto tra le nubi

Nuove monete lʼhanno ormai esiliata

La sua moneta non ha copertura.

Di fronte non brinderemo con i

Nostri bicchieri tintinnandoli: mezzo Campari può

Diventare ancora una luna piena

Una luna rossa, come rosse divennero

Le mie bianche lenzuola nel buio

Quando mi ritrovai insieme a te senza che tu fossi lì

Una fetta di limone giallo

Divenuta rossa come unʼarancia

Giacché versò sangue il mio sperma

Non è casuale il seguito, che mi donasti

Piccola fanciulla amarognola

Come un cetrangolo.

εδώ Ο Βασίλης Λαλιώτης μεταφράζει και απαγγέλει Αντόνιο Πόρτσια

Proyecto PORCHIA

Το όλο πρότζεκτ αφιερωμένο στην μνήμη του Επαμεινώνδα Γονατά.
Algunas Voces

1) Algunos, adelantándose a todos, van ganado el desierto.
2) Ya no sabes qué hacer, ni cuando te vuelves un niño. Y es triste el ver a un niño que ya no sabe qué hacer.
3) Y si crees que eres como cualquier ser, como cualquier cosa, eres todos los seres, todas las cosas. Eres el universo.
4) A veces necesito la luz de un fósforo para alumbrar las estrellas.
5) Quien ha hecho mil cosas y quien no ha hecho ninguna, sienten iguales deseos: hacer una cosa.