Α΄
Ένας άνθρωπος έστησε μια πνευματικότητα κοντά
στη θάλασσα. Ήταν από τσίγκο, σ’ ένα τελάρο ξύλινο
βαμμένο με λαδομπογιά. Το βράδυ την έριξε ο αέρας
και σκότωσε ένα περαστικό
1935
Β΄
Είχε πει πως η δική του πνευματικότης δε φοβάται
τίποτα, ήταν νέου συστήματος. Το τελάρο ήταν από ξύλο
εν συνδυασμώ με σιδερογωνίες. Ήταν ωραία και με-
γάλη, βαμμένη με ριπολίνα άσπρη, θαλασσιά και χρυσή.
Έγιναν και εγκαίνια. Υπήρχε κι ένας αρχιμανδρίτης.
Και χωρίς να φυσάει άνεμος, από κακό υπολογισμό, έπε-
σε η πνευματικότης την ώρα του αγιασμού. Το τί γίνηκε
δεν περιγράφεται. Ο παπάς πληγώθηκε. Η γυναίκα
του δημάρχου έπαθε διάσειση. Τους πήγαν όλους στο
νοσοκομείο.
1935
Γ’
Οι άλλες πνευματικότητες που πέσανε, πέφτουνε για-
τι κάτι τους λείπει. Κάποιος κακός υπολογισμός γίνε-
ται. Εγώ ετοιμάζω να στήσω μια καινούρια και είμαι
αισιόδοξος. Μα κι αν πέσει θα κάνω μιαν άλλη, ακόμα
πιο τέλεια. Ξέρω καλά την τέχνη μου.
1935
Δ’
Εγώ δε θα στήσω ποτέ μου πια πνευματικότητα και
υπερηφανεύομαι για αυτή μου την απόφαση. Ατυχήματα
και σκοτωμοί είναι το τέλος κάθε πνευματικότητος. Αν-
θρωποι και ζώα σκοτώνονται από την πτώση τους, αν-
τρες στο άνθος της ηλικίας τους, θύματα της περιέργειάς
των, κι ανύποπτα άλογα, σκύλοι και γάτες και πρόβατα,
που κατα τύχην περνούν από κει. Όχι πια άλλες πνευ-
ματικότητες. Αλλά ποιος είναι πρόθυμος να σ΄ακούσει;
1935
Μπο τζόρνο α τούτι(φρούτι)! Αντιφάσκει επίτηδες ο Τσαρούχης στα κείμενά του ή μου φαίνεται; Θεωρεί πως η πτώση, κατάπτωση, σημαίνει το τέλος μιας πνευματικότητας, φτιαγμένης από γήινα υλικά, εν τούτοις(φρούτοις) δηλώνει πανέτοιμος να χτίσει μια καινούρια, γιατί ξέρει καλά την τέχνη του. Εε, και λοιπόν, τρέχει κάτι στο σύμπαν με τέτοιες δηλώσεις; εξομολογητικές, αν μη τι άλλο, που φαίνονται να δείχνουν την καλλιτεχνική αγωνία και τη δημιουργική αναζήτηση βεβαιοτήτων, γιατί όπως είναι παγκόσμια γνωστό, οι καλλιτέχνες μισούν τις αμφιβολίες…κάποιος μου το είπε, να, γι αυτό το αναφέρω. Επακριβώς ξεστόμισε το εξής:
Τα λογάκια
Και
Τα αλογάκια
“Εγω δε θα στησω ποτε μου πια πνευματικοτητα”, μετα απο τις πολλες που εστησε και την επιγνωση της ματαιοτητας που καποιες φορες συνεπαγονται….Μηπως αυτη η φραση ειναι ισοδυναμη της φρασης “αν δε μπορουμε να ανεβασουμε το κοινο στη σκηνη, ας κατεβουμε εμεις στο κοινο” ?
Πρωτον, η συνεισφορα του Τσαρουχη στη σκηνογραφια ειναι παρα πολυ σημαντικη, ισως περισσοτερο κι απ τη ζωγραφικη! Ο ιδιος εχει πει οτι το θεατρο τον βοηθησε να αποφορτισει τη ζωγραφικη απο δραματικα στοιχεια.
Η τεχνη, παντα απο κακο υπολογισμο, θα δημιουργει ατυχηματα και η ενοτητα με τη ζωη-μεσω θεατρου-μπορει να ειναι ασφαλιστικη δεικλιδα
ιδιοφυής σχολιασμός,σαρκαστική πνευματώδης αυτοκριτική!
Υποψιάζομαι ότι αναδεικνύει πως η λέξη πνευματικότητα δεν σημαίνει τίποτα, καθένας την ταλαιπωρεί για να βγάλει το συμπέρασμα που επιθυμεί!