Από το δίσκο «Άκυρο», Συνθέτης: Λάκης Παπαδόπουλος, 1982

Στη Λαϊκή οδό Ασκληπιού

Στη Λαϊκή οδό Ασκληπιού
φιλοξενούμενη ενός κακοποιού
πέρασα χίλιες δέκα Κυριακές
μερικές μουντές όλες κακές

Κάπνιζα, χάριζα το κορμί μου
περίμενα ν’ αρχίσω τη ζωή μου
και ένα βράδυ στην Ασκληπιού
στο άντρο του γνωστού κακοποιού

Πλευρίζει μια βάρκα μ’ ένα σκύλο
τρομάζω μα δεν έχω ένα φίλο
για δες να μην το έχω επισημάνει
πως η Ασκληπιού ήταν λιμάνι

Και φωνάζει τ’ όνομά μου ο Βαρκάρης
αόμματος μουγγός και πενηντάρης
σκουντάει το κρεββάτι μου γλυκά
ξύπνα ήρθα για σένα ειδικά
έχεις τελειώσει εδώ κάτω πια

Και δραπετεύω από του κακοποιού
απ’ τη θαλάσσια οδό Ασκληπιού
πως πέρασα τόσες χιλιάδες Κυριακές
όλες μουντές όλες κακές

Τώρα με δυο ενθύμιά μου για περιουσία
γελώντας πάω για την αχερουσία

*

Καφενειο Ερμιτάζ

Με όνειρο κρυστάλλινο και βλεφαρίδες γαλλικές
χειρονομίες πλαστικές
το ένα μου μάτι γυάλινο και μακιγιαρισμένο
σας περιμένω

Στο στήθος μαχαιριά φτιαγμένη με μακιγιάζ
κουρντίζω μια κιθάρα νοικιασμένη
σας την έχω στημένη
δίπλα στο καφενείο Ερμιτάζ

Σας τραγουδάω και σας μαγεύω
με το γυάλινο μάτι κλαμένο
εσένα όμως σε αρρωσταίνω
που βοήθεια ποτέ δε σου γυρεύω

Με τ’ όνειρο κρυστάλλινο και βλεφαρίδες γαλλικές
χειρονομίες πλαστικές
το ένα μου μάτι γυάλινο και μακιγιαρισμένο
σας περιμένω

Κλαις και μου βγάζεις τα γυαλιά για να με δεις
φορώ από κάτω δεύτερα γυαλιά δε θα με δεις
παρά μονάχα σαν με μαχαιρώσεις
που δε σ’ αφήνω να μου δώσεις

 

*****************

Δίσκος «Κόκκινα τριαντάφυλλα», Συνθέτης Σταύρος Ξαρχάκος, 1974

 

Πατρίδα χιλιονικημένη

Πατρίδα χιλιονικημένη
Σπίτι και πόλη μου χαροκαμένη
Κουρέλια ταπεινά σε ντύνω
Καρτέρα κι αύριο θα σε λαμπρύνω

Γίνε μου όρκος και φωτιά
Και βγες στον δρόμο με τουφέκι
Ώρα για αίμα για πυρκαϊά
Παρ’ το κορμί μου γι’ αστροπελέκι
Άγριος λύκος και στοιχειά
Ρουφάν το αίμα τ’ακριβό σου
Γίνε κατάρα γίνε οχιά
Πάρ’το κορμί μου κι αρματώσου

*

Πουλημένοι

 

Πουλημένοι πουλημένοι
Άλλη στράτα δε σας μένει
Μνήμα σας προσμένει
Κάσα καρφωμένη

Για τους πουλημένους
Βόλι δε χαλάμε
Με πέτρες και κοτρόνια
Τους πετροβολάμε

Πουλημένοι πουλημένοι
Άλλη ώρα δε σας μένει
Μνήμα σας προσμένει
Κάσα αφορισμένη

Και για όλους ίδια
Θα ’χετε κονάκι
Λακούβες με σκουπίδια
Κι απάνω τους κοράκι

Όλοι οι πουλημένοι
Είστε καταραμένοι
Απ’ την δική μας τη γενιά
Από εργάτη ποιητή
Κι από γραφιά

 

 

 

