Το πρώτο μου τραγούδι

Το φεγγάρι τρυπά
την κουνουπιέρα μου
ο υπόκωφος κρότος
ενός κανονιού
ακούγεται μακρυά.

Το πρώτο μου τραγούδι

*

Μια λαχτάρα
να πετάξω στο δρόμο,
η πόρτα του κήπου
διπλά κλειδωμένη
το κεφάλι του Άρη
με περιμένει ώρες…
καρφωμένο στην πλατεία.

Ωδή πρώτη

Ο ΦΙΛΟΠΑΤΡΙΣ

Ω φιλτάτη πατρίς,
ω θαυμασία νήσος,
Ζάκυνθε· συ μου έδωκας
την πνοήν, και του Απόλλωνος
τα χρυσά δώρα!

[β’-ια’]

Χαίρε Αυσονία, χαίρε
και συ Αλβιών, χαιρέτωσαν
τα ένδοξα Παρίσια·
ωραία και μόνη η Ζάκυνθος
με κυριεύει.

Της Ζακύνθου τα δάση,
και τα βουνά σκιώδη,
ήκουον ποτέ σημαίνοντα
τα θεία της Αρτέμιδος
αργυρά τόξα.

Και σήμερον τα δένδρα
και τας πηγάς σεβάζονται
δροσεράς οι ποιμένες·
αυτού πλανώνται ακόμα
η Νηρηίδες.

Το κύμα ιόνιον πρώτον
εφίλησε το σώμα·
πρώτοι οι ιόνιοι Ζέφυροι
εχάιδευσαν το στήθος
της Κυθερείας.

Κι όταν το εσπέριον άστρον
ο ουρανός ανάπτη,
και πλέωσι γέμοντα έρωτος
και φωνών μουσικών
θαλάσσια ξύλα·

Φιλεί το ίδιον κύμα,
οι αυτοί χαϊδεύουν Ζέφυροι,
το σώμα και το στήθος
των λαμπρών Ζακυνθίων
άνθος παρθένων.

[ιη’-κβ’]

Ας μη μού δώση η μοίρα μου
εις ξένην γην τον τάφον·
είναι γλυκύς ο θάνατος
μόνον όταν κοιμώμεθα
εις την πατρίδα.

ΕΝΤΟΣ ΤΩΝ ΤΕΙΧΩΝ

Είπεν ο γερο-Πρίαμος
ανεβαίνοντας τα δυνατά
τα τείχη
αυτή η επιθεώρηση όλο
με δυσκολεύει
εμπλέκονται τα ορατά
με τα αόρατα δε
βγάζεις άκρη το ψέμα
είναι η περιφέρεια του
κύκλου της αλήθειας
Αυτή η πόλη μπορεί
και να χαθεί γιατί
και η γη τρώγεται
και το υνί
και τα τρακόσια
παραπούλια εμένα
δε μου λένε τίποτα
και το συνόκαιρη
του κόσμου

Η χώρα ολόκληρη
είναι τεράστιο καζαντί
αλίμονο στον ιδιοκτήτη
που βλέπει τον παίκτη
να τραβάει τον μοχλό
κι η μπίλια του
συνέχεια να κερδίζει
απόβαση πρώτα
αψιμαχίες ελάχιστες
και να κατέλαβε τα
πρώτα χωριουδάκια μας
την πόλη Κερύνεια
με το απαράμιλλόν της
κάστρο και θέλει
κι άλλα η τύχη –
ατυχία του είναι φριχτή

Το Αφιέρωμα I ΕΔΩ: http://www.poiein.gr/archives/961/index.html

Από το βιβλίο «Ορεινό Καταφύγιο», εκδ. Κείμενα”, Αθήνα 1983

Από την ενότητα “Το μαύρο είναι χρώμα φιλικό. Όπως το φως, έχει εφτά πέπλα”

IV. οι ήχοι

Ανάκουστος κελαηδισμός- σαν κλάμα.
Η νύφη μοναχή
σαλεύει ο φράχτης φέγγουν κοντακιές
πιο κάτω πλένουν σκούτινα
δε βάφουν της Λαμπρής τ’ αυγά.
Στάχυ της νύφης η φωνή
κι αλεύρι ο θάνατος
εκεί που οπλίζει ο γαμπρός
ο τόπος λαμπαδιάζει.
Η Χειμερία νάρκη έπεται.

*

VI. οι δρόμοι

Κάρβουνα να περάσει ο Επιτάφιος
η Ελένη το πουλί θα κελαηδήσει.
Ο πραματευτής κατεβαίνει
κουβαλάει κρανία
ο Οδυσσέας ξεφεύγει
φίλοι παλιοί σ’ άλλη πτώση
-Φίλιππος Μιλτιάδης Ιωάννης Μιχαήλ-
ο Μπότσαρης που γνώρισες
εβγήκε Φώτης.
Ζαρκάδια στη γυάλα.

ΠΛΕΥΣΕΙΣ

Κορίτσια της πρώτης νεότητας
Που αρμενίζετε για τα σαράντα
Σκορπίζετε το αινιγματικό χαμόγελό σας
Στον ύπνο μου και τον φωτίζετε
Γυναίκες πια ανεμίζετε
Τα αργυρά σειρήτια των μαλλιών σας
Στα σκαλοπάτια του Λυκαβηττού
Κορίτσια που δεν ενωθήκαμε ποτέ
Μιαν άλλη ένωσή μας καρτερώ
Μιαν άλλη νεότητα.

Κορίτσια των πρώτων φωτισμών
Και των πρώτων ανοίξεων