ΔΗΜΗΤΡΗΣ ΣΟΛΔΑΤΟΣ, Nobel λόγω ατεχνίας (Ποιητική συλλογή), Τώρα που βραδιάζει πιο νωρίς (CD).

ΕΠΙΜΕΤΡΟ

Το έργο του Δημήτρη Σολδάτου το παρουσιάσαμε για πρώτη φορά στο κοινό του Ποιείν πέρσι το καλοκαίρι (8 Ιουνίου 2007, δείτε και εδώ:

http://www.poiein.gr/archives/1039/index.html)

Από τότε, μεσολάβησε η βράβευσή του από την Ακαδημία Αθηνών, η οποία έγινε τον Δεκέμβρη του 2007, οπότε τιμήθηκε με το βραβείο Λάμπρου Πορφύρα για την συλλογή του Καφέ Ρετρό, εκδόσεις Ηλία Κοντογεώργη 2004, μέρος της οποίας είχαμε παρουσιάσει στο Ποιείν. Η φωτογραφία που συνοδεύει το σημερινό κείμενο είναι τραβηγμένη από την τελετή της βράβευσής του.

Στο ενδιάμεσο είχε ήδη κυκλοφορήσει ένα CD με στίχους δικούς του και μουσική του Χρυσόστομου Κονιδάρη, με τίτλο: “Τώρα που βραδιάζει πιο νωρίς”. Επίσης, πριν από λίγο καιρό κυκλοφόρησε η νέα του ποιητική συλλογή, με τίτλο: “Nobel λόγω ατεχνίας” (Εκδόσεις Κονιδάρη 2008), η οποία περιλαμβάνει κυρίως έμμετρα σατιρικά ποιήματα, αλλά και διασκευές ποιημάτων ξένων ποιητών, καθώς και κάποια ελευθερόστιχα ποιήματα.

Θεωρώντας πως ο Δημήτρης Σολδάτος είναι και παραμένει σταθερά αξιόλογος ποιητής, όπως είχα γράψει και στο περσινό μου σημείωμα, επέλεξα τρία από τα ποιήματα της ποιητικής του συλλογής καθώς και δύο από εκείνα που μελοποιήθηκαν για να τα παρουσιάσω σήμερα στο κοινό του Ποιείν, με την προτροπή να αναζητήσουν το βιβλίο και το CD όσοι θέλουν να έχουν μια πληρέστερη εικόνα του ποιητικού του έργου.

Η ζωή της Θέκλας υπήρξε αναμφίβολα συναρπαστική. Η Θέκλα έζησε στις αρχές του δεύτερου μεταχριστιανικού αιώνα στο Ικόνιο της Μ. Ασίας. Ήταν μια γυναίκα που υπερέβη τους περιορισμούς τού φύλου της. Εγκατέλειψε την αριστοκρατική της οικογένεια, διέλυσε τον αρραβώνα της, διατήρησε την παρθενία της και περιπλανήθηκε στην Μεσόγειο διδάσκοντας το λόγο του Θεού. Γλύτωσε επανειλημμένα από μαρτυρικούς θανάτους και κατέληξε ασκήτρια. Σύντομα καθιερώθηκε ως πρότυπο παρθενίας για τους χριστιανούς και των δύο φύλων. Η μνήμη της τιμάται από την ορθόδοξη εκκλησία στις 24 Σεπτεμβρίου ενώ η καθολική εκκλησία σταμάτησε να την τιμά το 1969.

Οι απόκρυφες Πράξεις Παύλου και Θέκλας περιγράφουν την ασυνήθιστη ζωή της και την προβάλλουν ως πρότυπο προς μίμηση. Την κριτική έκδοση του απόκρυφου ευαγγελίου των Πράξεων Παύλου και Θέκλας ολοκλήρωσαν η Δέσποινα Ιωσήφ και η Μαρώ Τριανταφύλλου και το βιβλίο μόλις κυκλοφόρησε από τις εκδόσεις Κατάρτι την επιμέλεια των οποίων έχει η Πολύμνια Αθανασιάδη, καθηγήτρια ιστορίας στο Πανεπιστήμιο Αθηνών. Οι Πράξεις συντάχθηκαν στο δεύτερο μισό του δεύτερου αιώνα στη Μ. Ασία. Φαίνεται ότι υπήρξε ιδιαίτερα δημοφιλές κείμενο καθώς πολλοί χριστιανοί πατέρες το γνώριζαν και μεταφράσεις του σώζονται σε πολλές γλώσσες: στα κοπτικά, συριακά, αρμένικα, σλαβονικά, αιθιοπικά και ίσως αραβικά. Η γλώσσα του κειμένου ήταν η κοινή της εποχής. Το κείμενο διαβαζόταν εύκολα ανεξάρτητα από μορφωτικό επίπεδο και δεν απαιτούσε ιδιαίτερο πνευματικό υπόβαθρο. Επίσης κάποιος μπορούσε να το παρακολουθήσει ευχάριστα αν του το διάβαζαν, που είναι και το πιθανότερο ότι συνέβαινε στις συναθροίσεις των πρώτων χριστιανών. Κάποιος αναλάμβανε να διαβάσει ένα αγιολογικό κείμενο και οι παρευρισκόμενοι το παρακολουθούσαν.

