Eugenio Montale, Casa sul mare (μετάφραση: Γιάννης Η. Παππάς)

CASA SUL MARE

ll viaggio finisce qui:
nelle cure meschine che dividono
lʼanima che non sa piu dare un grido.
Ora I minuti sono eguali e fissi
come I giri di ruota della pompa.
Un giro: un salir dʼacqua che rimbomba.
Un altro, altrʼacqua, a tratti un cigolio.

Il viaggio finisce a questa spiaggia
che tentano gli assidui e lenti flussi.
Nulla disvela se non pigri fumi
la marina che tramano di conche
I soffi leni: ed e raro che appaia
nella bonaccia muta
tra lʼisole dellʼaria migrabonde
la Corsica dorsuta o la Capraia.

Tu chiedi se cosi tutto vanisce
in questa poca nebbia di memorie;
se nellʼora che torpe o nel sospiro
del frangente si compie ogni destino.
Vorrei dirti che no, che ti sʼappressa
lʼora che passerai di la dal tempo;
forse solo chi vuole sʼinfinita,
e questo tu potrai, chissa, non io.
Penso che per i piu non sia salvezza,
ma taluno sovverta ogni disegno,
passi il varco, qual volle si ritrovi.
Vorrei prima di cedere segnarti
codesta via di fuga
labile come nei sommossi campi
del mare spuma o ruga.
Ti dono anche lʼavara mia speranza.
Aʼ nuovi giorni, stanco, non so crescerla:
lʼoffro in pegno al tuo fato, che ti scampi.

Il cammino finisce a queste prode
che rode la marea col moto alterno.
Il tuo cuore vicino che non mʼode
salpa gia forse per lʼeterno.

(Eugenio Montale, Ossi di seppia; [Κόκκαλα σουπιάς]Meriggi e ombre)

ΣΠΙΤΙ ΣΤΗΝ ΘΑΛΑΣΣΑ

μετάφραση: ΓΙΑΝΝΗΣ Η. ΠΑΠΠΑΣ

Το ταξίδι τελειώνει εδώ:
στις ταπεινές φροντίδες που χωρίζουν
τη ψυχή και δεν μπορεί να φωνάξει.
Τώρα οι στιγμές είναι ίδιες και αμετάβλητες
όπως τα γυρίσματα της ρόδας στην τρόμπα.
Ένα γύρισμα : το ανέβασμα του νερού αντιβοά
Ένα άλλο, περισσότερο νερό, και κάπου κάπου ένα τρίξιμο.

Το ταξίδι τελειώνει σʼ αυτή την αγρογιαλιά
που αγγίζουν τα ακούραστα και σιγανά κύματα.
Τίποτα δεν φανερώνει εκτός από τους τεμπέλικους καπνούς
την παραλία που υφαίνει με κοχύλια
το ελαφρό φύσημα του ανέμου: και είναι σπάνιο να προβάλλει
μέσα στη βουβή μπουνάτσα
ανάμεσα στα νησιά του ταξιδιάρη ανέμου
η Βουνίσια Κορσική και η Καπρέα.

Ρωτάς αν έτσι όλα χάνονται
σʼ αυτή τη λιγοστή ομίχλη της μνήμης
μήπως την ώρα που τεμπελιάζει ή όταν αναστενάζει
το αφρισμένο κύμα εκπληρώνεται κάθε πεπρωμένο.
Θαʼ θελα να το αρνηθώ και να σου πω ότι πλησιάζει
η ώρα που θα περάσεις πέρα από το χρόνο·
ίσως μονάχα όποιος θελήσει κοινωνεί το άπειρο
κι αυτό, εσύ θα το μπορέσεις, ποιος ξέρει, όχι εγώ.
Νομίζω πως για τους πολλούς δεν είναι σωτηρία,
μα υπάρχει πάντα κάποιος που ανατρέπει κάθε σχέδιο
διαβαίνει το πέρασμα, βρίσκει ξανά τον εαυτό του όπως τον θέλησε.
Θαʼ θελα πριν λυγίσω να σου δείξω
αυτόν το δρόμο της φυγής
τον εφήμερο όπως στους ταραγμένους κάμπους
της θάλασσας αφρός ή ρυτίδα.
Σου χαρίζω ακόμα την φειδωλή ελπίδα μου.
Στις καινούργιες μέρες, κουρασμένος, δεν ξέρω να την τρέφω πια:
και την προσφέρω ενέχυρο στη μοίρα σου για να σωθείς.

Η διαδρομή τελειώνει σʼ αυτές τις ακρογιαλιές
που σιγοτρώει η αέναη κίνηση των κυμάτων.
Η καρδιά σου δίπλα μου δεν μʼ ακούει
και ίσως σαλπάρει ήδη για την αιωνιότητα.