******************

Δίσκος «Ο πειρασμός», Συνθέτης: Σταύρος Ξαρχάκος, 1976
Αγόρι αφίλητο

Όπου αγόρι αφίλητο
με πιάνει αναφιλητό
Όπου αγόρι αφίλητο
με πιάνει παραμιλητό

Όπου αγόρι τρυφερό
πρώτη εγώ να το χαρώ
Φέρτε του άγγελοι νερό
είναι δικό μου τυχερό

Ο άνδρας είναι άρχοντας
αγάπα τον και μη ρωτάς
Όπου χορεύει ο έρωτας
εκεί νικιέται ο χάροντας

Πίνω τ’ αθάνατο νερό
σαν με φιλάει, σαν τον φιλώ
Γεια σου αντράκι μου σγουρό
αγόρι τριαντάφυλλο

*

Δουλικά Οργανωθείτε

Δουλικά
θηλυκά
βολικά
διαβολικά

Οχυρωθείτε
Οργανωθείτε
Οι άντρες πάνε
για να μας φάνε

Ερασμία
Ζωγραφία
και Θοδώρα
αιμοβόρα

Για πάρτε φόρα
οργανωθείτε
απ’ τον αφέντη
να μην τη βρείτε

Α, ρε Καλλιοπάκι
τσίγκινο βρακάκι
σφίξε την καρδιά σου
κι άντε γεια σου

Φωτιά στα τόπια

Μας φορτώνουν οι κυράδες
με μπουγάδες με μπελάδες
και με γέρους αφεντάδες
μας φορτώνουν οι κυράδες
Κι έχουνε βάλει στο μάτι
να μας φάνε τον προστάτη

Τ’ αφεντικό τ’ αφεντικό
έχει σκοπό πολύ κακό

Βάζει την καλή του ιδεολογία
βάζει την καλή του οδοντοστοιχία
βάζει τα καλά του τα ιδανικά
και πασπατεύει τα θηλυκά

Μα εμείς που ξέρουμα απ’ αυτά
του τρώμε τα λεφτά
κι αν μας κάνει πείσμα
του κάνουμε κλύσμα

Ειμαστε δούλες
κι ορφανούλες
είμαστε σεμνές
δούλες ορφανές
κι έρχεται η κυρία
όλο θεωρία
θέλει με το ζόρι
να μας φάει το αγόρι

Αδικία να `χει η κυρία
ετεροδικία
κανείς κανείς
στ’ αγόρι μη ριχτεί της ορφανής

Η κοινωνία
μ’ έχει ζορίσει
μα η Καλλιόπη
θέλει να ζήσει
ο αφέντης πάει
να βάλει χέρι
αλλά του δουλικού ο τράχηλος
ζυγόν δεν υποφέρει

Αγάντα δούλες και πλύστρες ορφανούλες
οργανωθείτε και ταμπουρωθείτε
όλες μαζί στον τίμιο αγώνα
όλες να σφίξετε τη βρακοζώνα

Μην παρθείτε, οργανωθείτε!

 

 

 

*************************

Δίσκος “Ροζ προκηρύξεις”, Συνθέτης Νίκος Δανίκας, 1976

 

Έρωτας στη Χαλκίδα

Χλωμή Αφρώ σας είδα στη Χαλκίδα
κάποια τρελή βραδιά που τρώγατε μαρίδα
ελάμπατε ψηλή σαν ναυαρχίδα
κι όταν σας έπεσε η μία βλεφαρίδα
έκανα όρκο στην πατρίδα
να σας λατρεύω χωρίς ελπίδα
μα σεις αγέρωχη τρώγατε μακαρόνια
τα μάτια σας αστράφταν σαν κανόνια.

Αφρώ θα σας χαρίσω ηδονή ανένδοτη.
Αχ κύριέ μου έχετε καρδιά ρακένδυτη.
Γνωρίζω διεξοδικώς τα αισθήματά σας
αλλά μιλήστε και για τα φρονήματά σας.

Αφρώ σε λαχταρώ στο λέω ευθέως,
ορκίζομαι στη μνήμη του βασιλέως.
Αχ κύριέ μου να ρωτήσω τη μαμά μου.
Αχ, διακόπτω να συμβουλευτώ το λεύκωμά μου.

