Τελευταίοι στίχοι
Εδώ και μήνες δεκαοχτώ η ώρα του θανάτου
Από παντού δεν έπαψε να ηχεί μέσα στ’ αυτιά μου.
Εδώ και μήνες δεκαοχτώ αγρύπνια, δυστυχία
Και μοναχά να αισθάνομαι πώς έρχεται το τέλος,
Όσο την άθλια μοίρα πολεμάς
Τόσο θεριεύει μέσα σου η οδύνη.
Πάνω στη γη ένα βήμα μόλις κάνω,
Αμέσως νιώθω την καρδιά να σταματά.
Δεν έχω δύναμη άλλη πια για να παλέψω.
Μέχρι να ‘ρθει η ανάπαυση, τα πάντα ένας αγώνας.
Κι όπως από την κούραση θα λύγιζε ο δρομέας,
Έτσι κι εμένα η δύναμη μου σώθηκε και σβήνω.
(από την μικρή γαλλική ανθολογία θανάτου του Γιάννη Βαρβέρη)
Στίχοι τέλους, γενικώς…
ΥΣΤΑΤΟ ΧΑΙΡΕ
Ο θάνατος καταργεί τις αργίες
κι ο ύπνος την αρρώστια.
Όταν για λίγο αναπαύεται,
λήσμων του πόνου και της μοίρας
στο κρεβάτι του ο άρρωστος,
αναιρεί εν τη αθωότητί του
το μένος του σώματος,
εγκαταλείπει στην άλλη όχθη
τα βάσανα, τα βότανα,
τις ανθρώπινες φροντίδες
μες στη φρενίτιδά τους.
Έχει το κουράγιο να αφήσει
μέσα του τον ορό να τρέχει,
τα αντίδοτα να κυριεύουν
παρεγχύματα, σκύβει το κεφάλι
κι απευθύνει ένα συνωμοτικό χαμόγελο
στους ιστούς και τα κύτταρα.
Σωτήρης Παστάκας
*
ΤΑ ΔΥΣΕΥΡΕΤΑ ΧΡΩΜΑΤΑ ΤΟΥ ΤΕΛΟΥΣ
Αυτός με τις πολλές αστραπές στον μαύρο φεγγίτη.
Με τα βουβά άγρια ριπλέι σε πανάρχαιες φωνές
και κινήσεις. Τάιζε σε κάθε σημείο του κορμιού του
κι από μια θανάσιμη ώρα, κι από μια νύχτα
γκρεμισμένη.
Αυτή η τρομερή συμπύκνωση και γεμάτη χυμούς
χρωματουργία μπροστά στο τέλος,
σαν ιστός που οργανώνεται πίσω απ’ το μάτι
και κάνει εξόφθαλμα τα λίγο πριν αόρατα γεγονότα.
…
του Μανόλη Πρατικάκη
που έζησε, ημέρα με ημέρα το τέλος του Νίκου Καρούζου *
Η ΛΕΞΗ ΝΕΚΡΟΣ
…
Πώς να σου πω για τους νεκρούς;
Πώς είν’ οι αποθαμένοι;
Πώς είναι συγγενής ο θάνατος, με ποιους;
Σε ρητορεύω θάνατε, και σ’ ακουμπάω με λέξεις.
…
Ελένη Κονδύλη
*
…
“Αύτη η ασθένεια ουκ έστι προς θάνατον”, μουρμούρισα
θα ‘ρθεί οπωσδήποτε, δεν θ’ αργήσει, έρχεται
ο επισκέπτης που όλοι προσδοκούμε γονυπετείς
την έλευσή του στη Βηθανία
Τάσος Γαλάτης