`

Σιωπή,
αίμα από σήμαντρα νεκρά.
Κλαυθμός αδειανών σπιτιών
που εκλιπαρούν για μια επιστροφή μικρών παιδιών….

Εγώ ξέρω ένα άσμα ανώνυμο
που δίνει καρπούς μες τη σιωπή.
Ένα από κείνα άσματα που σφαλίζανε τα βλέφαρα σου
όταν η λάμπα άνθιζε
στα σκιερά, μουλιασμένα δώματα .

Και τότε φανήκανε δάχτυλα στο χρώμα του ρολογιού
και μια ευωδιά θρήνων παλιών στα πολυκαιρισμένα τα ρούχα.

(Πρέπει κανείς να πετάει μουσικά χαλίκια
στης σιωπής τον βυθό:
η σιωπή αποκρίνεται με φωνή πεθαμένου νερού)

Τα χέρια σου!
Βλέπω τα χέρια σου σχισμένα
σε πέντε λωρίδες εξάντλησης.

Σε ποιο παλιό επεισόδιο ξοδεύτηκαν τα δάχτυλα σου;
Ένα ελαφρύ κουδουνάκι στα ρούχα σου υπήρξε η ζωή.
Και το παιχνιδάκι που ΄ναι ο κόσμος το έριξες να στριφογυρνά
δεν ξέρω κι εγώ σε ποιο πρωινό εικονογραφημένου βιβλίου!

Το αδειανό κανάτι των ματιών σου
έχει δαγκώσει την πηγή κάποιου ήλιου στα σπάργανα….

Τα πάντα είναι μέσα στη σιωπή
και στην καταπόνηση των χεριών σου.

Ένα πρωί τα μάτια σου, μάτια Σεβάχ, καμάκωσαν τον ήλιο.
Σε ξύλο βαθύ
σκάλισες την διακοσμητική φιγούρα ενός πλοίου φαντάσματος:
μια φιγούρα απολιθωμένων χειρονομιών
που δάγκασε τη φρουτώδη σάρκα εκείνης της ανώνυμης μέρας.

Τότε μια δίχως θρύλους θάλασσα
μίλησε για την καταγωγή σου σε θεούς σφουγγαρόχρωμους.

Και ο αγέρας δεν είχε ποδοπατήσει όλες τις αποστάσεις.
Ο αγέρας παιδάκι έσπασε το παιχνίδι των ασμάτων σου
κι έκανε τους πειρατές του φόβου σου
να χορεύουν στις κρεμάλες τους…

Ποιος είπε κάποια νύχτα πως ο θάνατος
ήτανε μονάχα μια ταπετσαρία του ύπνου!

`

Castilla

Εσύ μʼ ανεβάζεις ψηλά γη της Καστίγια
μέσα στη ζαρωμένη του χεριού σου παλάμη,
στον ουρανό που σε πυρώνει και σε δροσίζει,
στον ουρανό, που κύρης σου είναι.

Γη νευρώδης, καθάρια, κατάστεγνη,
μάνα από χέρια και από καρδιές ,
παλιά χρώματα το παρόν μέσα σου παίρνει
μιας ευγενούς εποχής που ʽχει παρέλθει.

Με το θολωτό τʼ ουρανού σου λιβάδι
συνορεύουν οι γύρω γυμνές πεδιάδες,
σε σένα έχει λίκνο ο ήλιος και μνήμα σε σένα
και σε σένα προσκύνημα.

Είναι μια κορυφή η καμπύλη σου έκταση όλη
κι εντός σου νιώθω να ʽμαι ψηλά στα ουράνια
κορφής αέρας είναι αυτός που αναπνέει
εδώ, μέσα στα χέρσα σου μέρη.

Βωμέ απέραντε , γη της Καστίγια
στον αέρα ετούτο τα άσματα μου θʼ αφήσω
και άμα σου πρέπουν θα κατεβούνε στον κόσμο
από ένα ύψος μεγάλο πολύ.