Αφρώ σου διαθέτω μια καρδιά όλο κατάγματα,
εγκαύματα, εμφράγματα.
Αφρώ δεχτείτε μια καρδιά ελληνική,
καρδιά βαρβάτη προπολεμική,
καρδιά θλιμμένη, σοσιαλιστική.
Τετάρτη να μη τρώμε χοιρινό
να `σαι για με ο κόσμος όλος
και στου Σαρωνικού τον ουρανό Αφρώ,
θα ανατέλλει δια εμάς ο έκτος στόλος.
Αφρώ, βανίλια προτιμάτε ή φυστίκι;
Καλέ μη, μου δαγκώνετε το σκουλαρίκι.

Αφρώ ανάβω σαν του κανονιού τη μπούκα.
Καλέ μη, μου δαγκώνετε σας λένε την περούκα.

Αγνή Αφρώ, χαρίστε μου αυτό σας το λακκάκι.
Αχ κύριέ μου, όχι στο κρεβάτι με σακάκι.

Αφρώ αφρίζω, η καρδούλα μου μαρσάρει.
Λάθος καλέ, δαγκώνετε το μαξιλάρι.

Πώς σπαρταρώ Αφρώ, να σας μεθύσω ποθώ
Αχ κύριε, φιλάτε το δικό σας το γοφό.
Αχ!

Αγνή Αφρώ, πώς σας εφάνη το αίσθημά μου;
Αχ κύριε, μου καταστρέψατε το λεύκωμά μου.

*

Ο άγνωστος στρατιώτης

Τρεις φίλοι πήγαν εκδρομή
φρούτα, κεφτέδες και νιβέα
κι όπως εβάδιζαν ωραία
πέσαν στην πρώτη τη γραμμή.

Έγινε το αίμα τους νερό
σαν τους εφόρεσαν μπερέδες
μείναν αφάγωτοι οι κεφτέδες,
ποτέ δεν είχαν δει εχθρό.

Και σαν τους ρίχτηκε ο εχθρός
κι οι τρεις δεν είχανε ιδέα
πού να τους έπεσε η νιβέα,
γιατί τους σπρώχνουν όλο μπρος.

Ο ένας έφαγε το χώμα
τον άλλον δεν τον βρήκαν ακόμα
κι ο τρίτος που `ταν πατριώτης
έγινε άγνωστος στρατιώτης.

 

 

 

**************************

Η μπαλάντα του στρατιώτη, Σύνθεση Μίμη Πλέσσα

Κι όταν ο πόλεμος
Έγινε πέντε χρονών
Κάποιος φαντάρος που `χε βαρεθεί
Κι έκρινε καλά να σκοτωθεί
Ο αυτοκράτωρ γίνεται έξω φρενών

Όσο η νίκη μας δεν έχει αποφασιστεί
Ο οπλίτης που πεθαίνει άνευ αδείας
Είναι παράνομος κι εγκληματίας
Και διατάζει ο νεκρός να ξεθαφτεί

Οι τάφοι γέμισαν με ήλιο και με Μάη
Κι ο σκοτωμένος πατριώτης
Γίνεται άγνωστος στρατιώτης

Ώσπου μια νύχτα φτάνει το Υγειονομικό
Και επειγόντως
Τον παραδίνουν στους γιατρούς
Του διατάζουν βιαστικό ρετούς
Μα εκείνοι τον βρίσκουν μια χαρά
Και τονε βγάζουνε στην αναφορά

Είναι αρκούντως υγιείς
Κι αρτιμελής
Είναι άριστος ο οπλισμός του
Αν και μας φαίνεται λιγάκι αμελής
Κάπου του έπεσε ο πατριωτισμός του

Οι τάφοι γέμισαν με ήλιο και με Μάη
Κι ο σκοτωμένος πατριώτης
Έγινε πλέον, τελείως άγνωστος στρατιώτης
Κι ανασήκωσε το κράνος να τόνε δεις

Παίρνουνε τον ραντίζουν αγιασμό
Τον τάφο ξανανοίγουν αρμοδίως
Και τον νεκρό τον συναρμολογούν
Και στην παρέλαση τον στέλνουν αρμοδίως

 

 

 

