Εδώ: Ο Ναζίμ Χικμέτ διαβάζει το ποίημά του Kerem Gibi

Για τη ζωή

Η ζωή δεν είναι παίξε-γέλασε
Πρέπει να τηνε πάρεις σοβαρά
Τόσο μα τόσο σοβαρά
Που έτσι, να πούμε, ακουμπισμένος σʼ έναν τοίχο
με τα χέρια σου δεμένα
Ή μέσα στʼ αργαστήρι
Με λευκή μπλούζα και μεγάλα ματογυάλια
Θε να πεθάνεις, για να ζήσουνε οι άνθρωποι,
Οι άνθρωποι που ποτέ δε θα ʽχεις δει το πρόσωπό τους
και θα πεθάνεις ξέροντας καλά
Πως τίποτα πιο ωραίο, πως τίποτα πιο αληθινό απʼ τη ζωή δεν είναι.

ΜΑRAM AL MASRI ΠΟΙΗΜΑΤΑ. Μεταγραφή:Θεοδόσης Βολκώφ

***
Πόσο ανόητη:
κάθε φορά που η καρδιά μου
ακούει έναν χτύπο
ανοίγει τα φύλλα της.

***
O πόθος με αναφλέγει
και τα μάτια μου αναλάμπουν.
Καταχωνιάζω την ηθική
στο πλησιέστερο συρτάρι,
μεταμορφώνομαι στον Διάβολο
και δένω τα μάτια των αγγέλων μου
μόνο
για ένα φιλί.

Διαβάζει η Germain Montero

ΦΕΔΕΡΙΚΟ ΓΚΑΡΘΙΑ ΛΟΡΚΑ

ΘΡΗΝΟΣ ΓΙΑ ΤΟΝ ΙΓΝΑΘΙΟ ΣΑΝΤΣΕΘ ΜΕΧΙΑΣ
1935
Απόδοση: Γιώργος Μίχος

Στην αγαπημένη μου φίλη Ενκαρναθιόν Λόπεθ Χούλβεθ

ΤΟ ΧΤΥΠΗΜΑ ΚΙ Ο ΘΑΝΑΤΟΣ

Το απόγευμα στις πέντε.
Ήταν απόγευμα. Ακριβώς πέντε.
Ένα παιδί έφερε το λευκό σεντόνι
το απόγευμα στις πέντε.
Ένας κουβάς ασβέστη έτοιμος κιόλας
το απόγευμα στις πέντε.
Όλα τα άλλα θάνατος και μόνο θάνατος
το απόγευμα στις πέντε.

Ο άνεμος έφερε τα βαμβάκια
το απόγευμα στις πέντε
Το οξείδιο έσπειρε κρύσταλλο και νίκελ
το απόγευμα στις πέντε.
Παλεύουν ήδη η περιστέρα με το λιόπαρδο
το απόγευμα στις πέντε.
Κι ένας μηρός με απελπισμένο κέρας
το απόγευμα στις πέντε.
Αρχίσανε οι ήχοι του τυμπάνου
το απόγευμα στις πέντε.
Οι καμπάνες από αρσενικό κι η κάπνα
το απόγευμα στις πέντε.
Κάθε γωνία ομάδες της σιωπής
το απόγευμα στις πέντε.
κι ο ταύρος μόνο με καρδιά στα ύψη!
το απόγευμα στις πέντε.
Όταν ο ιδρώτας χιόνι έφτασε να γίνει
το απόγευμα στις πέντε,
όταν καλύφθηκε η πλατεία με ιώδιο
το απόγευμα στις πέντε,
ο θάνατος άφησε αυγά μες στην πληγή
το απόγευμα στις πέντε.
Το απόγευμα στις πέντε.
Πέντε το απόγευμα. Ακριβώς πέντε.

Τελευταίοι στίχοι

Εδώ και μήνες δεκαοχτώ η ώρα του θανάτου
Από παντού δεν έπαψε να ηχεί μέσα στ’ αυτιά μου.
Εδώ και μήνες δεκαοχτώ αγρύπνια, δυστυχία
Και μοναχά να αισθάνομαι πώς έρχεται το τέλος,
Όσο την άθλια μοίρα πολεμάς
Τόσο θεριεύει μέσα σου η οδύνη.
Πάνω στη γη ένα βήμα μόλις κάνω,
Αμέσως νιώθω την καρδιά να σταματά.
Δεν έχω δύναμη άλλη πια για να παλέψω.
Μέχρι να ‘ρθει η ανάπαυση, τα πάντα ένας αγώνας.
Κι όπως από την κούραση θα λύγιζε ο δρομέας,
Έτσι κι εμένα η δύναμη μου σώθηκε και σβήνω.

(από την μικρή γαλλική ανθολογία θανάτου του Γιάννη Βαρβέρη)

CASA SUL MARE

ll viaggio finisce qui:
nelle cure meschine che dividono
lʼanima che non sa piu dare un grido.
Ora I minuti sono eguali e fissi
come I giri di ruota della pompa.
Un giro: un salir dʼacqua che rimbomba.
Un altro, altrʼacqua, a tratti un cigolio.

Il viaggio finisce a questa spiaggia
che tentano gli assidui e lenti flussi.
Nulla disvela se non pigri fumi
la marina che tramano di conche
I soffi leni: ed e raro che appaia
nella bonaccia muta
tra lʼisole dellʼaria migrabonde
la Corsica dorsuta o la Capraia.