ΠΟΛΥΚΡΑΤΗΣ
Στον Λουίς Μανουέλ ντε λα Πράδα
Δεν ξέρω πως ήρθαν έτσι τα πράγματα κιʼαν έγιναν καταπώς τα αφηγείται και τα ιστορεί ο θείος Ηρόδοτος-πάντως στο βάθος φοβόμουν, γιατί όπου και να κινούσα το στρατό, όλα μου πήγαιναν καλά και κατʼευχήν που λένε. Χίλιες φορές μʼ ευνόησαν οι Μοίρες και μʼαρνήθηκαν οι συμφορές κιʼ ίσως αυτό να ήταν που δεν άρεσε στον Άμαση,τον εκλεκτό μου σύμμαχο και φίλο.¨Έπιασε το λοιπόν κιʼ εσύνταξε και μου ΄στειλε σʼ ένα χαρτί από πάπυρο ακριβό, μια τελευταία κιʼ ολιγόλογη επιστολή, όπου, ανεξήγητα, μου έλεγε πώς κάπου εδώ τελειώνει κι η μεγάλη μας φιλία. “Ανεξήγητο,ανεξήγητο” έλεγα και χειρονομούσα ανήσυχος εκείνο το εξαίσιο ανοιξιάτικο απόγευμα, λίγο μετά την καθιερωμένη μου επιθεώρηση στους θησαυρούς, χωρίς να ξέρω βέβαια πως ο Οροίτης εσχεδίαζε το θάνατό μου από μακριά, την ώρα που με λόγια περιπαιχτικά τον πλήγωνε και τον ονείδιζε στον κήπο του, την κραταιά μου δόξα διηγούμενος, αυτός ο άθλιος, ο Πέρσης Μητροβάτης.
POLYCRATES
A Luis Manuel de la Prada
No sé cómo llegaron hasta este punto las cosas y si sucederion tal y como las cuenta el divino Heródoto; de todos modos, sentía miedo en el fondo, porque,allá donde pusiera el ejército,todo me saldría bien y conforme a lo deseado,según dicen. En mil ocasiones me protegieron las Moiras y huyeron de mí las desgracias,y quizás fue eso lo que hizo enfadar a Amasis,mi fiel amigo y camarada. Cogió sus pertenencias, redactó y me envió, escrita en papel de un papiro carísimo,una última carta concisa,en la que me decía, incomprensiblemente, que, desde ese momento, ponía fin a nuestra gran amistad.“Inexplicable, inexplicable” decía,mientras gesticulaba inquieto en aquella exquisita tarde primaveral, poco después de mi inspección sagrada a los tesoros, sin saber exactamente que Oretes planeaba mi muerte desde lejos, en el momento en que lo hirió con palabras burlonas y lo despreció en su propio jardín, refiriéndole mi gloria y mi poder, aquel miserable Perses, Metrobates.
Διαβάστε περισσότερα