************************

Από τις εμφανίσεις του Γιώργου Μαρίνου στη Μέδουσα, Συνθέτης Νίκος Δανίκας, 1978

Στο ερημονησι Μύκονος

Από δώδεκα μνηστήρες προδομένη
Από ταξιτζήδες παρατημένη
Μια τραβεστί μικροαστή
στέκει καθιστή η ιππαστί
απελπισμένη στην κουπαστή

Πάει εξορία στα όρη
της ερημουνήσου Μυκόνου
Που έχουν κορυφή κώλουρου κώνου
να εύρει γιατρειά του πόνου

Μήπως και λησμονήσει
Αυτόν που κυρίως είχε αγαπήσει
Και αποπλανήσει
απ’ το γαϊδουρονήσι

Στης παρθένου Μυκόνου τα δάση
η τραβεστίτσα καταφεύγει να ξεχάσει
Να μονάσει να ρεμβάσει
Ίσως ίσως να αγιάσει
τον γαϊδουρονησιώτη να λησμονήσει

Και στην κουπαστή καθιστή η ιππαστή απελπισμένη
Όλο ζαλάδες
τρώει χουρμάδες
κοπανιστή και ανανάδες
Δάκρυα χύνει
κουκούτσια φτύνει
και στον ιππότη της
τον γαϊδουρωνησιώτη της
με του νοτιά τα κύματα
του στέλνει απορρίμματα

Ενθυμείται την άκαρδη καρδιά του
και τρώει μπανάνα στην υγειά του
Τα κύματα με δάκρυα ποτίζει
και με φλούδες τα ραντίζει
Του δε πλοίου η μπουρού
της μιλάει για την Συγγρού
Και καθιστή στην κουπαστή
παρ’ όλα ταύτα τον καλό της δεν ξεχνάει

Κι από τον πόνο κι από τους χουρμάδες
Τους ανανάδες και τις πορτοκαλάδες
αποκοιμιέται η «είπαστή» στην κουπαστή
η τραβεστί
Την παρθενιά της ονειρεύεται
και ρεύεται

Μα σαν το πλοίο στην Μύκονο πλευρίζει
αυτή επικύπτει
από την κουπαστή
και τι ανακαλύπτει;
Καλέ τι ανακαλύπτει;
Τι ανακαλύπτει;
Πώς και η Μύκονος
ήταν μια νήσος τραβεστί!

 

 

 

 

**************************

Δίσκος, “Φοβάμαι”, σύνθεση: Λάκης Παπαδόπουλος, 1982

 

Κουρσάρος

Στην άσφαλτο κουρσάρος
με καράβι τη μοτοσυκλέτα,
παντιέρα το μπουφάν το πλαστικό.
Στα 18 σου έσπασες τα φρένα,
ταξιδεύεις για ταξίδια άλλα.

Κυκλοφοράς μονάχα φτιαγμένος,
ο κόσμος όλος χίλια κυβικά.
Είσαι αγριεμένος,
είσαι κουρασμένος,
έχεις τη ζωή στη σέλα σου γραμμένη.
Για κάποιο φόνο είσαι γεννημένος.

Από παρέες τριγυρισμένος,
δε τους φοβάσαι, δε σ’ αγαπούν.
Και η ζωή να περνάει λαθραία,
μα εσύ φοβάσαι,
φοβάσαι να κοιμηθείς
και το ταξίδι ξαναρχίζεις.

Το δάχτυλο στο φρένο κοκαλωμένο,
μια στάλα αίμα στο μπουφάν σου,
πλάι στα χίλια,
στα χίλια κυβικά σου,
πλάι στα χίλια κυβικά σου.

Μονάχος χάραμα,
χάραμα στη λεωφόρο
και περιμένεις ασθενοφόρο
από τις τρεις και δέκα σκοτωμένος.

