Α΄

Ένας άνθρωπος έστησε μια πνευματικότητα κοντά
στη θάλασσα. Ήταν από τσίγκο, σ’ ένα τελάρο ξύλινο
βαμμένο με λαδομπογιά. Το βράδυ την έριξε ο αέρας
και σκότωσε ένα περαστικό
1935

Β΄

Είχε πει πως η δική του πνευματικότης δε φοβάται
τίποτα, ήταν νέου συστήματος. Το τελάρο ήταν από ξύλο
εν συνδυασμώ με σιδερογωνίες. Ήταν ωραία και με-
γάλη, βαμμένη με ριπολίνα άσπρη, θαλασσιά και χρυσή.
Έγιναν και εγκαίνια. Υπήρχε κι ένας αρχιμανδρίτης.
Και χωρίς να φυσάει άνεμος, από κακό υπολογισμό, έπε-
σε η πνευματικότης την ώρα του αγιασμού. Το τί γίνηκε
δεν περιγράφεται. Ο παπάς πληγώθηκε. Η γυναίκα
του δημάρχου έπαθε διάσειση. Τους πήγαν όλους στο
νοσοκομείο.
1935

Γ’

Οι άλλες πνευματικότητες που πέσανε, πέφτουνε για-
τι κάτι τους λείπει. Κάποιος κακός υπολογισμός γίνε-
ται. Εγώ ετοιμάζω να στήσω μια καινούρια και είμαι
αισιόδοξος. Μα κι αν πέσει θα κάνω μιαν άλλη, ακόμα
πιο τέλεια. Ξέρω καλά την τέχνη μου.
1935

Δ’

Εγώ δε θα στήσω ποτέ μου πια πνευματικότητα και
υπερηφανεύομαι για αυτή μου την απόφαση. Ατυχήματα
και σκοτωμοί είναι το τέλος κάθε πνευματικότητος. Αν-
θρωποι και ζώα σκοτώνονται από την πτώση τους, αν-
τρες στο άνθος της ηλικίας τους, θύματα της περιέργειάς
των, κι ανύποπτα άλογα, σκύλοι και γάτες και πρόβατα,
που κατα τύχην περνούν από κει. Όχι πια άλλες πνευ-
ματικότητες. Αλλά ποιος είναι πρόθυμος να σ΄ακούσει;
1935

ΑΠΟΓΕΥΜΑ ΠΡΟΣ ΒΡΑΔΥ

Θα κατέβει πολύς καημός απόψε
Στη βόλτα θα λένε μύθους για σένα
Βγες στο μπαλκόνι σου σαν μια υπόσχεση
Κι εγώ θ΄αντλήσω χίλια φιλιά
Για την γειτονιά που σε λαχταράει

Πέφτει ο ουρανός σαν χαλασμένο υπόστεγο
Κίτρινη η όψη σου
Συλλογισμένο το σκυλί
Η μουσική μέχρι θανάτου

Ε συ ρακοσυλλέκτη
Έχω ένα άχρηστο στρώμα
(Πάρε και το σώμα μου)

Έρχεσαι ή φεύγεις;
Σκοτεινιάζει και δε βλέπω
Το πρόσωπό σου με νοιάζει
Σε ακουμπάνε τα χείλη μου και κλαις

Μαυρίζει ο κήπος σβήνουν τα φώτα
Θα έρθει η ώρα που θα κοιμηθούμε
Θα’ ναι ωραία αλλά θα το νιώθουμε εμείς;

Σπύρος Αραβανής, Νίκος Ερηνάκης Γιάννης Ζελιαναίος, Eλένη Κονδύλη, Γιώργος Μίχος, Δημήτριος Μουζάκης, Παναγιώτης Πάκος, Παυλίνα Παμπούδη, Σωτήρης Παστάκας, Στρατής Πασχάλης, Ασημίνα Ρεβύθη, Σωτήρης Σαράκης, Ειρήνη Σουργιαδάκη,Κωστής Τριανταφύλλου

Σπύρος Αραβανής

Δικαιοσύνη

Κοίτα πόσο δίκαιος είναι ο ήλιος.
Στο παρμπρίζ του αυτοκινήτου
καθώς σκιάζεται το απλωμένο χέρι
του μονόχειρα αλλοδαπού

φαίνεται σαν διπλό…

Κοίτα πόσο αμερόληπτη είναι η βροχή.
Ξεπλένει
τους τάφους στα νεκροταφεία,
έτσι που
άγιοι και δολοφόνοι
ποτίζονται το ίδιο

σαν απροστάτευτες ρίζες…

Κοίτα πόσο αδέκαστος είναι ο χρόνος.
Ένα σώμα συντέθηκε
από τα κόκαλά του νεκρού
και κυλίστηκε
στο φρέσκο χώμα

σαν βρέφος…

Νίκος Ερηνάκης

(απόσπασμα…)

όλα είναι στον αέρα
χρυσόσκονη, χρυσόσκονη
όλα πέφτουν, δεν ανεβαίνει τίποτα
είναι βιτρίνα, ένα μακελειό

