Από το δίσκο «Άκυρο», Συνθέτης: Λάκης Παπαδόπουλος, 1982

Στη Λαϊκή οδό Ασκληπιού

Στη Λαϊκή οδό Ασκληπιού
φιλοξενούμενη ενός κακοποιού
πέρασα χίλιες δέκα Κυριακές
μερικές μουντές όλες κακές

Κάπνιζα, χάριζα το κορμί μου
περίμενα ν’ αρχίσω τη ζωή μου
και ένα βράδυ στην Ασκληπιού
στο άντρο του γνωστού κακοποιού

Πλευρίζει μια βάρκα μ’ ένα σκύλο
τρομάζω μα δεν έχω ένα φίλο
για δες να μην το έχω επισημάνει
πως η Ασκληπιού ήταν λιμάνι

Και φωνάζει τ’ όνομά μου ο Βαρκάρης
αόμματος μουγγός και πενηντάρης
σκουντάει το κρεββάτι μου γλυκά
ξύπνα ήρθα για σένα ειδικά
έχεις τελειώσει εδώ κάτω πια

Και δραπετεύω από του κακοποιού
απ’ τη θαλάσσια οδό Ασκληπιού
πως πέρασα τόσες χιλιάδες Κυριακές
όλες μουντές όλες κακές

Τώρα με δυο ενθύμιά μου για περιουσία
γελώντας πάω για την αχερουσία

Το πρώτο ποίημα είναι γραμμένο και αφιερωμένο στην Μπίλη Βέμη από τον Γιάννη Γκουμα

Μπίλη Βέμη (1954-2012)

Ο ήλιος έδυσε περίλυπος

πίσω από την ποίησή της.

Τα κύματα να ομοιοκαταληκτούν

αποκαρδιωμένα. Τα σύννεφα

λαμπύριζαν ελεγειακά.

Ο ουρανός σκοτείνιασε,

μελαγχόλησε, ελπίζοντας ότι

θα μπορέσουμε να υπομείνουμε

την ιδιορρυθμία του θανάτου.

Απώλεια, απώλεια που κρατάει

τη δάδα της φλεγόμενη.

Για μια στιγμή

είδα μια άλλη άποψη

του εαυτού της, μετασχηματισμένη

από τις μεταφράσεις μου

των ποιημάτων της. Έπειτα

έστρεψα το βλέμμα μου στον καθρέφτη

και είπα: «Τι σε κάνει να πιστεύεις

ότι επειδή είμαι ζωντανός

έχω μεγαλύτερη ελπίδα

από την απεικόνισή σου;»

Ο θάνατός της

με μετέφερε έξω από το παρελθόν

που δεν ήθελα να εγκαταλείψω,

να με οδηγεί εκεί που ξέρω καλά

ότι η ζωή δεν υποσχέθηκε τίποτε, σε κανένα,

εκτός από το όνομα «ζωή».

Χρόνος είναι να κοιτάζεις προς το μηδέν

για μια δεύτερη ματιά. Όλοι μας

ζούμε την προϋπόθεση τού να ζεις.

Φίλη, αγαπημένη φίλη,

τα ποιήματα που είχες στην καρδιά

πέταξαν ψηλά

σε συσσώρευση νεφών,

στην καρδιά του Θεού.

ΓΙΑΝΝΗΣ ΓΚΟΥΜΑΣ

12/12/2012

Περισσότερα ποιήματα από το βιβλίο εδώ:

 http://www.poiein.gr/archives/16882/index.html

ΤΟΥ ΥΠΝΟΥ ΣΟΥ ΤΟΥ ΜΥΣΤΙΚΟΥ
Μνήμη της μάνας μου

Ήταν σαν ένα χάλκινο εκμαγείο
Που βρήκα ένα βράδυ στα Νταμάρια
Γελούσε κι ήταν θέμου τόσο κρύο
Που’ λεγες πως το χτύπησε μαλάρια

Μίλα σιγά αγέρα
Η μάνα μου κοιμάται

Πάει καιρός
Που μόνο ο ύπνος τη λυπάται

Ήταν σαν ένα κίτρινο βιβλίο
Με ξεφτισμένη τη στερνή σελίδα
Τη γύρευα σε μυθικό μουσείο
Κι αυτή χαραμιζόταν στην Αυλίδα