 

 

 

******************************

 

Ο Παύλος Μάτεσις γεννήθηκε το 1933 στο χωριό Δίβρη, στην Πελοπόννησο. Μέχρι τα 19 του έζησε σε πολλές επαρχιακές πόλεις. Σπούδασε θέατρο (πτυχίο ηθοποιού), μουσική (πτυχίο βιολιού), ξένες γλώσσες (αγγλικά, γαλλικά, ισπανικά). Δίδαξε υποκριτική (1863-64) στη σχολή Σταυράκου. Διετέλεσε βοηθός – δραματουργός στο Εθνικό Θέατρο, 1971-1973. Έμεινε στο Λονδίνο καθόλη τη διάρκεια του 1969. Έγραψε και σκηνοθέτησε 2 τηλεοπτικές σειρές (ΥΕΝΕΔ 1974-6) και έχει γράψει κείμενα για Floor Show. Η πρώτη παρουσία του στα ελληνικά γράμματα ήταν το 1967 με το θεατρικό έργο “Η τελετή” (θέατρο Ν. Ιωνίας 1967 και Εθνικό Θέατρο 1969) Τα 11 από τα 13 θεατρικά έργα του είναι κυρίως παιγμένα από το Εθνικό Θέατρο. Το έργο του “Ενοικιάζεται φύλακας άγγελος” παίχτηκε στην Αθήνα και στο Βελιγράδι.
Βραβεία – Διακρίσεις:
1. Διάκριση στο διαγωνισμό μονόπρακτων του θεατρικού οργανισμού “12 Αυλαία” (1964) για το μονόπρακτο “Ο σταθμός”.
2. Κρατικό βραβείο θεάτρου 1966 για το έργο “Η τελετή”.
3. Έπαθλο “Κάρολος Κουν”-Πόλις των Αθηνών 1989 για το καλύτερο ελληνικό έργο της χρονιάς (“Περιποιητής φυτών”).
4. Βραβείο Ελληνόφωνων Κάτω Ιταλίας (1998) για το μυθιστόρημα του “Η μητέρα του σκύλου”.
5 . Μέγα Βραβείο Κριτικών θεάτρου έτους 2000.
6. Βραβείο Acerbi (2002) για το μυθιστόρημα “Η μητέρα του σκύλου”.
Έχει μεταφράσει στα ελληνικά: Mrojek, Ben Johnson, Roger Vitrac, Harold Pinter, Henrik Ibsen, Sean O’ Casey, Fernando Arrabal, Joe Orton, Antonin Artaud, Margaret Atwood, Map. Macdonald, William Shakespeare, Beaumarchais, Stendhal, Alain Fournier, Στρατή Χαβιαρά, Alba Ambert, Peter Ackroyd, William Faulkner και στα νέα ελληνικά τα έργα του Αριστοφάνη: “Ειρήνη”, “Πλούτος”, “Βάτραχοι”, “Νεφέλαι”, “Όρνιθες”, “Αχαρνής”, “Θεσμοφοριάζουσαι”, “Λυσιστράτη”.
Εργογραφία:
Θεατρικά Έργα:
-“Προς Ελευσίνα”, Αθήνα, Εστία, 1995
-“Εξορία”, Αθήνα, Εστία, 1982
-“Λύκε-λύκε”, Αθήνα, Εστία, 1984
-“Διηγήματα”, Αθήνα, Κέδρος, 1976
-“Η καθαίρεση”, Αθήνα, Κέδρος, 1969
-“Το φάντασμα του Κου Ραμόν Νοβάρο”, Αθήνα, Κέδρος, 1973. Καστανιώτης, 1997.
-“Μικρό-Αστικό Δίκαιο”, Αθήνα, Κέδρος, 1984
-“Περιποιητής φυτών”, Αθήνα, Κέδρος, 1989, Καστανιώτης, 1997
-“Βιοχημεία”, Αθήνα, Δωδώνη, 1971. Καστανιώτης, 1997
-“Η τελετή”, Αθήνα, Καστανιώτης, 1997
-“Η βουή”, Αθήνα, Καστανιώτης, 1997
-“Ενοικιάζεται φύλακας άγγελος”, Αθήνα, Εστία, 2002
Πρόζα:
-“Αφροδίτη”, Αθήνα, Εστία, 1986, 2000
-“Ύλη Δάσους”, Αθήνα, Καστανιώτης, 2000
-“Η μητέρα του σκύλου”, Αθήνα, Καστανιώτης, 1990
-“Ο παλαιός των ημερών”, Αθήνα, Καστανιώτης, 1994
-“Πάντα καλά”, Αθήνα, Καστανιώτης, 1998, 2002
-“Σκοτεινός οδηγός”, Αθήνα, Καστανιώτης, 2002
-“Μύρτος”, Αθήνα, Καστανιώτης, 2004

από Σπύρος Αραβανής
3 Comments