`

BIOGRAPHY

As a child hunger and fright made me ill
When the worse was over
with a bicycle wheal wheeling downhill
I proudly changed the seasons on earth
But behind the triumph
hovered the weeping of a bird
with a broken wing
Thus passed the years
watching beyond people
the oncoming waves
under the ancient cloud
with the Medesʼ fear

As an adolescent, I lived the dream
on the enigmatic stones
of a submerged nation
looking ecstatic
at the starsʼ reflection
bleeding
lambent
over the anger of inaccessible depths
Far away, the Kimintenia mountains
waited in vain

Chaos torrent

Crag

As an adult
exploring the city
I wandered through the reeds along the Eurotas River
the Delphic oracles
sacred Olympia
the Mycenaean walls and tombs
However
infernal angels
griffin angels
lepers, future self-murderers
lurked
under railway bridges

We were born
of the remains of dead celestial bodies
thatʼs why I too want to die today
on the waves
eyes turned skywards
where Greek cities
diffuse in the air
Epirote dirges
and folk songs

Ανθολόγηση ποίησης του

Poemas de Alberto Caeiro

I

Ευτυχείς αυτοί πού δε συλλογιούνται,

γιατί η ζωή είναι γενιά τους

και απλόχερο καταφύγιο!

Ευτυχείς αυτοί πού πράττουν

όπως το ζώο πού έχουν μέσα τους!

Καλύτερα, από παιδιά,

να έχεις απλά πίστη,

πού σημαίνει

να μη ξέρεις ποιος είσαι

ή τι θέλεις.

Ευτυχείς αυτοί

πού δεν σκέφτονται,

γιατί είναι όντα,

και όντα σημαίνει να πιάνεις

ένα χώρο

και την συνείδηση να ακουμπάς

σε ένα μοιράδι.

`

ΙΙ

Τα έσπασα με τον ήλιο και ταʼ αστέρια.

Αφήνω τον κόσμο να φύγει.

Πήγα μακριά και πλέρια με ένα γυλιό

πράματα πού ξέρω.

Έκανα το ταξίδι, ψώνισα τα άχρηστα,

βρήκα το ακαθόριστο,

κι η καρδιά μου είναι ίδια αυτό πού ήταν:

ουρανός και έρημος.

Απότυχα σʼ αυτό πού ήμουν,

σʼ αυτό πού ήθελα,

σʼ αυτό πού ανακάλυψα.

Ψυχή δεν μού απόμεινε

για νʼ αψηλώσει το φώς

ή το σκοτάδι να πυκνώσει.

Δεν είμαι τίποτα παρά μια ναυτία, μια οπτασία,

τίποτα παρά μια πεθυμιά.

Είμαι κάτι πολύ μακρυσμένο,

και συνεχίζω να φεύγω

ίσα γιατί το εγώ μου

νοιώθει τόσο οικεία και τόσο γήϊνα,

κολλημένο σαν ρόχαλο

σʼ ένα αρμό του κόσμου.

`

Στόμα που το στόμα μου σαρώνει
στόμα που με σάρωσες:
στόμα που έρχεσαι από μακριά
με αστραπές να με φωτίσεις.

Χαραυγή που δίνεις στις νύχτες μου
μια ερυθρόλευκη λαμπρότητα
Στόμα κατοικημένο από στόματα:
πουλί γεμάτο με πουλιά.

Τραγούδι που στρέφει τα φτερά του
προς τα πάνω προς τα κάτω.
Θάνατε που ʽχεις εκπέσει σε φιλιά,
σε δίψα αργόσυρτου ξεψυχίσματος,
δίνεις στo ματωμένο αγριόχορτο
δυο φοβερά χτυπήματα φτερών.

Το πάνω χείλι ο ουρανός
η γη το άλλο χείλι.
Φιλί που κατρακυλά στην σκιά:
φιλί που έρχεται κυλώντας
από το πρώτο κοιμητήριο
ως τα τελευταία άστρα.