ΣΑΝ ΧΟΡΤΟ ΤΡΥΦΕΡΟ
Κράτα με στη -μνήμη σον
σαν ένα χόρτο τρυφερό
που άκαιρα φύτρωσε
μες στα χαλάσματα
κι έχασε εκεί το πρόσωπό του,.
καθώς δάσος αφρισμένο
μετά από δυνατή βροχή,
όπως πέτρα δύσκολη
που δεν μπόρεσες
κράτα με
όπως την άσπρη γραμμή
που αφήνει πίσω του
το πλοίο σαν φεύγει.

ΕΡΩΤΟΓΡΑΦΗΜΑ
(απόσπασμα) ΙΕ
Σε κοιτώ από το πλάι — φυσάει.
Η νύχτα μας μετατοπίζει

σε άλλα σχήματα, σε άλλες εποχές
με διαφορετικά υλικά

εγγράφεται τώρα ο ήχος μας.

Κυλιόμαστε σε μια σκοτεινή

ακρογιαλιά — χώρα. θανάτου.

Μέσα από τα ρούχα μας περνούν

οι παγεροί διαβάτες.

Μουσική – Eνορχήστρωση: Φίλιππος Περιστέρης

Ο όρος “επύλλια” συναντάται ως εναλλακτική ονομασία του είδους των “παραλογών” ή εκείνο της “μπαλάντας”, των δημοτικών τραγουδιών δηλαδή τα οποία παρουσιάζουν τη μεγαλύτερη αρτιότητα. Σύμφωνα επίσης με την “Ιστορία της Νεοελληνικής λογοτεχνίας” του Λίνου Πολίτη, τα τραγούδια χωρίζονται σε δύο μεγάλες κατηγορίες: τα “κυρίως άσματα” και τα “διηγηματικά” ή “επύλλια”. Σʼ αυτά τα δεύτερα κατατάσσονται όλα τα τραγούδια στα οποία συναντά κανείς ποιητική ωριμότητα, λογοτεχνική αρτιότητα και ενδιαφέρον. Ο παρών δίσκος περιλαμβάνει 15 κομμάτια μελοποιημένης, και 2 μουσικά επενδυμένης ελληνικής ποίησης, υιοθετώντας τον όρο ως μια συμβατική λογοτεχνική σκεπή αλλά και ως αντιπρόταση στο τόσο ασαφές πια πεδίο του έντεχνου ελληνικού τραγουδιού.

Στο δίσκο περιλαμβάνεται μελοποιημένη ποίηση των Κ. Καβάφη, Κ. Καρυωτάκη, Κ. Παλαμά, Μ. Πολυδούρη, Δ. Σολωμού, Αρ. Γιαγιάννου, Μ. Ελευθερίου, Αγγ. Θεοδωρόπουλου, Ν. Μαλλιά, Μ. Μπουρμπούλη, Χ. Ξένου, Αγ. Παλάντζα, Π. Παπαγιανόπουλου, Π. Τσέρνα, Χ. Φλουρή και Γ. Χαλιακόπουλου.

Χαμήλωσε

Χαμήλωσε
Από ψηλά δεν ζωγραφίζονται τα όνειρα
Δε διακρίνεται η αλήθεια
Χαμήλωσε.

Μη σφίγγεις
Τα χρώματα, πολύ μη σφίγγεις μεσ’ στη χούφτα σου
Δε βλέπεις που το κόκκινο
Θέλει να δραπετεύσει ;

Ξεκρέμασε
Τις φλόγες απ’ τις υψικάμινους ξεκρέμασε
Και τη σκουριά των καραβιών
Γύρω απ’ το λαιμό σου

Και πήγαινε
Και πήγαινε ανάμεσά τους κατάλευκος
Με το πουκάμισό σου ανοιγμένο

Χαμήλωσε
Από ψηλά δεν ζωγραφίζονται τα όνειρα
Δε διακρίνεται η αλήθεια
Χαμήλωσε.