η αγριότητα των πραγμάτων

έλα να αράξεις στη σιωπή μας
έχουμε μια τάση για πέταγμα
μια μοιραία αδεξιότητα
για πάντα νέοι
να διαλέξω την αδιαφορία
ή ένα συγκεκριμένο ύφος

δεν βιάζομαι
κι ας είσαι γκρεμός
μια ουρλιάζω, μια κλαψουρίζω
είναι ο τρόπος μου να κατακτώ τους κατακτητές
αναζητώ τη φόρμα του χάους
μύηση χωρίς μύηση
είσαι μια αχάριστη χαρά
το ένα γίνεται δύο ή τα δύο ένα
όπως και να ʽχει, τι αστείο να πιστεύουν
πως ο θεός γίνεται τρία

πέρα από το να παίζεις τι άλλο μένει
ισορροπία ή τίποτα
η τρέλα, ξέρεις, είναι μια αρρώστια πολυτελείας

………………..

Αρ.3 (1971)

JAZZ

Στον Σάκη Παπαδημητρίου

Όχι μικρά αιολικά ψιθυρίσματα
Μουσική δωματίου με μια σιωπή
Περιφερόμενη
Δείχνοντας με το δάχτυλο την ψυχή των πραγμάτων
Ούτε κλασσικές συμφωνίες
Με μια ανθρωπότητα πυκνή-πυκνή και ενωμένη
Σα μυρμηγκοφωλιά
Κιʼ όλον τον κόσμο τούτο
Τόπο πολύ μικρό για τη χαρά

Παράθυρο νʼ αφήσεις το βλέμμα σου
Δεν υπάρχει
Δεν υπάρχει

Το βουνό της συμπόνοιας
Ο λάκκος της αλληλεγγύης
Το έλος της πίστης
Τα λέπια της Ελπίδας
Τα λύτρα της συνουσίας

Υπάρχουν κροταλίες άμμοι
Κροτίδες του Έρωτα
Ο Χριστός αυτοχειριάζεται
Ο Χρόνος ανοίγει διάπλατα τα διοράματά του
Πέφτει το κακοφορμισμένο σπειρί του μέλλοντος
Γκρεμίζεται το αμμοκονίαμα του γάμου
Πριν γίνει μοιχεία
Κομήτες δαγκάνουνε με λύσσα τις ουρές τους
Καμωμένες από σπίθες
Ο Γαλαξίας κουλουριάζεται σα φίδι στις κοιλιές
Χειροβομβίδες πετούν σαν χρυσαλίδες στα χέρια
Στρατιωτών
Ανακαλύπτεται καινούριο αλφάβητο
Δίχως να συνταιριάζεται σε λέξεις
Το ρ θα λείπει από τον Καίσαρα
Το κ θα λείπει από την Καισαριανή

Χρώματα θα τεντώνουν τις χορδές τους
Εκκωφαντικά

Ερμαφρόδιτος θα είναι ο άνθρωπος του μέλλοντος
Θʼ ανακλαδίζει ηδονικά τα μέλη του
Πετώντας στο διάστημα
Θα αγκαλιάζεται εναέρια με πουλιά

Θα πίνει τη μελαγχολία σαν καφέ
Χωρίς ζάχαρη

Ήχος θα τρίβεται στον ήχο σαν τσακμακόπετρα
Αρπάζοντας φωτιά
Ο καϋμός του θα μοιάζει σαν το βώδι
Που μουγκρίζει
Σα φρύδι που θα μεταναστεύει από το πρόσωπο
Κιʼ η σάλπιγγα του Satchmo
Θα σύρει μια φωνή που θʼ αναιρεί
Ό,τι δημιουργήθηκε μέχρι την ώρα αυτή…

Από το βιβλίο Ο καπνοπόλεμος

Ο ΟΔΥΣΣΕΑΣ ΔΕΝ ΗΤΑΝ ΝΑΥΑΓΟΣ

Ανέβηκε στην πέτρα
πήρε ανάσα
και πήρε βροχή
Ένα ζευγάρι κάλτσες
μια φανέλα
αριθμός 333
Οδυσσέας 333
Άπλωσε τα χέρια του στη θάλασσα
στο νου
Η φρίκη θάλλει
Ο αργαλειός πίσω και πάνω στην πλάτη μας

Πήρε να φιλιώνει με τον τόπο

Ήρθε ο επιλοχίας ο Θωμάς,
είχε μυαλό Τζέιμς ο Θωμάς
μυαλό Μ1 επαναληπτικό

Τον γύρισαν λυώμα
δεν τον γνώρισαν ούτε τα σκυλιά

Η ΟΡΓΗ ΤΩΝ ΒΗΣΙΓΟΤΘΩΝ

Στον Γιώργο Μαρκόπουλο

Τα καταστήματα οργιάζουν
Παρωπίδες προσωπίδες ωτασπίδες
νέα εθνόσημα
νέα χαρτόσημα
Νοσοκομείο ανδριάντες νεκροταφεία
Εποχή για καριέρα
Η γενιά μου σκορπιέται
και η ισορροπία μου ασταθής
Αδυσώπητος ο φετινός αιών ενέσκηψεν
Η ιστορία γράφεται πάλι στις γάζες